12 augustus 2003 Ho Chi Minh City – Can Tho

Tijdens het ontbijt vloog het hele personeel voor ons. Gisteren was het een grote flut, vandaar de fruitschaal met mieren op de kamer en nu al het geren. Toch ging er nog van alles mis. Even na 8 uur vertrekt de bus, we verlaten Saigon. Jammer, we hadden best nog wat willen blijven. Nu gaan we naar de Mekong Delta. In de bus krijgen we van Thuy, namens Ben Thanh Tours, een prachtig t-shirt.
vcw-117.JPG-for-web-normalAan de voorkant staat het Djoser logo en aan de achterkant de route van de 23daagse reis door Vietnam. Phons is niet helemaal bij de tijd. Zijn nieuwe horloge heeft al een andere batterij nodig. Het verkeer is zoals gewoonlijk erg druk. Om half 10 hebben we een koffiestop. Voor 5000 Dong de man zitten we lekker onder de bomen. Nu heb ik kans aan Thuy te vragen wat de teksten op de borden langs de weg betekenen.
vcw-106Overal zie je Ru’axe staan. Dat betekent dus autowas en Su’axe is autoreparatie. Hè, hè dat weet ik ook weer. We gaan verder naar een boeddhistisch klooster, gebouwd in 1894.
Bij aankomst is het meteen een kermis, Hoeden, kaarten, fruit, wierook, men probeert ons van alles aan te smeren.
vcw-118.JPG-for-web-normalHet tempelcomplex is rokerig en druk en met veel kitsch. De behaarde armen van Phons trekken de aandacht. Voelen, aaien en kijken. Dat zijn ze niet gewend. Ook het fototoestel wordt aandachtig bekeken. Kinderen drommen om hem heen en willen op de foto, want ze willen zichzelf graag terugzien. Geweldig, ze gingen ervoor in de achtervolging. De hele sliert ging achter Phons aan door de tempel.
vcw-119.JPG-for-web-normal

Dan verlaten we de tempel en een paar minuten later kuieren we alweer over een markt. Er is niet veel aan, en daarom hebben we maar een terras gezocht. De 3 cola voor Ferry en ons worden even in een bak ijs gelegd. Even later zitten we aan een flesje lauwe coke van 3000 Dong per stuk. Vreemd dat de mensen hier niet echt koude drankjes kennen.
vcw-120.JPG-for-web-normalOm 12 uur gaat de reis verder tot de lunchstop. We bestellen groenten, rijst, cola en bier. Erg vlot is de bediening niet. Ze spreken geen letter Engels, maar het eten smaakt best voor 37.000 Dong samen.
Tien voor half 3 vertrekken we weer. We steken de Mekong over via een 26 meter hoge en 1035 meter lange brug. Straks gaan we met de ferry over en met brombakfietsen naar het hotel. Bij het veer is het ontzettend druk.
vcw-121.JPG-for-web-normalWij stappen uit en de bus sluit aan in de lange rij.
Wij gaan te voet. Thuy heeft kaartjes geregeld en we racen naar de boot. Als we op de boot zijn, vertrekt deze, maar Phons is er nog niet. Ja hoor, hij had nog geen foto’s genoeg gemaakt. Dat werd rennen. Just in time. Samen uit, samen op de boot. De overtocht duurt zo’n 5 minuten.
vcw-122.JPG-for-web-normalWeer aan land gaan we op zoek naar de brommers. Met z’n drieën in een bakfiets tuffen we voor 5000 Dong p.p. naar het hotel. De kamer is weer prima in orde ( 408 ) Op het terras voor het hotel drinken we een paar Tigers.
Dan is het douchetijd en gaan we om 7 uur eten. Met z’n allen gaan we naar een leuke tent, Nam Bo, op een hoek waar we boven buiten gezellig zitten.
De Vietnamese ober spreekt geweldig Nederlands, een echt talenwonder, al is hij wel een beetje glibberig. Net voor we gingen eten kwam er een geluidswagen door de straat met daarachter een mega rookkanon. Even wat muskieten wegjagen zeg. We aten salade, springrols en iets met garnalen. Samen met het bier was het niet goedkoop, maar wel lekker. Na het eten verdwijnt iedereen en blijven wij samen nog tot een uur of 10 lekker zitten.
vcw-123.JPG-for-web-normalVol bewondering en verbazing slaan we de verkoopsters langs de weg gade. Waar halen ze het geduld vandaan? Onbegrijpelijk. Onderweg naar het hotel hebben we nog een fles water gekocht en gaan we behoorlijk op tijd naar bed. Morgen om 8 uur gaan we de boot weer op. Dan gaan we naar de drijvende markt op de Mekong bij Can Tho. En dan om een uur of een vertrekken we voor onze laatste Vietnamese nacht. Afscheid van Thuy en de chauffeurs.

