12 mei 2017 Isfahan – Istanboel – Amsterdam

Precies volgens plan gaan we om 01.40 uur boarden. Het vliegtuig zit goed vol. Om 02.15 taxiet de Boeing 737-800 naar de startbaan om het luchtruim richting Istanboel te kiezen. Na 3 uur en 20 minuten landen we om 04:10 op het vliegveld Ataturk in Istanbul. Bij de fastfood restaurants gaan we naar het toilet en kletsen we met Dick,Tineke,Nel en Klaas. We hebben geen plaatsen naast elkaar maar door een drie dubbele wisseltruc zitten er op stoel 18F en 18 G. De Airbus 330-200/300 vertrekt om 07.30 voor een vlucht van 3 uur en 10 minuten naar Amsterdam (2211 km) Rond 09.30 landen we in de stromende regen op de Polderbaan. Na 20 minuten taxiën kunnen we het vliegtuig verlaten. Aan het einde van de slurf staat de Marechaussee de paspoorten te controleren. Dit schiet niet op.
Bij de douane staat een flinke rij. Onze bagage komt aan op belt 20. Als we hier aankomen komt de tas van Jose al voorbij. Op mijn tas moeten we nog een kwartier wachten. We nemen afscheid van de groep, roken buiten een sigaar en bezoeken het toilet.
We nemen de intercity van 11.18 naar Den Bosch, waar we overstappen op de sprinter naar Tilburg. Hier komen we om 12.56 uur aan. 
 

11 mei 2017 Isfahan

Onze laatste dag in Iran is aangebroken. We staan om half acht op en om 07.45 zitten er aan de ontbijttafel. Ik neem alleen sap en thee want na de ei-ervaring van gisteren neem ik geen enkel risico. Het is 08.30 als we naar de Vank kathedraal. Deze Armeense kerk maakt op ons weinig indruk. Dat is begrijpelijk als je zoveel kerken in Armenië hebt gezien.
De gids praat snel en zachtjes. Ze mag haar verhaal van de Iraanse machthebbers
  eigenlijk niet doen. Er is niks van te volgen en na een kort bezoek van het museum gaan we bij Arc-A cappuccino en americano drinken. Heerlijke Europese koffie voor een Europese prijs.
Om half elf rijden we naar een duiventoren. Hier konden de duiven er op los schijten. De stront werd als natuurlijke mest gebruikt. Boven op de toren hebben we een mooi uitzicht over Isfahan. Om half 12 rijden we naar de Jameh moskee, een erg groot complex. De gids zingt de oproep tot gebed zoals die altijd uit de minaretten klinkt.
Het is 12.45 als we naar her restaurant voor de lunch rijden. Om 13.00 uur komen we hier aan. Het is een prachtige tent. De groep kan niet aan 1 tafel zitten en daarom splitsen we op in tweeën.
  
Marlies bestelt een speciaal Iraans gerecht dat we nog niet op hebben. Ik vind het helemaal niks en eet wat rijst en rauwkost salade. Coby richt een afscheidswoord aan aan Abdoe en aan Soleh, die in tranen uitbarst. Gerrit, pom-pom, heeft een mooie woordje voor Marlies. De mannen krijgen een bel aan een koordje en de vrouwen een flesje voor eye liner. Tenslotte eten we taart ter gelegenheid van de verjaardag van Soleh. Natuurlijk zingen we hierbij. Om vier uur gaan wij met de bus terug naar het hotel. Het is mooi geweest. We zijn moe en verzadigd en gaan ons prepareren voor de terugreis.

Om 20.45 staan we met de bagage in de lobby. We vullen het enquêteformulier voor de Iraanse touroperator in. We vertrekken om 21.00 uur want het is druk op de weg omdat het vandaag de verjaardag van de zevende imam is. De drukte valt mee. Marlies maakt de winnaar van fotowedstrijd bekend. Mijn foto op Alamut Castle heeft de meeste likes gekregen en ik win een koelkastmagneet met een afbeelding van de moskee van Yazd.

Om 22.00 uur komen we bij het International AirPort van Isfahan aan. We vliegen pas om 02.00 uur en moeten een uur wachten want het inchecken begint pas drie uur voor vertrek. Buiten zijn stoelen waar we kunnen zitten. De temperatuur is aangenaam na zo’n hete dag. We nemen afscheid van Abufas en Soleh, die vanavond om 23.00 met openbaar vervoer (bus) naar Teheran reist. Een tocht van 7 uur.

Om 23.10 gaan de eerste koffers door de scan. Er is maar 1 straat in gebruik, maar het verloopt soepel. Het inchecken duurt aanmerkelijk langer. Als dit gebeurt is dan moeten we 20 minuten op de douane wachten. Nadat we een stempel in ons paspoort hebben ontvangen moeten we weer door een Security check. Hier wordt de portemonnee van Maarten bijna gerold. In een piepklein tax Free winkeltje maken we onze laatste Rials op (730.000): cola, nootjes en koekjes.

10 mei 2017 Isfahan

Kwart voor 8 zitten we aan de ontbijttafel. Ik neem een hard gekookt ei. José ziet dat het bedorven is. Ik neem een ander en deze is ook goor. Schandalig en om een ziekte op te lopen. Het slechtste hotel en ontbijt van de hele vakantie. Mijn zin is over en ik neem alleen thee.
Om half 9 gaan we met taxi’s naar het Meidam-e Emam plein. We gaan met taxi's omdat vannacht de accu van de bus gestolen is. Om 08.50, komen er op de bestemming aan. Weer een dollemansrit waarin de medeweggebruikers al toeterend voorbijgereden worden. Het Meidaam-e Emam plein ishet tweede grootste plein ter wereld.
Het is 560 Meyer lang en 160 meter breed en erg indrukwekkend. Alleen het plein van de Hemelse Vrede in Peking is groter. We bezoeken de Masjed-e Emam moskee en het Ali Qapu paleis oftewel het grote Perzische paleis.
 We klimmen naar boven en hebben een prachtig uitzicht over het 1 na grootste plein van de wereld. Bij de ingang koop ik een T-shirt met de Iraanse vlag. 300.000 IRR.
We lopen door de bazaar naar een winkel waar kleden met de hand worden geschilderd. We slaan het bezoek aan de tapijtenfabriek over en drinken op het terras tegenover de fingerprinting factory heerlijke koffie. We krijgen contact met een Jong Iraans koppel dat Engels wil leren. We wandelen door de bazaar en zien een leuk tasje met kwastjes. De verkoper vraagt €35.
Toevallig ziet Shole ons en ze zegt dat we moeten onderhandelen. Voor €20 wordt het tasje van ons. We wandelen een flink stuk door de bazaar. Het is onbewolkt en heet en we besluiten naar het Abbasi hotel te gaan.
Dit 5 sterren hotel heeft een prachtige tuin. Een vriendelijke man van een tapijtenwinkel wijst ons de weg. Het is even zoeken maar we vonden het prachtige hotel. De tuin is prachtig, maar helaas gesloten. We gaan naar de coffee shop bij de receptie waar Engel en Maarten ook een rustpauze hebben ingelast.
 
José neemt een pot thee en ik drink 2 blikjes Bavaria malt 0,0%. Dit is het lekkerste alcoholvrij bier tot nu toe. Dan wandelen we naar de Si-o-se Pol brug. De brug met 33 bogen. Deze is prachtig en hier flaneren veel locale inwoners. Ongeveer in het midden gaan we in een boog zitten en roken in een sigaartje.
Diverse voorbijgangers maken een selfie met ons. Ondanks dat in Isfahan veel toeristen zijn, zijn wij een bezienswaardigheid. Dan wandelen er we door het park, langs de Zayandeh rivier terug naar het hotel. Hier komen we om 15.30 uur weer aan. Tijd om wat rust te nemen.

Om kwart voor zeven wandelen langs de rivier door het park naar de Si-o-se pol brug. Het is hartstikke druk en families zitten op kleedjes in het park te picknicken. We lopen door naar het Abassi hotel waar we in het food court gedeelte in de mooie tuin neerstrijken. Het is hier erg goed toeven.
Wij houden wel van luxe en sfeer. We bestellen Bavaria malt, een broodje hamburger met friet voor mij en een vegetarische pizza voor José. Het smaakt voortreffelijk en het is vechten om een tafeltje. Na het diner wandelen we terug naar de brug met 33 bogen. We lopen de 300 meter naar de overkant en op de terugweg hebben we twee broers aan onze fiets hangen. Ze willen hun Engels oefenen.
Op het einde moeten we nog met ze op de foto. De brug is mooi verlicht en weerspiegelt in get water. We nemen een taxi naar ons hotel waar we nog wat lezen en internetten. Om 23.15 gaan we slapen.

9 mei 2017 Shiraz – Isfahan

Na het vroege ontbijten halen we de overige groepsleden op bij het andere hotel. Om 07.35 begint de bustocht naar Isfahan. 