11 augustus 2003 Cu Chi, Tay Ninh

Om kwart voor 6 loopt de wekker af. Good morning Vietnam. De airco deed het vannacht zo goed, dat we onder een deken hebben geslapen. Het heeft flink geregend. Om 6 uur schuiven we bij het ontbijt aan. Thee, sapje en een flinke croissant. De keuken is nog dicht, dus geen boter, jam of eieren. De croissants nemen we mee voor in de bus.
Om half 7 stappen we in, rijden weg en staan al snel in de file.
vcw-99.JPG-for-web-normal

Een file van brommers. Wat een gekrioel, een rivier van brommers. Om de beurt lopen we naar voren in de bus om dit beeld op de gevoelige plaat of geheugenkaart vast te leggen. Deze ervaring of dit gevoel zijn niet te beschrijven. Als het 10 voor half 8 is kan de bus tempo maken, richting Cu Chi Tunnels. Hier komen we om 8.15 uur aan.
Eerst kijken we naar een videofilm van een kwartier. Pure propaganda voor de Vietcong.
vcw-100.JPG-for-web-normalBovendien is het geluid slecht. Na de film geeft Thuy uitleg over Cu Chi. Waarom was Cu Chi belangrijk en hoe werd in de tunnels geleefd? Als er geen vragen meer zijn koop ik in het winkeltje voor 20.000 VND een Zippo. Een leuk souvenir. Dan wandelen we de jungle in. Onze gids, een Vietnam guerilla, stopt en we mogen de ingang van een tunnel zoeken. We schuiven bladeren weg  en een klein luik komt tevoorschijn.
vcw-101.JPG-for-web-normalDe VC maakt het luikje open en springt in het gat. De deksel erop en hij is verdwenen. Dan komt hij weer naar boven. Ik pas hier waarschijnlijk niet in. Wilbert is dapper en kruipt ook de tunnel in. Het luik gaat dicht en de camouflage erop. Uit het gat klauteren kost Wilbert meer inspanning. Luus probeert het ook en gaat tot halverwege. Op eigen kracht kan ze er niet uit komen, dus wordt ze eruit gehesen.
vc90.JPG-for-web-normalVerderop zien we de valkuilen met bamboe spiezen en andere vallen die de VC gebruikten om de Amerikanen uit te schakelen. Midden in het oerwoud staat een Amerikaanse tank, waarvan het achterste gedeelte door een vertragingsbom is opgeblazen .De strijd in deze jungle tegen een onzichtbare vijand kon door de Amerikanen niet gewonnen worden.
vc85.JPG-for-web-normalWe lopen naar de schietbaan, waar je kogels voor $ 1 per stuk kunt kopen. Ik koop 2 kogels voor een AK-47, het wapen van de Vietcong. De kogels voor de M-16, het wapen van de Amerikanen, is niet meer voorradig. Een schot met de Russische AK-47 geeft een flinke terugslag en produceert een geweldige knal. Wel een erg “leuke” ervaring.
Dan mogen de liefhebbers een stuk door de tunnels kruipen.
vc89.JPG-for-web-normalJosé en ik willen dit niet missen.
Dit deel is speciaal voor de toeristen breder gemaakt, maar op het einde is het toch behoorlijk smal. Het is erg vochtig en benauwd in de tunnel en als zwetende postpaarden komen we naar boven. Wat hebben die mensen daar afgezien. In een keukentunnel met opgebouwd dak drinken we thee en is er voor de liefhebbers tapiokawortel te eten.
vc86.JPG-for-web-normalOm 10 uur vertrekt de bus richting Cao Dai.
Als we uitgedampt zijn trekken we droge shirtjes aan en ritsen we de pijpen aan de broeken. Om kwart voor 12 zijn we bij de Cao Dai tempel, die in de Efteling niet zou misstaan. Eerst foto’s maken van de mensen en de tempel en dan de schoenen uit en naar binnen, want om 12 uur begint de mis.
vcw-102.JPG-for-web-normalDe binnenkomst van de rode ( confusionisme ), de blauwe ( taoïsme ), de gele ( boeddhisme ) en witte ( cao dai ) gelovigen is indrukwekkend. Een bandje en een koortje zorgen voor de achtergrondmuziek en de gelovigen beginnen te kermen. Het is een eentonig geluid dat een uur voortduurt. Zo lang houden wij het niet vol. Na 20 minuten houden we het voor gezien, en rijden naar een restaurantje voor de lunch. We nemen een set-menu.
vc91.JPG-for-web-normal
Iedereen hetzelfde: soep, springrols, loempia’s, groenten, omelet, boontjes, fruit en nog veel meer. Voor 40.000 VND per persoon hebben we weer goed gegeten. José ziet buiten bij een kraampje een SARS-kapje en kan de verleiding niet weerstaan. De schade is 2000 Dong.
Na 10 minuten rijden stoppen we bij een steenfabriekje. Het leuk om te zien hoe van klei stenen gemaakt worden. Het is zwaar werk.
vc87.JPG-for-web-normalGelukkig hebben ze er een grote dieselmachine, die ze bij het werk helpt. José neemt een misbaksel mee voor op de WC plank. Tijdens de laatste etappe valt de hele busbevolking, behalve de chauffeur, in slaap.
Als we Saigon weer naderen staan we weer in de file.
Het schiet niet op, maar we vermaken ons met alles wat de bus passeert. Om half 5 zijn we bij het International Hotel. Moe lopen we naar het winkeltje en kopen bier (333 ) en cola.
vcw-124.JPG-for-web-normalWe ploffen neer op bed en kijken even naar BBS-World. Lekker douchen en frisse kleren aan.
Om half 7 lopen we naar de Ben Than Market. We zijn al aardig bekend in Saigon en lopen er zo naar toe. De ingang van de markt is gesloten en iedereen is al aan het opruimen.
We lopen om het gebouw heen en aan de voorkant kunnen we nog naar binnen. Alles wordt in grote zakken ingepakt. Wat een werk.
vcw-104.JPG-for-web-normal