Om 09.25 komen we bij de graftombe van Cyrus de Grote, stichter van het Perzische rijk,  in Pasagadae aan. Er worden groepsfoto’s gemaakt en we plakken er een koffiestop aan vast. Shole koopt brood voor de lunch en om 10.25 uur rijden we verder. Om 12.00 uur komen we op ons lunchadres aan. De poort is dicht en blijft ondanks verwoed bellen van onze chauffeur  Abdoe dicht.
Na 5 minuten vervolgen we onze weg. Om 12.15 uur vinden we een lunchplek in een park. Het is 13.00 uur als we verder rijden. Om 14.55 uur hebben we plas- en koffiepauze van een half uur. Om 15:30 uur stoppen we  10 minuten om de diesel aan te vullen.
Het is 16.45 uur als we bij hotel Isfahan aankomen. We krijgen een pakje ananassap met een rietje als welkomstdrank, de WiFi code en de sleutel van kamer 324 op de tweede verdieping. Het is een dubbele kamer met vier bedden, 2 fauteuils, een keukentje, koelkast, ligbad/douche en waterkoker. De bedden zijn goed maar de rest is aan renovatie toe.
We nemen allebei een lekkere douche en zoeken op tripadvisor naar een restaurant. We lopen naar de Armeense wijk en de Iraanse KFC hebben we meteen gevonden. De kaart is in Farsi en de uitbaters spreken geen Engels. We lopen naar Hermes maar dit ziet erg erg chique uit en we hebben niet veel tijd. Bij een sandwich tentje ontmoeten we Leo en Kitty. Het is klein en druk en ook hier geen Engelse kaart. Kitty klampt een Iraniër aan die Engels spreekt. De vriendelijke man vertaalt de kaart en doet onze bestellling: een sandwich met rosbief, sla en tomaat a la Subway. 350.000 IRR.
We lopen terug naar het hotel en kopen onderweg twee blikjes bier die we op onze kamer op drinken. Om 21.00 uur verzamelen we in de lobby. We gaan met 14 personen plus Marlies en Shole naar een Zurkhaneh Sessie. Abdoe heeft zich verslapen en we vertrekken daarom we wat later. 
Zurkhaneh is een klassieke vorm van Iraanse gymnastiek. Onder zang en getrommel werken de atleten hun oefeningen af. Best pittig. Het is erg leuk en om 22.45 zijn we terug in het hotel.

8 mei 2017 excursie Persepolis

Om half 7 maakt Sleep Cycle me wakker. Snel werken we het ochtend protocol af en gaan dan naar het ontbijt waar het lekkere brood nog niet aanwezig is Om kwart over 7 zitten we in de bus en halen we de rest van de groep in het Farse hotel op.
We komen in een file, die veroorzaakt is door een kudde schapen op de weg. Om 7.50 haalt de chauffeur een stempeltje bij de politiepost. Het is  08.45 uur als we bij Persepolis aankomen. Het is nog niet druk. Nu begrijp ik waarom we zo vroeg zijn opgestaan. Het was een goed idee.
Het ceremonieel complex is erg indrukwekkend. Een Engels sprekende gids vertelt in 1  uur over de historie en de overblijfselen. Daarna drinken we 100.000 IRR heerlijke koffie. Ik loop vervolgens naar boven naar het koningsgraf van Artaxerxes II. Als ik weer beneden ben, wandelen we samen nog over het complex. Het is al een stuk drukker geworden. In de shop vind ik eindelijk een T-shirt met Iran erop. Het kost 400.000 IRR.

Het is 11.40 uur als we naar de koningsgraven Naqsh-e Rostam rijden. Bij  Naqsh-i Rajab stoppen we en de gids geeft uitleg bij een deze korte tussenstop. Om 12.00 komen we bij  Naqsh-e Rosta aan.
We hebben ruim een half uur om de graven te bekijken Dan rijden we naar het restaurant waar we om 12.40 aankomen. Het is een heerlijk lunchbuffet. Ik neem soep en gemengde salade. Het alcohol vrije bier is het lekkerste tot nu toe. Om 13.50 uur gaan we terug naar Shiraz. Het is  14.35 als we bij de Koran gate aankomen.
We lopen onder de gate door en zien een handgemeen tussen twee taxi chauffeurs. Om 14 50 uur rijden we weer verder. Om 15.00 uur zetten we de gasten bij het Parse hotel af en wij komen om 15.03 uur bij het Eram hotel aan. We besluiten om vanmiddag weer rust te nemen. Onze lichamen vragen erom. Na het douchen lezen/internetten we wat in de patio van het hotel. Natuurlijk onder het genot van een drankje. Om half 8 dineren we  bij Qavam café en restaurant.
Er is nog 1 tafeltje vrij. Als een ander stel afrekent gaan we aan een ruimere tafel zitten. De ruimte is klein en ze hebben elke centimeter  benut. We bestellen allebei kip kebab. Ik drink Iraanse Buckler en Jose thee. Het smaakt prima. We wandelen terug naar ons hotel en drinken oo de patio nog een 7-up en een Iraanse citroen Radler. Rond tien uur is het bedtijd want morgen vertrekken we om 07.15 uur voor de laatste verplaatsing van 480 km naar Isfahan.

7 mei 2017 Shiraz

Om kwart voor 7 zitten we aan de ontbijt tafel. We vertrekken al om kwart over 7 en moeten eerst de andere groepsleden bij het Parse hotel ophalen. Dan begint de stadstour. Om 8.15 uur arriveren we bij de Nasr al Molk moskee. Een groot mooi complex waar we tot 09.05 verblijven.
Met bus rijden we naar Aramgah-e Shah-e Cheragh, een mausoleum van twee broers van de achtste imam Reza. Hier komen we om 09.25 aan. De vrouwen gaan door de linker ingang en krijgen een chador aan. De mannen nemen de rechter ingang.
Een indrukwekkend en prachtig complex. Op het eind hebben contact met kinderen in het wit, 9 jaar en klaar voor de huwelijksmarkt. Om 10:45 rijden we naar het graf van de beroemde Iraanse dichter Hafez. Om 11 uur komen we bij de Hafez tuin aan. Sole geeft kort uitleg en we zien de tombe van Hafez. We bezoeken een winkeltje en de bookshop.
Allemaal niet bijzonder en de 200.000 IRR p.p. Niet waard   Op een bankje roken we een peuk. 11 groepsleden gaan met Marlies en Soleh lunchen. Wij trekken ons eigen plan en wandelen terug naar het terras bij de bazaar waar we een cappuccino en een americano drinken. We krijgen er twee cupcakes bij. Dan wandelen we door de bazaar naar de Vakil Moskee.
We betalen 150.000 IRR pp en zien een prachtig gebouw met een zuilengalerij. Dan kopen we nog een snoer met kwastjes en 2 zakken chips en 2 flesjes cola. Om 14:30 uur zijn we terug op de kamer. We hebben meer dan 10 km gelopen en onze hielspoor voeten dien zeer.
Even wat rust nemen want het zijn intensieve dagen. We nemen een powernap en een lekkere douche en gaan dan beneden on de patio van het hotel thee en lemmon bier drinken. We lezen en internetten wat.

We lopen om 20.00 uur naar de Rodooki street, vlakbij ons hotel, waar restaurantjes zijn. We eten bij Naqashi café en bestellen allebei een pannini met kip en pesto. Jose drinkt thee en ik een Classic alcoholvrij bier.
De pannini is overheerlijk maar een flinke hap die we allebei niet op kunnen. Een gezellig café/restaurantje met actuele westerse pop muziek. Om 21:30 zijn we terug op de hotelkamer. Even uitbuiken en dan is het bedtijd want morgen worden we om 6.45 uur aan de ontbijttafel verwacht.

6 mei 2017 Esthaban – Shiraz

Het is kwart over 7 en tijd voor het ontbijt. We beginnen aan dit ritme te wennen. Het ontbijt, met gebakken ei, jam, feta, augurk, tomaat, brood en koffie/thee smaakt prima. Geen buffet maar alles staat op tafel of word uitgeserveerd. Het internet is snel en de Volkskrant heb ik snel gedownload. In andere hotels lukt dit niet altijd.

We vertrekken rond 8 uur voor de kleine 200 km naar Shiraz. We maken een kleine omweg om een zoutmeer te bezoeken: Bakhteghan Lake. Om 09.30 stoppen we voor thee en een koffiepauze. Er zijn te weinig bekers maar dat is snel opgelost als een local op verzoek van Shole bekers komt brengen. Marlies wil betalen maar hij wil dit per se niet.
Jose geeft hem later klompjes waar hij heel erg blij mee is. Ik wandel naar het zoutmeer dat prachtig is. Om 10.30 uur rijden we verder en Marlies neemt het programma door. Ze heeft ook nog een verrassing: omdat dit de eerste  reis van de nieuwe route is en niet alles vlekkeloos is verlopen, wordt de excursie naar Persepolis door Djoser aangeboden.
De weg is erbarmelijk slecht en we worden flink door elkaar geschud. Het landschap is mooi maar dor en we zien nomadententen. Om 11.45 hebben we in Kharameh een toilet stop. Er zijn maar twee toiletten beschikbaar en daarom rijden we na 10 minuten verder.