José wil omkeren, maar ik wil naar de andere uitgang.
Een verkoper ziet onze interesse in kleding en begint shirts aan te smeren. Die willen we niet, maar hij heeft ook broeken. Nike Air xxxl. We zoeken twee verschillende kleuren en na flink onderhandelen nemen we ze voor 100.000 per stuk mee. De man heeft ook polo’s.
Voor een xxl moet een grote zak overhoop gehaald worden. We kiezen een zwarte en een donkerrode.
vcw-105.JPG-for-web-normalNa wat afpingelen nemen we deze ook voor 100.000 per stuk mee. Dan lopen we langs een horlogeshop die nog open is. Ik zie een mooie platte Rado met witte wijzerplaat.
De band heeft een degelijke sluiting. Kosten $ 45. De band wordt passend gemaakt, en op het scheiden van de markt gaan we met onze aanwinsten richting kathedraal. We wandelen door een brede straat en het stadhuis, met daarvoor het standbeeld van Bac Ho, is prachtig.
vc88.JPG-for-web-normalWe besluiten weer bij Highlands Coffee op het terras neer te strijken. Goed eten, lekker bier, fijne muziek, prima stoelen en midden op straat tussen de mensen, wat kan het leven toch mooi zijn. Tegen tienen lopen we terug naar het hotel: Saigon by night. Scooters, kaartspelende vrouwen en mannen op straat. Heerlijk. In het hotel aangekomen passen we de kleren, pakt José de tassen in en kijken we nog even TV. Dan vallen we als een blok in slaap.