We rijden een stukje terug naar een school waar meer toiletten zijn. Om 12.05 rijden we verder over een mooi geasfalteerde weg. Om kwart voor twee komen we in het Parse hotel aan waar het lunchbuffet voor ons klaar staat. Om 15.00 uur checkt een deel van de groep in bij het Parse hotel.
Wij rijden naar het Eram hotel. Het is jammer dat we niet met z'n allen in hetzelfde hotel zitten. Tijdens het inchecken krijgen we een welkomstdrankjes van gemengd fruit. Kamer 527 is de komende drie nachten voor ons.
Een mooie ruime kamer met een bankje en eeb tafeltje. Het internet werkt goed. Omdat de winkels pas om 17.00 uur open gaan, organiseert Jose de tassen en neem ik een lekkere douche. Wat een verschil bij het hotel van gisteren. Om 17.15 lopen we richting bazaar om Shiraz te verkennen. Het VVV kantoor, tegenover de citadel is gesloten.
We lopen rond het plein bij de Vikal moskee en wandelen door de bazaar. Dan zien we een terrasje waar we een cappuccino en een americano drinken. We verkennen de bazaar en kopen 3 hoofddoeken 50.000 IRR per stuk, een sliert kwastjes 100.000 IRR en safraan 100.000 IRR. Na een paar uur slenteren gaan we op een bank in het parkje bij de citadel zitten.
We worden al snel door een Frans/Engels sprekende man aangesproken. Dan komen Dick en Tineke langs en we zoeken met z’n vieren een Italiaans restaurant. Dit blijkt in het noordwesten van de stad te liggen.
We belanden bij Naderi café en zitten aan een tafel buiten op het terras. Jose neemt pasta en ik cesar salat. We drinken er Iraanse Buckler bij.  Het is  heel gezellig. Na de koffie lopen we terug naar ons hotel  het is 22.30 uur als het licht uitgaat

5 mei 2017 Kerman – Esthaban

We vertrekken vandaag pas om 09.00 uur en kunnen dus ‘uitslapen’. Om kwart over 8 zitten we aan het ontbijt. We hebben goed geslapen en zijn goed uitgerust. Om 09.05 vertrekken voor de tocht van ongeveer 300 kilometer.
Na een uur rijden doemt een bergketen op waar we over heen rijden. Het is 12 uur als we Sirjan binnen rijden. We gaan naar een park voor een plas- en koffiepauze.In een park zoeken we een plek in de schaduw waar we koffie/thee met koek nuttigen. Shole neemt de vrouwen mee naar een plek waar alleen vrouwen en jongens tot 7 jaar mogen komen.
De hoofddoek mag af. Dan rijden we naar een verrassing die Shole voor ons heeft. Speciale windcatcher met pipe Shaped tubes. We wachten een kwartier op de persoon die de deur open kan maken. Het duurt te lang en als we in de bus zitten dan komt hij eraan.
We gaan naar binnen en zien een winkeltje met kristal stenende zien het systeem van de windpijpen. Om  13.40 gaan Shole en Marlies inkopen voor de lunch inslaan. Rond 14:00 rijden we naar een ander park voor de lunch. Brood, banaan, watermeloen en granaatappelsap. De yoghurt met komkommer en andere ingrediënten laten we aan ons voorbijgaan.
Om 15.00 rijdt de bus richting Estabhan. Al snel hebben we een politiecontrole. Volgens Marlies is het nog 200 km en nog vijf uur rijden. Om 15.15 uur hebben  we een dieselstop van 7 minuten. We rijden over een hobbelige snelweg en passeren een zoutmeer  
Voor Coby is voor de tweede keer deze reis geen 1 persoons kamer beschikbaar. Slecht geregeld want ze heeft 365 euro Extra betaald voor dit privilege. Het is inmiddels flink bewolkt en de eerste druppels zijn weer gevallen.  Om kwart over 5  stoppen we voor een plaspauze van een kwartier.

Voor de afwisseling doet Dick een cryptische quiz waarin plaatsnamen geraden moeten worden. Jose heeft de meeste antwoorden goed en wint het boek Cruise van Suzanne Vermeer. Om 17.45 stoppen we om foto's van het landschap te maken. Na een kwartier rijden we verder. V Vervolgens doet Margriet 1 tegen 20 met als winnaars Tineke en Lydie. We rijden over een secundaire weg door de bergen met prachtige vergezichten over een uitgestrekt dal.

De bewolking is geheel verdwenen. Om 18.30 hebben we een fotostop van 10 minuten bij een vijgenveld. Het is  19.05. uur als we bij het Esthaban Tourist hotel aankomen.

We verzamelen in een zaal en krijgen van het hotel thee aangeboden. 1 kamer heeft geen sanitaire voorzieningen. Tineke en Dick hebben zich als vrijwilliger voor deze kamer gemeld. Wij krijgen de sleutel van kamer 102, eentje met hurk toilet. De bedden zijn keihard en er is internet. Om 20.00 uur eet de hele groep in het hotel. Er zijn maar 5 kebabs beschikbaar, de overige gerechten spreken ons niet.

Als voorgerecht krijgen we heerlijke soep. Grote schalen salade worden uitgeserveerd er zijn extra kebab schotels gemaakt. De kebab is heerlijk, een combinatie van lam en kip. Voor de liefhebbers is er zelfs mayonaise voor op de salade. We drinken er Iraanse Citroën Radler bij en we hebben heerlijk gegeten. Op de kamer nog wat berichtjes gestuurd en het laatste nieuws op internet gelezen. Rond half elf gaan we slapen. Het is morgen weer vroeg dag.

4 mei 2017 Kaluts – Kerman

Om 6.30 uur hoor ik de eerste wekker. Ik drijf nog een half uur uit. Ik heb naar omstandigheden (temperatuur en matras op grond) redelijk geslapen. Het ontbijt is prima. Ik neem een punt brood, twee gebakken eieren en vier koppen kruidenthee. Heerlijk.
Om 8 uur maken we een wandeling door het dorp  Shafi Abad, waar 180 mensen wonen. De citadel is heel erg mooi. Het is al bloedheet en het eerste flesje water haalt het einde van de wandeling niet. Een herder loopt met zijn geiten over de weg. Dan zit ons back to basic avontuur erop.
Het was goed te doen en iets comfortabeler dan in Zarabad. Om 09.10 vertrekken we naar Mahan waar een deel van de groep in de Prinsentuin worden afgezet. Wij gaan mee met de excursie naar het Adobe kasteel in Rayen (30€ p.p.) Iedereen vindt het onverklaarbaar waarom deze excursie optioneel is en niet in de reissom is inbegrepen zoals alle andere excursies tijdens een verplaatsing. Onderweg zien we boven op een berg een hele kudde geiten.

Om 10:35 bereiken we Sirch en hebben we een fotostop zodat de motor af kan koelen op  2349 m. De temperatuur op de col is heerlijk. Hetwater van de bus wordt bijgevuld en de voorruit wordt schoon gemaakt. Om 11.00 uur rijden we verder en na 35 minuten komen we in Mahan aan.
We doen inkopen voor de lunch: cup cakes, biscuitjes, chips, bananen en cola.
Om 12:05 zijn we weer compleet en rijden we naar de Princess Garden waar 9 groepsleden uitstappen. Het is inmiddels 12.15 uur en in de tuin gaan we naar het toilet. Om half 1 vertrekken we richting Rayen. On 12.50 hebben we een tankstop van 10 minuten. De literprijs van diesel: € 0,075!!!

Het is 14:05 als we bij het kasteel van Rayen aankomen. Het is een prachtig kasteel dat mooi gerestaureerd is. Meer dan de moeite waard. In het begin van ons bezoek waren de Jongens die bij de Pakistaanse grens wonen luidruchtig en opdringerig. Ze hebben waarschijnlijk nog nooit een Westerling gezien. Toen zij verdwenen waren, waren wij de enige bezoekers. Bovenop de vesting heb je een prachtig uitzicht. De treden zie je afbrokkelen. Hoe moet dit als het aantal toeristen hier gaat stijgen?

Om 15.45 vertrekken we richting de tuin om de andere groepsleden op te halen. Het is inmiddels flink bewolkt en de eerste druppels zitten op de raam van de bus. Om 15.55 uur hebben we een politiecontrole van 20 minuten.  We stonden in de verkeerde rij.
Toen we via de andere rij gingen waren we er snel doorheen. We komen om 16.52 bij de tuin aan. Marlies gaat de rest van de groep ophalen en om 17.17 begint de laatste etappe naar Kerman.
Om 17.53 komen we bij het Hezar hotel aan. We krijgen de sleutel van kamer 214 en nemen wat rust. Een verfrissende douche doet wonderen. We dineren in het restaurant van het hotel omdat wij geen zin hebben om net een taxi naar het centrum te gaan. Je kunt kiezen uit drie soorten kebab: vis, kip of rund.
Wij nemen allebei kip met rijst en Classic alcohol vrij bier. Het smaakt goed. De rekening is 458.500 IRR Op 500.000 IRR kan niet terug gegeven worden en ik krijg 15.000 en een fles Classic bier terug. Op de kamer internetten en lezen we nog wat. We gaan vanavond op tijd slapen want we hebben wat nachtrust in te halen.

3 mei Kerman – Kaluts

We raken er aan gewend om om 7 uur op te staan. Het ontbijt is simpel maar goed. Het Is onbewolkt en warm als we om kwart over 8 naar het oorlogsmuseum vertrekken. Na 10 minuten bussen komen we hier aan.

Het is erg indrukwekkend met foto’s en materieel. Ook zijn er loopgraven met muziek te bezichtigen. Wel veel propaganda voor Iran.
Om 09.25 rijden we naar Mahan waar we de Prinsentuin, die op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat, bezoeken. Hier komen we om 10.10 uur aan. Het is een fantastisch mooi complex.

We genieten met volle teugen. In de schaduw drinken we heerlijke thee. Een groep highschool studentes komt op ons af. Ze maken een praatje en we moeten natuurlijk met ze op de foto. Onbegrijpelijk zo’n mooie plek in de woestijn met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. Shole regelt dat we foto’s vanaf de 1e verdieping mogen maken.
Hier hebben we een mooi overzicht over de tuin. Om 11.30 uur rijden we naar de schrijn van sjah Neatollah Vaki dat een pelgrimsoord is geworden. Plotseling krijgen we een extra chauffeur. De reden is onbekend.

Die hadden we op de eerste reisdag moeten hebben. Na 10 minuten komen we bij de schrijn aan. Het is een aardige tempel. Aan de overkant kopen we in een winkel 4 flesjes cola en een flesje water voor de woestijnovernachting.

Om 12.45 worden we bij het Zeytoon restaurant verwacht. We nemen we allebei een chicken kebab en alcohol vrij bier met lemon. Om 13.55 verlaten we Mahan en rijden we richting de Daht-e dut woestijn.
Via een mooie weg door de bergen rijden we naar Shahdad. Van 14.55 tot 15.10 hebben we midden in de bergen een fotostop. In Shahdad hebben we een toiletstop bij een moskee. We bezoeken het heiligdom dat  erg mooi is. Veel glas en we zien een mooie shrine.
Er is een aparte ingang voor mannen en vrouwen. In de moskee kunnen zij elkaar niet zien. Het is 16.05 als we onze reis voortzetten. Om 16.15 hebben we weer een fotostop van 10 minuten. Het landschap is prachtig. Enkele minuten later vindt Marlies de ingang van een kanats.
We dalen af naar het ondergrondse waterstelsel waarvan we de aanleg in het watermuseum hebben gezien. Het is werkelijk prachtig en onbegrijpelijk dat hier water is. Het is inmiddels bloedheet. Het landschap verandert continu. Schitterend. Om 17:15 komen we bij de Kaluts aan waar we de zonsondergang gaan bekijken.
We verkennen de mooie omgeving en klimmen op de rotsen. Ik zie de kamelendrijver in een oude auto met 2 dromedarissen en een jong aankomen. Toeristen kunnen tegen betaling een ritje maken.  Om kwart over 6 wordt de watermeloen geserveerd. Daarna koffie met koekjes.
De zonsondergang is om 19.19 uur maar rond 7 uur verdwijnt de zon achter de wolken en is dus niet spectaculair. Desondanks genieten we met volle teugen. Om 19.20 rijden we naar ons local house in Shafy Abad waar we om 19:45 uur aankomen na een rit van 215 km.

Eerst gaan we met z’n allen op het ‘terras’ zitten. We krijgen een leuke kamer aangewezen. Matrasjes op de grond, twee stopcontacten en een airco! Dit valt reuze mee. We zitten op houten stoeltjes die niet allemaal even stabiel zijn. Het is weer een traditionele maaltijd.
Ik neem salade met brood. We hebben vandaag al veel gesnoept en ik heb hier voldoende aan. Er is water en cola beschikbaar. We kletsen met Leo, Kitty,Gerrit en Marion. Jose neemt een frisse lauwe douche. Als we naar onze kamer gaan blijkt de airco niet te werken. De eigenaar krijgt hem niet aan de praat. Bovendien stinkt het hokje. We verhuizen naar het hokje van Soleh met een opening en een tent met een kapotte rits. Om half 11 ligt iedereen onder zeil of in een lakenzak.

2 mei 2017 Yazd – Kerman

Het is weer vroeg dag. Om 7 uur staan we naast ons bed en voor half 8 zitten we aan de ontbijttafel. Het is erg uitgebreid. De Tourist Inn is een prima hotel. Alleen de Quality of Service van de WiFi kan beter. Om kwart over 8 begint de etappe naar Kerman. Jammer dat we Yazd al weer verlaten. Wat hebben we gisteren een leuke dag gehad.
We hadden nog wel een dag hier willen blijven. Het is een rit van 370 km zonder bezienswaardigheden.  De excursie bestaat vandaag uit het woestijnlandschap.

Om 08.50 uur hebben we de eerste politie stop van vandaag. Dit keer een lange van maar liefst 50 minuten. We rijden verder over de snelweg en zien een karavanserai.

Van 10.25 uur  tot 11.00 uur hebben we een toilet en koffiestopen van  11.40 tot 11.50 stoppen bij een veld om pistachenoten te bekijken. Om 13.15 stoppen we in Rafsanjan voor een picknick lunch. Deze is gemaakt door het hotel en smaakt prima. Brood, ei/groenten/kruidenkoek, tomaten, dadels augurk, feta en sap

We vertrekken weer om 13.55 en komen om 15.30 uur in het Hezar hotel aan. We checken in en krijgen de sleutel van kamer 102 waar we even bijkomen van de rit. De WiFi is wederom traag.

Om 17.00 begint de Stadstour. We rijden naar de vrijdag moskee die we bezoeken. Dan lopen we naar de bazaar. Een hele grote. Het hammam museum is dicht.
Dan gaan we naar het theehuis, een verbouwde hamman. Er speelt een bandje en we hebben contact met jonge Iraanse meiden. Dan gaan we met 4 taxi’s naar restaurant Keykhosro. Een aantal tafels worden bij elkaar geschoven zodat er plaats is voor 13 personen We bestellen allebei Ghatoghe goost, lamsgehakt met aardappels in saus.
We drinken er Iraanse Radler bij. Dan rijden we in een dollemansrit terug naar het hotel. De taxichauffeurs maken er een sport van om als eerste bij het hotel aan te komen. Het lijkt dat Iran geen verkeersregels heeft. De laatste voorbereidingen voor morgen worden getroffen en om 22.45 uur gaat het licht uit

1 mei 2017 Yazd

On kwart over 7 staan we op. Het ontbijt is het beste tot nu toe. Er is zelfs heerlijke cake. Op de kamer pakken we de laatste spullen en om half 9 staan we bij de receptie om te betrekken voor de excursie naar de Towers of Silence en de Vuurtempel.

Om 09.15 komen we bij de torens der stilte aan. De rechtse is 160 jaar oud en de linker is 180 jaar oud. We hebben de een uur de tijd om de site te bezichtigen. Engel en ik beklimmen de hoogste (linkse) toren. Een behoorlijke klim maar goed te doen. Het uitzicht is prachtig.
Omdat ik tijd genoeg heb ga ik naar beneden en beklim ik de andere toren waar ik de overige groepsleden ontmoet. Door de trappen vind ik deze beklimming zwaarder. Het uitzicht is minder spectaculair. Beneden bezoek ik nog een paar overblijfselen. Om 10:15 vervolgen we onze excursie.

Het is bewolkt en warm, maar het is goed te doen: 26 graden. Om 10:40 komen we bij de vuurtempel aan. We krijgen tot 11:45 uur de tijd om tempel te bezichten. Na een half uur hebben we het gezien, wandelen naar de overkant van de straat waar we 300 euro in 12.300.00 IRR  wisselen.
We zien een koffietentje. Naast de alcohol ontbering is het drinken van koffie ook een bijzonderheid in Iran. We drinken allebei twee heerlijke kopjes koffie bij Khabazi Ashraf. De prijs valt mee, omgerekend 1 euro per kopje.
Om 11.45 rijden we naar een kruidenshop en  een henna malerij.Hier komen we om 12 uur aan. Na het bezoek van de malerij spuit onze chauffeur de kleding schoon. Veel reisgenoten slaan hun slag in het winkeltje, maar wij houden het geld in de knip. Om 12.30 rijden we naar het Toerist Inn hotel waar we om 12.40 uur aankomen.