10 augustus 2003 Ho Chi Minh City

De nacht was rustig en warm. De airco is echt halve bak. Om kwart over 8 naar het ontbijt. Brood, sap, thee en koffie. Even terug naar boven, wat een hele toer is in de hitte, zonder lift en 3 hoog. Daarna is het verzamelen in de lobby, want we gaan 3 uur met de cyclo op pad. ( 60.000 Dong p.p. )
Dertien schrale mannekes staan in hun kanariegele shirtjes klaar om ons door Saigon te fietsen. 
vcw-89Het eerste doel is wijk 5, Cholon, de Chinese wijk. In een lange optocht toeren we door de stad. Veel mensen staren ons aan of na, zwaaien of roepen. Het is ook wel een debiel gezicht. We stoppen bij een onooglijk gebouw, waarachter een juweel van een tempelcomplex verstopt ligt. Aan het plafond hangen wierookspiralen. Ze branden een week en nemen je wens mee naar boven.
vcw-90De opperfietser geeft tekst en uitleg. Ook bezoeken we een tweede tempel. Bij de ingang staat een joekel van een paardenbeeld, en aan de zijkanten een tijger en een draak. Nadat we alles bewonderd hebben gaan we weer in de fietsbak en rijden naar een straat met allerlei medicinale kruidenzaken. Paddestoelen. Wieren, zeepaardjes, slangenpiemels.
vcw-91.JPG-for-web-normalJe kunt het niet bedenken, maar  voor ieder kwaaltje is wel iets te vinden. Om de hoek ligt de kippen en ganzenmarkt. Hoe ik dit moet beschrijven weet ik niet. Brommers, fietsen, karren, manden vol pluimvee. Het is een gekakel en gesnater van jewelste. We kijken onze ogen uit, dit is nog nooit vertoond. De dierenbescherming zou hier de handen vol aan hebben.
vcw-92.JPG-for-web-normalDe mensen gaan niet bepaald diervriendelijk met hun handel om. Als we door lopen komen we langs stalletjes met fruit en groenten. De opperfietser helpt Phons met het kopen van een flesje koud water. De verkoopster begreep niet dat het koud moest zijn. Het is weer zo heet en we zweten als fonteintjes. Goed drinken is belangrijk. Tot slot gaat de fietstocht verder door de stad, onder grote belangstelling van de mensen op de stoep.
vcw-93.JPG-for-web-normalDan bereiken we het eindpunt: de Ben Than markt. De cyclo-rijders krijgen allemaal een fooi van ons en gaan zwaaiend weg. Wat was dit leuk. Dorst!!! We sissen bijna. Op de hoek is een tentje, waar we eerst een cola gaan drinken. We kregen natte doekjes om ons op te frissen, het voelt weer even lekker. De cola glijdt naar binnen. Dan wordt het tijd voor de markt. Als vliegen op de suiker schieten de verkoopsters op iedereen af.
vcw-94.JPG-for-web-normal