Een mooi hotel met een grote lobby. De tassen worden  door het personeel naar binnen gesjouwd. We krijgen een lekkere welkomstdrank en de sleutel van kamer 249. Het is een ruime kamer met zitje, inloopdouche en balkon. Het internet op de kamer is traag. Om 17.00 uur zal de bus ons naar het centrum van Yazd brengen. Omdat alle winkels nu  dicht zijn houden we een siësta.

Om 17.00 gaan we met bijna de hele groep met de bus naar het centrum. We stappen met Shole, Kitty, Leo, Coby, Gerrit, Alida, Monique en Lidy uit bij de bazaar. Onderweg kopen we kruiden. Shole koopt een brood dat recht uit de oven komt. Als het afgekoeld is eten we het samen op. Heerlijk.
We wandelen door de steegjes en komen uit bij de Vrijdag moskee. Shole neemt ons meer naar een kledingwinkeltje waar Jose voor 140.000 IRR twee leuke blousjes  koopt. We wandelen door de smalle straatjes en volgen de stadswandeling van lonely planet.
In een keramiek winkel kopen we een pentagonaal vaasje. Op het dak van een oude hamman drinken we thee en een americano. Daarna gaan we in de art gallery, een vegetarisch restaurant., dineren. We nemen allebei de vegetables Rolls en Classic alcohol vrij bier.
Dit gaat steeds beter smaken. We zwerven door de steegjes en met behulp van maps.me komen we uit bij de vrijdag moskee. We lopen de straat uit en houden drie taxi’s aan. De chauffeur wil ons afzetten, Monique onderhandelt naar hij houdt voet bij stuk en rijdt weg.
Onderweg vertel ik dat hij een mooi land heeft en waar we geweest zijn en waar we nog naar toe gaan. Na een spectaculaire rit door het nachtelijke Yazdt wil ik 150.000 IRR geven maar hij neemt genoegen met 100.000, het bedrag dat aan ons was doorgeven.
Eerlijkheid duurt het langst. We komen als eerste bij het hotel aan, maar de anderen volgen al snel. Wat een geweldige dag in een fantastische stad. Tegen half 12 gaan we slapen.

30 april 2017Aqda – Yazd

Vannacht werden we om kwart voor vijf door de muezzin gewekt. Ik kon de slaap weer snel oppakken Maar heb wel eens beter te slapen. Het ontbijt werd een kwartier later geserveerd dan gepland. Het was prima verzorgd met gebakken ei, feta, watermeloen en jam.
Om 08.20 begint de ochtendwandeling onder begeleiding van 2 gidsen. Eentje is de vertaler van Farsi naar Engels. Het is een bijzondere mooie wandeling waarin we veel informatie krijgen. Na een uur en tien zijn we terug bij het hotel.  Na een sanitaire stop vertrek de bus om 09.40 richting Yazd.
Wat was dit een leuk traditioneel hotel, met snel internet en prima eten. Leuk dat we op onze zilveren bruiloft in de suite hebben overnacht.
Om half 11 komen we in Meybod aan voor een bezoek aan het Narin kasteel waarvan de oorsprong terug gaat naar de Sassanidische tijd. De zon staat te stralen en het is bloedheet.

Om half 12 rijden we naar Yazd en om half 1 komen we bij ons hotel aan. Het is hoogseizoen en de Tourist Inn zit vol. Daarom slapen we 1 nacht in het Khane Dohgad hotel. De kamers zijn nog niet klaar en daarom gaan we eerst in het restaurant van het hotel lunchen.

Het is een buffet, uitgebreid maar ik vond het niet erg lekker. We drinken er alcoholvrij stout bier bij en een kopje Nescafé na. Het is een echte vreetschuur.

Om kwart voor twee kunnen we inchecken. We krijgen de sleutel van kamer 12. Een kleine kamer met een hard bed en een waterkoker met 2 zakjes thee. Om 14:25 is het verzamelen voor de middag excursies.

De eerste stop is bij het Amir Chakhmaq-complex. Dit is een poort met mozaiktegels en een plein met een vijver. Aan de overkant van het plein staan 5 windtorens. Het plan is om naar het watermuseum te gaan maar dit is nog gesloten. Daarom wordt de bus opgetrommeld die ons over een paar honderd meter naar de vrijdagmoskee brengt. Terwijl we op de bus wachten bezoeken we een beroemde koekjeswinkel.
Shole koopt een doos en deelt de koekjes uit. Om 3 uur zijn we bij de Masjed-e Jame. We hebben voldoende tijd om de gebedsruimte te bewonderen. Dan brengt de bus ons naar het watermuseum. De groepsleden die zijn gaan lopen arriveren tegelijk met ons.

Het watermuseum geeft een aardige indruk over waterwinning in een woestijngebied. 4 groepsleden blijven in de stad en wij gaan met de rest naar het hotel. De reis is vermoeiend en we pakken wat rust. We nemen een heerlijke douche en relaxen wat.
Dan steken we schuin de straat over en gaan in het Khane Dohad traditional restaurant eten. We zitten op een verhoging met een kussen in onze rug. De friet, pizza, alcoholvrij stout bier en cola smaken goed. Inmiddels is de plaatselijke André Hazes gearriveerd.
Hij zweept de zaal op en begroet de aanwezigen Belgen en Nederlanders. Vlak voordat we gaan wordt het erg druk. Een bus met meiden komt binnen.
We betalen 220.000 IRR en gaan naar onze kamers. Nog wat lezen en op tijd onder zeil.

29 april 2017 Kashan – Aqda

Ik heb goed geslapen. Jose kon moeilijk in slaap komen. Om 7 uur begon onze zilveren feestdag. Het ontbijt (07.30) was goed volgens Iraanse normen. Het onweert en het regent lichtjes. Het is 08.10 als de bus naar de Fin Gardena rijdt.
Dit is 1 van de 11 tuinen die door UNESCO erkend zijn. Hier komen we om 09.00 uur aan. Het aantal bloemen valt tegen maar de waterpartijen zijn schitterend. Om tien uur rijden we weer verder. Het is zonnig en warm met een blauwe lucht.
We rijden langs de Nathanz nucluear installation. Een eindje verder zien we een tank en luchtafweergeschut. Om 11 uur nemen we een afslag en rijden we richting bergen en Abyaneh. De route is prachtig, wat een landschap.
Om 11.45 uur komen we in Abyaneh aan. Een idyllisch plaatsje. We wandelen door de smalle rode straatjes. Het is erg toeristisch en de gebloemde doeken zijn in de souvenirwinkel te koop. Op het plein gaan we lunchen. Marlies en Soleh hebben vers gebakken brood gekocht. De banken worden bij elkaar gezet en we laten het ons goed smaken.

Om 13.30 vertrekt de bus naar de volgende bestemming Nai'n. Onderweg hebben een fotostop om het Hanjan kasteel op de digitale plaat vast te leggen. Jammer van de elektriciteitsmast naast het kasteel.
We komen om kwart over vier in Nai'n aan en bezoeken de oude moskee. We krijgen een korte uitleg van een goed engels sprekende gids. Hierna wandelen we naar het Narin kasteel, een ingestorte vesting die, gezien zijn architectuurstijl, gebouwd is in de pre-islamitische tijd.  We zien een ruimte met een koepel en vier windtorens.
Bij de locale gids kopen we een kalender van 2018 en een Iraans vlaggetje: 140.000 IRR en krijgen een grote kalender van 2017 op A3 formaat cadeau. Dan zorgen Marlies en Shole voor koffie, thee en koeken. Om half zes begint de  laatste etappe naar ons hotel. Een kwartier later hebben we weer een korte politiestop. Het wordt aardedonker en het begint te regenen   We rijden door de woestijn en zien zandstormen en Tornado's.

Vlak voor we Aqda binnen stopt de bus en krijgen we van verkopers een heerlijk koekje en lemon drankje. Om 18:30 uur komen we bij ons hotel Khaloo Mirza aan. Het is een traditioneel hotel met gedeelde kamers.
De kamers hebben hier een kleur gekregen.
Marlies vraagt aan ons en Dick en Tineke of we bezwaar hebben om een kamer op de 1e verdieping te nemen.
Dat is voor ons geen probleem en we krijgen tot onze grote verrassing een prachtige kamer met een eigen toilet en douche. Dat is boffen op onze trouwdag.
Het diner is zeer goed verzorgd. We gaan in de binnenruimte zitten en de gastvrouw maakt muziek op een trommel. Ze zingt er ook nog bij. Al snel worden de eerste dansstappen gezet.
Dick vertelt het verhaal (mopje) van de man met de bochel en Atie draagt een bekend gedicht voor. Al met al een gezellig boel en een unieke plaats om te overnachten. Tegen tien uur gaan we onze bruidssuite opzoeken.