Ze klampen zich aan ons vast. Eigenlijk helemaal niet prettig, maar ja ze proberen ook wat. Nice shirt, nice colour, just for you. Het zal allemaal wel. Of iets past of niet, voor hen is het altijd goed. Bingo! Voor ons allebei vinden we een 3kwart, dunne katoenen broek. Omgerekend voor € 6 de man kun je niet sukkelen. De marktlui willen alles aan ons slijten, gek word je ervan. We gaan maar snel verder. Bij de gewone dingen is het normaal.
vcw-95Maar we hebben het wel gezien hier. We gaan naar buiten en terug naar het hotel. Op de hoek treffen we de jeugd, ook op weg naar het hotel. Met z’n allen gaan we erheen. Vlak bij het hotel kopen we nog wat lekkers te drinken voor op de kamer. Broeken passen, wierook ruiken en even rusten. Dan barst er een regenbui los. Het giet. Och, we zitten droog en koel.
vcw-96.JPG-for-web-normalOm 3 uur gaan we naar het War Remnants Museum. Het is erg indrukwekkend, maar de informatie is wel eenzijdig. Buiten staan vliegtuigen, tanks, een helikopter en bommen. Binnen zijn erg veel wapens en foto’s te zien. Van het bezoek word je niet vrolijk. Boven ons hoofd barst een pittig onweer los, maar de regen valt mee. Tegen vieren gaan we verder.
De kathedraal staat nog op ons lijstje. Die is open en binnen wordt gezongen.
vcw-97.JPG-for-web-normalHet klinkt erg katholiek, maar vreemd op z’n Vietnamees. Weer buiten gaan we naar het postkantoor, een groot statig gebouw, zowel van buiten als van binnen. We besluiten voor Vera een telefoonkaart te kopen. Een aardige mevrouw aan het loket snapt het eerst niet helemaal. Maar als ze er achter komt, dat we de kaart alleen maar willen hebben en niet willen gebruiken, krijgen we 6 gebruikte 100.000 Dong kaarten.
vc83.JPG-for-web-normalWe zijn verbaasd en blij en de mevrouw zwaait ons tevreden uit.
We ontdekken een leuk terras waar we neerploffen. Phons neemt een Halida bier en ik een ice-cappucino. Apart en lekker. Ook een tuna sandwich gaat er wel in. Het is er prima zitten. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog gepind en drank gehaald. Tijd om af te koelen en uit te rusten op de kamer.
vc81.JPG-for-web-normalAchteraf is de tuna een beetje zwaar gevallen.
Tegen achten gaan we weer fris op pad. Buiten is het nog dik 30 °. Het bromverkeer raast door de stad, ongelooflijk, die drukte. Op ons gemak wandelen we naar Highlands Coffee. Het is er druk en het terras zit vol. We zoeken binnen een plaatsje en bestellen bier, thee, hamburger en een salade. Als buiten een tafel vrijkomt snchieten we erop af. Gelukt!
vcw-98.JPG-for-web-normalHet is er heerlijk zitten. Kijken naar het verkeer maakt je helemaal daaps. Vannacht zien we de brommers denk ik nog langskomen in onze slaap. Na 2 bier, 3 thee en het eten rekenen we af.
vc84.JPG-for-web-normalHet is een dure avond. 163.000 Dong. Om 10 uur waren we terug op de kamer. Op tijd naar bed, want morgen is het heel vroeg dag. Maar de dag is zo geweldig geweest, we hebben genoeg om over te dromen.

9 augustus 2003 Dalat – Ho Chi Minh City

Vanochtend geen ontbijt. We drinken koffie en thee op de kamer. Het dompelaartje doet goed dienst. De sjouwers brengen onze tassen naar beneden en ik reken de 2 Tigers en 1 watertje van de minibar af ( 30.000 VND ). Om 5 over 8 zitten we in de bus. Het is een bewolkte dag in Dalat. Met de 28°C is het veel warmer dan verwacht. Gisterenavond hebben we onze fleece trui niet nodig gehad.
vc66.JPG-for-web-normalOm 8 uur verlaten we Dalat en wordt de afdaling ingezet. Slierten bewolking hangen over de bergen. Als de zon schijnt lijkt alles frisser. Iets over half 9 stoppen we bij een klein dorpje: Chicken Village. Het dorp dankt haar naam aan de afschuwelijke grote kip die in het centrum als standbeeld staat. Het bergvolk draagt een prachtige klederdracht en is erg kinderrijk. Maar de meeste kinderen zien er armoedig, vies en onverzorgd uit.
vc67.JPG-for-web-normalHet fototoestel maakt hier overuren. De bevolking verkoopt zelfgeweven lappen en andere kleurrijke souvenirs. José koopt zonder afpingelen voor 50.000 Dong een sjaaltje. De Oililysjaal is ze helemaal beu, en och zo steun je de bevolking die het zo hard nodig heeft. We lopen tot het einde van het dorp en genieten met volle teugen.
Tien voor half tien zijn we terug bij de bus. Het is de eerste keer dat we na een wandeling niet bezweet zijn.
vc69.JPG-for-web-normalHet is 28°C en het dorp ligt op 1000 m hoogte. Met 35 foto’s rijker zetten we de reis naar Saigon voort. We rijden langs theeplantages en om 10.30 uur hebben we eindelijk het geluk een plantage te vinden waar hard gewerkt wordt.
De bus wordt aan de kant gezet en we wandelen de plantage op. Vliegensvlug plukken een dertigtal vrouwen de bovenste blaadjes van de struiken.
vc73.JPG-for-web-normalDie stoppen ze in de mand die op hun rug hangt. Twee opzichters staan met de handen op de rug de pluksters in de gaten te houden. Het is een schitterend gezicht. We hebben geluk. Aan de overkant van de weg staan koffiestruiken. Dezen vallen in het niet bij datgene wat we in Costa Rica gezien hebben. Maar ja, dat is een echt koffieland.
vc79.JPG-for-web-normalOm 11 uur is de excursie voorbij en rijden we verder richting “koffiestop” . In een klein dorpje stoppen we bij een koffieproeflokaal. Thuy loodst ons naar een lange tafel achter in de zaal. Eerst krijgen we lotus- en jasmijnthee. Die drinken we niet op. Dan komt de koffie. In een blikje met heet water staat een glas.
Hierboven op hangt een klein metalen koffiefiltertje. De café chang, gemaakt van de arabica koffieplant, druppelt in het glas.
vc78.JPG-for-web-normal