28 april 2017 Teheran – Kashan

Vrijdag 28 april Teheran – Kashan

Om 7 uur gaat wekker. Om half 8 zitten we aan de ontbijttafel. Hetzelfde als gisteren, lekker en weer prima verzorgd. De tassen worden door de piccolo naar de bus gebracht die in de straat ban het heerlijke restaurantje staat.
Het is bewolkt maar al snel breekt de zon door. We rijden langs het tombe van Khomeiny, een moskee met vier gouden minaretten. Het landschap verandert snel. Het wordt een woestijn. We passeren een groot zoutmijn. Om 09.55 hebben we een plas en koffie/thee pauze vaneen  half uur.

Rond kwart voor 11 komen we in Qom aan. We steken de weg over en lopen naar de Hazrat Masooma Shrine. De vrouwen gaan door een aparte ingang waar ze een chador aan krijgen.  We krijgen een gids toegewezen en moeten als groep bij elkaar blijven. Het is een prachtig complex en extra druk omdat het vrijdag is. Dit heiligdom is werkelijk oogverblindend. De lijken worden over het complex gesjouwd.

Kwart over twaalf  vervolgen we onze reis richting Kashan. Om 13.25 uur hebben we bij binnenkomst van Kashan weer een politiecontrole van vijf minuten. Onze chauffeur moet weer een stempel halen. Kwart voor twee zijn we bij de parkeerplaats en lopen we naar het Abassis traditional restaurant de lunch.
De Iraniërs zitten in kleermakerszit te eten maar wij krijgen, na een kwartier wachten tafels toegewezen. Sole bestelt per tafel 4 gerechten. Na de lunch bezoeken we het Tabatabaee historical house. Om 16.30 uur gaan we naar onze volgende bestemming:  een ondergrondse stad in Nooshabad waar we om 16{50 uur aankomen.
Een stad van 3 verdiepingen onder de grond die aan 3000 mensen bescherming bood tijdens oorlogen. Om kwart voor 6 rijden we naar ons hotel in Sabze. Om half 7 komen we bij het Niasar Green hotel aan.
We krijgen de sleutel van kamer 204, een balzaal met drie 1 persoonsbedden, een 2-persoons bed en een balkon. We besluiten om het tripje naar de rozentuin over te slaan. Dit hebben we in Marokko al gezien. Het is mooi geweest en we zijn aan een douche toe. Een fantastische ervaring. Het internet is niet snel, verder een top hotel, morgen gaan we terug naar basic.

Omdat het hotel best ver van het dorp ligt gaan we in het restaurant van Niasar Green eten. We schuiven aan bij de tafel van Marion en Gerrit. Jose bestelt Tila Pila (tilapia), salade,rijst en cola. Ik bestel chicken kebab, friet en alcohol vrij bier. De bediening is chaotisch. De gerechten worden achter elkaar geserveerd. Ook dubbel, ze weten niet bij welke tafel een gerecht uitgeserveerd moet worden. We hebben lekker gegeten en gaan om 21:30 uur naar de kamer. De tassen reorganiseren en we gaan op tijd naar het tweepersoons bed.

27 april 2017 Teheran

Op Koningsdag schuiven we om 8 uur aan bij het ontbijt. Het is prima verzorgd. Het is 9.40 als de bus ons naar het Golestan paleis brengt. Deze excursies zijn onderdeel van de stadstour die in de pakketreis zit. Het is maar 10 minuten rijden tot aan het complex. Het begint behoorlijke te regenen.
We mogen helaas geen foto’s maken en krijgen plastic slofjes over onze schoenen. We lopen door de diverse paleizen en over het complex. Soleh geeft goed uitleg. Op het complex is een terras waar we koffie drinken. We zijn een bezienswaardigheid voor de jonge meiden die met ons op de foto willen. De koffie is aan de prijs, maar heerlijk. Het is inmiddels droog en warm geworden.

Dan wandelen we naar het archeolisch museum waar we een uur de tijd krijgen. Het museum toont voorwerpen Vanaf de pre-historie tot aan de 7de eeuw. Het is heel erg indrukwekkend. Het uur dat we krijgen om alles te bezoeken, blijkt te weinig te zijn. Fantastisch en zelfs ontroerend!

Om half brengt de bus ons naar Reza Loghme, (Lochem = sandwich)een klein restaurantje vlak bij ons hotel. Het heeft 1 gerecht op het menu staan een wrap van lamsvlees kruiden ui en gehakt. Vanuit heel Iran komen de mensen een wrap eten. En terecht want ze zijn super lekker. We eten drie wraps en drinken een blikje cola. Een aanrader.

We wandelen in 5 minuten naar ons hotel waar we de rugzak op de kamer droppen. We wandelen naar Metro station Sa’id eb kopen twee retourtjes. Een vriendelijke jongen ziet ons in de reisgids zoeken en biedt meteen hulp aan. In de metro heeft Jose contact met een man die vaak in Stockholm komt. Ik maak een praatje met een Iranier. De jongen zegt dat we het volgende station uit moeten stappen. Als we de metro uitlopen vragen we de weg naar de Amerikaanse ambassade.
Het is 10 minuten lopen en we worden onderweg aangesproken door een winkelier die op straat op klanten staat te wachten. Een hele vriendelijke man. We maken een foto met hem.

We lopen door en komen bij metrostation Taleqani aan. Het blijkt dat we een halte te ver zijn uitgestapt. De Amerikaanse ambassade ligt aan dit station. We maken een selfie bij de tekening van het Vrijheidsbeeld met doodskop en een vriendelijk meisje verontschuldigd zich voor wat hier gebeurd is. De poort van de ambassade is open en voor 100.000 IRR p.p. Mogen we de ambassade die sinds kort als museum is ingericht bezoeken

We zien muurschilderingen, de codeerkamer, papierversnipperaar, telex machines en krantenknipsels. Via posters wordt goed uitgelegd wat en waarom van de bezetting van de ambassade en de gijzeling uitgelegd.

Als we naar buiten gaan komen we het meisje weet tegen. Ze is met vrienden   Twee er van zijn Hongaren die op rondreis zijn door Iran. We hebben een leuk geanimeerd gesprek en maken diverse foto's. Ongelooflijk hoe vriendelijk, opgewekt en geïnteresseerd de Iraanse jongeren zijn.

We lopen naar de metro halte Taleqani. Jose wordt door een vrouw op een stoel getrokken om op de trein te wachten. Na twee haltes stappen we uit. We wandelen naar ons hotel en kopen voor anderhalve euro vier blikjes cola. Om kwart voor vijf zijn we op de kamer. Tijd voor een douche en internet. Over twee uur worden er in de lobby verwacht. We zijn thuis bij de dochter van Soleh uitgenodigd.

De receptie van ons hotel regelt taxi’s. Wij rijden met Gerrit en Marion voor 140.000 IRR naar het huis van Soleh, die bij aankomst nog 10000 ervan af  onderhandelt. Sarah, haar dochter verwelkomt ons hartelijk. In de patio is ruimte genoeg voor ons allemaal. Er worden lekkere hapjes op tafel gezet en we krijgen ook een glaasje Iraans water. Het is erg gezellig en jammer dat het begint te regenen.
We geven een presentje aan Sarah en gaan met een deel van de groep bij restaurant of the Iranian Artists in het Hoonarmandan park eten. Hier lopen we in de stromende regen naar toe. We bestellen allebei het kleine lotus gerecht. Een bord met kleine gerechtjes (soep, pizza slice, rijst yoghurt, vanille pudding, salade en stoofpotje, tofu hapje en groot glas vruchtensap).

Heerlijk en de bediening is super vriendelijk. Met 4 taxi’s gaan we terug naar ons hotel. Soleh regelt alles weer perfect. Om kwart over tien zijn we weer op onze kamer waar we nog wat lezen en internetten. Jeetje wat hebben we vandaag genoten in het land waar niks mag maar alles kan. Wat een vriendelijke en gastvrije mensen.

26 april 2016 Zarabad – Teheran

Jose heeft slecht geslapen en veel kou gehad. Met twee dekens heb ik een goede nacht gehad. De eerste wekker gaat om 7 uur en ik sta om half 8 op. Het ontbijt is pas om 8 uur en het vertrek is om 8.30 uur gepland.

Om 9.10 uur vertrekken we voor de 219 km naar Teheran. We rijden dezelfde weg terug naar Qazvin. Het is beter weer waardoor het landschap anders is.

In Rasjai Dasht stoppen we bij dezelfde moskee als gisteren voor een plaspauze. De chauffeur gaat tanken en wij staan bij een winkeltje waar drie oude mannen op de stoep zitten. Wij horen kinderen zingen en Shole regelt dat we foto’s mogen maken. De kinderen gaan helemaal uit hun dak.
Een Mula is bij de oude mannetjes aangeschoven en Shole is onze tolk. Een geweldige ervaring. Om 10.30 rijden we verder.  Als we de bergen uit zijn is het weer prachtig zonnig weer. Van 12:20 tot 12:30

Rond 13.00 uur is het lunchtijd in een restaurant. Naan met vlees gemaakt door de lokale familie, watermeloen en thee of koffie. Tot onze grote verrassing wordt de thee en koffie door een Iranier betaald. Hij vertrekt in een hele dikke Hyundai SUV. Hij vertelde Soleh dat hij dit deed zodat wij een goede herinnering aan zijn land overhouden. 

Het is 13.50 uur als we onze trip vervolgen. Om 14.40 uur rijden we Teheran binnen. We zien de Poort van de Vrijheid en hebben 20 minuten om die mooie architectonische bouwwerk te bezichtigen.
Om  15.00 rijden we naar het hotel waar we on 15.30 door Marlies opgewacht worden. Zij is vannacht om 05.00 uur met een taxi naar Teheran vertrokken om haar visum te verlengen.

We krijgen uitleg, de wificode, plattegrond en kaartje van het hotel en sleutel van kamer 108 van het Parastou hotel. Iedereen die vanaf met Shole wil gaan eten wordt om 19.00 uur in de Lobby van het hotel verwacht.

De hele groep staat om 19.00 uur paraat maar Soleh heeft zich verslapen. Daarom vertrekken we pas tegen 19.30 uur. We wandelen naar metrostation Sa’di. Soleh bestelt de tickets. We hoeven niet lang te wachten. Er zijn wagons voor mannen, vrouwen en gemengde. Jose stapt in een vrouwen coupe. Na zes of zeven haltes stappen we uit. Soleh moet zoeken naar de Tabiat brug in het Taleghani park. De brug is blauw verlicht en is voor de voetgangers om een snelweg over te steken.
Je ziet een mooie skyline van Teheran. We lopen over de brug heen en terug. Ondertussen regelt Soleh een restaurant. Dit is aan de overkant dus we steken de brug nogmaals over.
Voor het restaurant zitten hele families op dekens en sommigen met een bbq. Wij gaan buiten aan een tafel zitten met Tineke en Dick. De rest begint buiten maar eindigt binnen. We bestellen allebei kip kebab ik met rijst en Jose met sla. Plus cola en een lemon biertje. Soleh schuift bij ons aan. Het is gezellig en het smaakt allemaal voortreffelijk.
Om half 11 worden 7 taxi’s bestelt. De metro is er al mee gestopt. Samen met Marlies en Soleh rijden we in een klein half uur naar het Parasto hotel. De Iraniërs hebben een agressieve rijstijl maar het gaat allemaal goed. Soleh moet de chauffeur helpen om ons hotel te vinden. Andere taxi’s hebben ondersteuning van gps van groepsleden moeten krijgen.  Om half 12 zijn we terug op de kamer en gaan we slapen.

25 april 2017 Qazvin – Zarabad

Om 7.55 uur maakt Sleepe Cycle ons wakker. De spullen verzamelen we bij elkaar en we gaan naar het ontbijt. We eten Iraans brood met ei en thee. Een uitgebreid ontbijt dat prima smaakt. Marlies geeft nog kledingadvies want we gaan een stuk wandelen. Schoenen met profiel zijn zeer gewenst.

We hebben een nieuwe gids, Soleh genaamd. Haar naam betekent "vlam" en ze is een rebelse Iraanse die tot in Isfahan onze gids zal zijn. Voordat we naar Zarabat gaan, doen we eerst de stadstoer die in de pakketreis is inbegrepen.

We beginnen met de Jamee moskee (vrijdagsmoskee) waar we om 9.35 aankomen. We hebben ruim de tijd om deze moskee te bezichtigen. Om 10.15 uur rijden we naar de Hosseiniyeh Aminiha, een congreszaal waar we om 10,30 uur aankomen. We hebben drie kwartier om dit gebouw te bezichtigen.

Na 5 minuten rijden stoppen we om inkopen te doen voor vanavond te doen. 2 flesjes cola en 1 liter water voor €0,75. Het regent dat het giet. Om 11:30 begint onze eerste etappe van vandaag en als we de stad verlaten hebben nemen we een slingerweg door de bergen. Jammer dat het slecht weer is want het uitzicht op de mooie route is prachtig. De hoofddoekjes mogen even af.

Om 13:05 hebben we een toiletstop van 15 minuten in de moskee van Rajae Dasht. 13:35 lunchstop. Omdat het regent wordt de lunch in de bus geprepareerd en genuttigd. We vertrekken weer om  14:15 en gelukkig is het weer opgeklaard.

Om 16:00 komen we bij de parkeerplaats van Alamut  castle aan . Het is een half uur naar boven wandelen over pad een pad met stenen trappen en planken (1 km) Samen met Klaas en Engel wandel ik naar boven  Ondanks het slechte weer is de klim de moeite waard. Shole komt ook boven en als we terug gaan komt Atie boven.

Als we bij de bus aankomen worden we met applaus ontvangen. De koffie en een koekje van de jarige Dick staan klaar. Om kwart over 5 rijden we dezelfde weg terug naar de afslag richting Zarabad , waar we in een local house zullen overnachten. Bij een brug hebben we een korte fotostop en maakt Marlies een foto van een deel van de groep. Shole geeft uitleg van het politieke systeem in Iran waar 1 persoon de dienst uit maakt, de Opperste Leider Ali Khamenei. 

Dit is de eerste keer dat een Djoser groep in Zarabad overnacht. De chauffer kan het local house niet vinden en neemt om 18.30 uur contact met ze op De gastheer komt ons met een witte SUV escorteren. We sjouwen de tassen door de blub richting de huisjes. Het is een chaos met de tassen en het verdelen van de kamers. Er zijn 2 toiletten buiten de huisjes. Wij slapen met Nel, Klaas, Gerrit Istanbul, Marion, Monique en Lydie in een huisje met 2 kamers.

We gaan naar de ruimte waar de gastvrouwen het diner voorbereiden. Hier krijgen We thee. Er zijn geen stoelen. We zitten op de grond met een kussen in de rug.

We zingen voor Dick terwijl de tafel op de grond gedekt wordt. Het eten smaakt voortreffelijk. Een typisch Iraanse maaltijd met rijst en verse kruiden. + een glaasje water. Gerrit leert ons noch de pom-pom-pom dans die we omarmd voor Dick uitvoeren. Er is ook nog muziek gespeeld op een zelf in elkaar gezet instrument door een local.

Dan wordt de taart voor de verjaardag van Dick, door Marlies uitgeserveerd. Ook krijgt hij namens de groep een cadeautje: een schaaltje met de afbeelding van Darius (Persepolis).

Vervolgens leest Marlies een brief van de Gemeente Haarlemmermeer voor. Het heeft zijne Koninklijke Hoogheid Willem Alexander behaagd om Nel Bonnema te benoemen als lid in de orde van Oranje Nassau. Nel is zichtbaar verrast en Marlies spelt haar een symbolische speld op.

Tegen tien uur gaan we de voorbereidingen voor de nacht doen We slapen op een matrasje op de grond, in een lakenzak met een deken.Ik word door Marion ingestopt. Er wordt heel wat afgelachen. Tegen 23.00 uur gaan we proberen te slapen.

24 april 2017 Tabriz – Qazvin

De wekker maakt ons om 10 voor 6 wakker. Voor half 7 sjouw ik de koffers al naar beneden. Marlies staat al beneden. We nemen sap, thee, brood en ei. De eerste groepsleden hebben zich al verslapen. Om 7.10 nemen we afscheid van Ali en  begint onze lange reisdag. Reza is onze nieuwe lokale gids.

De microfoon heeft een flinke piep en echo. Na aan wat knoppen  gedraaid te hebben is dit euvel opgelost. Na een half uur hebben er de 1e stop: politiestop. Gelukkig maar een paar minuten. Dit is gebruikelijk bij het verlaten en binnenkomen van een stad. Om 9 uur hebben we in Bonbab de volgende politiestop en de 1e plaspauze volgt om 9.45 uur Valiasr  Marlies heeft voor oploskoffie en thee gezorgd. Reza speelt als barkeeper  om 10.05 zetten we onze reis voort.
In  Miandiab komen we in het Koerdisch deel van Iran. Om 11 uur rijden we de bergen in. Het is meteen bewolkt. 2e plaspauze om 11:50 in Shahindez.  We staan op een brug en we zijn meteen een bezienswaardigheid voor de Iraniërs. We moeten samen met ze op de foto. Het is 12:45 als we boven op een berg aanleggen om te picknicken.

Om 13:20 uur vervolgen we onze reis. Om 13:40 hebben we boven op de pas (2341 m) weer een politie controle.  14:20 uur 3e plasstop van een kwartier. Dirk en ik hebben een hartelijk contact met 4 koerden. Eentje is even lang als Dirk maar hij staat op een stoep van 30 cm. Om 15:15 komen we bij Tahkt-Soleyman, de Troon van Solomon, aan.

Een uur later rijden we vier kilometer terug naar de vulkaan Zendan-e Soleman. Een deel van de groep klimt in ongeveer 20 minuten naar boven. Met wat kunst en vliegwerk maak ik een foto van de krater. Om 17.10 pikken we de 4 groepsleden op die bij de troon van Soloman zijn gebleven. We rijden verder naar Zadjan waar we gaan dineren. 2,5 uur hobbelen over een erg slechte weg.

Wel een route door een mooi landschap met besneeuwde  bergtoppen op 2450 m. 18:15 uur toiletstop in Dandi van 10 minuten. 18:35 uur politiestop van 5 minuten.  20:05 politiestop Zanjan van 5 minuten. 2o:25 aankomst restaurant in Zanjan. Marlies besteld gemengde kebab Rund lam kip.
We krijgen dezelfde soep als gisteren. Jose drinkt cola en ik alcohol vrij bier met limoen. Het is 21:35 als we naar richting Qazvin vertrekken.

Onze chauffeur Abdoe heeft er een flink temp in.  100 km per uur op de tolweg in de regen. Gerrit gaat bij hem zitten om hem in de gaten te houden.

Om 00:15 uur arriveren we na 700 km in het MarMar hotel. We zijn bekafen krijgen de sleutel van kamer 110. Dit zijn geen reisdagen meer en zeker niet met 1 chauffeur. In 1 woord: onverantwoord.

23 april 2017 Tabriz

De wekker loopt om half 9 af. We hebben kort maar goed geslapen op het harde bed. Iets over 9 gaan we ontbijten. Dit is simpel: Iraans brood, jam, thee en sinaasappelsap. Als wij opscheppen is het eiermandje leeg. Het duurt best lang voordat het bijgevuld is. Hetzelfde geldt voor de sinaasappelsap.

Om kwart over tien vertrekken we met de bus voor de stadstour. Een excursie die bij de pakketprijs is inbegrepen. Na tien minuten stoppen we bij het Azarbaijan museum.

Dit heeft 3 verdiepingen en een tuin met grafzerken. Na drie kwartier wandelen we naar de blauwe moskee. Ali vertelt dat het gebedshuis bij de aardbeving van 1778 zwaar beschadigd is. Hij is gerestaureerd en is de enige moskee waar je tegels gecombineerd met stenen kunt zien.

Dan lopen we naar een pleintje met wisselkantoortjes. Het Wall Street van Iran. We wisselen 600 euro voor 24.000.000 Rial = 240.000 Tomar. 1 EUR = 40.000 IRR. Je betaalt met Rial’s maar het bedrag wordt in Tomars genoemd.

Ali loopt voorop in de bazaar, de grootste van Iran en UNESCO werelderfgoed.  Marlies sluit de rij. We krijgen een aardige indruk naar net als de blauwe moskee maakt hij weinig indruk. We hebben mooiere uitvoeringen gezien.

Dan brengen we een bezoek aan de Madjid-e-Jameh moskee (vrijdag moskee) Een gigantisch complex dat voor een deel voor het publiek toegankelijk is. Het is inmiddels al 2 uur en tijd voor de lunch. We lopen naar  Bathroom Noubar waar een lange tafel voor ons gedekt is. Marlies bestelt voor de hele groep Dizzy. Een typisch Iraans gerecht. De yoghurt en zure karnemelk laten we aan ons voorbij gaan. Jose bestelt cola en ik alcoholvrij bier met citroensmaak van Bitburger.

Ali legt uit hoe de dizzy met brood opgediend moet worden, met tang en stamper. Het smaakt prima en het restaurant is sfeervol. Marlies geeft een briefing over de dag van morgen die een uitdaging wordt. Vertrek 07.00 uur. Aankomst 23.00 uur. Wij zijn de 1e Djoser groep die deze nieuwe route doen

Dan gaan we met de bus terug naar het hotel. Onze hielspoor voeten begonnen op te spelen en vragen om rust. We frissen ons lekker op en rusten wat uit. Het is een vermoeiende en warme dag geweest (37 Gr Celsius)

Dan lopen we een stukje om proviand voor morgen in te kopen.  We kijken ook waar het Modern Restaurant is waar we straks willen dineren. Het is even zoeken maar we vinden de smalle ingang naar de kelder.
Als we naar het restaurant lopen, miezert het een beetje. De regenjasje komen op dag 2 al van pas.

Om 19.00 uur zijn we de eerste gasten in het Tabriz Modern restaurant (tip van Marlies) dat op 200 meter van ons hotel ligt. Als snel volgt een ander Nederlands stel en Maarten met Engel en Monique en Lidie. We zitten net en er wordt al een pan soep op tafel gezet. Tomatensoep met een soort pasta. De soep en het salade buffet zijn de service bij het hoofdgerecht. We kiezen allebei kip met Iraanse rijst dat rijst met kaneel en andere kruiden blijkt te zijn en nemen er een klein flesje cola bij. Het smaakt voortreffelijk. Echt waar voor je geld: 620.000 IRR (€ 15,50). En bovendien gratis WiFi van goede kwaliteit.

Rond 20.30 uur zijn we terug op de kamer. We prepareren alles voor morgen want om 06.30 uur moeten de tassen al bij de receptie staan. Dus gaan we op tijd slapen.

22 april Amsterdam – Tabriz

Het is 9 uur als we met onze reistassen naar het station wandelen. De samenreiskorting wordt geactiveerd en de sprinter richting Den Bosch arriveert precies op tijd. We nemen de klapstoeltjes waar we de reistassen onder schuiven. Om 11:11 komen we op Schiphol aan.

We gaan naar vertrekhal 3. Als we bij balie 25 aankomen staat er een flinke rij. Er zijn maar een paar balies open, dus schiet het niet echt op. Achter ons staat een stel dat de twee weekse Iran reis met Koning Aap maakt. Na ruim een uur zijn we ingecheckt. Vlug naar het toilet en dan naar boven naar de Security check. Weer een rij van hier tot ginder. Gelukkig zit er constant beweging in. Tenslotte nog de geautomatiseerde paspoort controle. De gezichtsherkenning werkt erg langzaam. Na 1 uur en 3 kwartier kunnen we een bar opzoeken.

We lopen richting de G Gates en bestellen bij het barretje een groot glad droge witte wijn en een halve liter Heineken.

Om half twee gaan we naar gate 5.
Hier moeten we nog een poos wachten. Jose mag eerst het vliegtuig in. Ze zit op rij 30. Ik op stoel 7G. Met een kwartier vertraging gaan we 15 minuten Taxiën. Het is drie uur geweest als de Airbus 330 het luchtruim met bestemming Istanbul kiest.  Bij het menu kunnen kiezen tussen chicken or pasta. Ik neem de kip. Deze smaakt lekker en is goed gegrild. Met het broodje, de salade en de pudding is ook niks mis.  Het blikje Efes dat  goed gekoeld is , smaakt prima. Na ruim 3 uur landen we op het vliegveld Ataturk in Istanboel.  Het was druk boven het luchtruim en we hebben zeker een kwartier boven Istanboel gevlogen. Lokale tijd, 19:00 uur, 1 uur later dan in Nederland. Onze aansluitende vlucht staat nog niet op de borden. Na een toiletbezoek drinken we in het restaurant allebei een flesje Efes (43,5 TL).

We wachten bij gate 311 totdat een bus ons naar de Airbus A321-200 van Turkisch Airlines brengt voor de 1524 km naar Tabriz. Take off at 21:35 local time.
Het is geen populaire bestemming. Het vliegtuig is maar voor twee derde bezet. Om 01.10 landen we in hoofdstad van de provincie Oost Oestbekistan, een half uur eerder dan gepland. In Iran is het 2,5 uur later dan in Nederland. Tijdens het taxiën doen de vrouwen hun hoofddoek al op. Welkom in de islamitische republiek van Iran, het land waar niks mag maar alles kan. We gaan het mee maken.

We zijn snel door de douane maar moeten best lang op onze tassen wachten. Gelukkig komen ze allebei in Tabriz aan. Bij het verlaten van de hal worden de labels gecontroleerd en gaat de bagage inclusief handbagage door een scanapparaat. Marlies onze reisleidster staat ons op te wachten.  We maken kennis met de groep. Dan blijkt dat Gerrit en Marion de vlucht naar Tabriz gemist hebben. Ali onze gids brengt ons naar de bus. In een kleinuur staan we  in de lobby van het Sina hotel.

We krijgen van Marlies een informatiebrief en de sleutel van kamer 215. Het is inmiddels 3 uur en nadat we de koffers geïnstalleerd hebben is het bedtijd. De wekker zetten we op 8.30 uur. Het is bloedheet op de kamer en het wordt een kort nachtje.