Een charmante Vietnamese vult de glazen aan met heet water. Wat van thuis meegebrachte poedermelk erbij en we hebben een zalig bakkie leut. Ook nog een sigaartje en we hebben een echt Zwitser leven gevoel.  Voor 5000 Dong kopen we nog een filtertje voor op de w.c. plank. Nog snel een sanitaire stop en we bussen weer verder. Om 12.45 uur stoppen we voor een snelle lunch. Twee keer instant noodles soep with vegetables, een Pepsi en een Tiger voor 35.000 VND.
vc70.JPG-for-web-normalHet restaurant ligt aan een rivier en vanaf het terras op het water hebben we een geweldig uitzicht. Met een goed gevulde maag vertrekken we om 10 voor half 2 voor de volgende etappe. We stoppen bij een brug en stappen uit. We zien de drijvende huizen van de Vietcong en op de heuvel aan de oever een oorlogsmonument.
We wandelen in de hitte ( 37° C )naar de andere kant van de brug, waar de bus ons opwacht. We rijden door en stoppen vervolgens bij een rubberplantage.
vc75.JPG-for-web-normalThuy doet zijn verhaal en hup daar gaan we weer. Nog 95 km naar Saigon. Om half 4 stoppen we voor een laatste plas- en drinkpauze. Een hoop mensen slaan allerlei eet- en snoepwaren in. De kans is groot dat we bij Saigon in de file komen . Dus proviand is gewenst. Maar niet voor ons. Vijf voor 4 draaien de wielen van de bus weer. Om half 5 rijden we de file bij Saigon in. Saigon is veel moderner dan Hanoi.
vc71.JPG-for-web-normalEr rijden hier 3 miljoen brommers rond. Het totaal aantal brommers in Vietnam is 10 miljoen.
Rond half 6 zijn we bij het International Hotel. We krijgen de formulieren voor de visumaanvraag voor Cambodja.( $ 25 p.p. ) Pauline geeft invul instructies: Date of entry 14-8-2003 / date of departure 19-8-2003 / point of entry Kaorm Sammor / mean of transportation speed boat / point of evil Siam Reap.
vc72.JPG-for-web-normalDe koffers worden weer perfect op kamer 308 afgeleverd. Met z’n dertienen gaan we eten en we lopen naar Guón ãn Ngon. Dit is een zeer populaire eettent volgens het A4tje van Pauline. Dat klopt, want het zat helemaal vol. Daarom gaan we naar het Vuôn Pho Café. Het is een vreetschuur waar Gerrit v.d. Valk bij in het niet valt.
vc80.JPG-for-web-normalWe bestellen een gezamenlijke maaltijd. Wat een variatie: springrols met vlees of garnalen, groenten, vis, kip en rijst. Geweldig. Van de kip pakken we allebei een poot. Wel goed zoeken, want alles van het beest ligt op de schaal. Zelfs de gebraden kop. De vis is verpakt in stukken pompoen en moet op het vuurtje nog gaar worden.
vc76.JPG-for-web-normalIn de buitenkeuken krijgen we een demonstratie van het bakken van een reuzen pannenkoekenballon. Schitterend om te zien, maar wat is dat een heet werkje. Als dank voor de belangstelling mochten we dat ding opeten, maar het was zo vet. Een van de obers liet zich ook nog een schorpioen lekker smaken. Met huid en haar. Brrrr. Voor 60.000 VND p.p. hebben we gegeten en gedronken. vc77.JPG-for-web-normalDe jeugd zoekt een disco op en wij een terras. Dat viel vies tegen. Daarom kopen we bij een supermarktje maar 2 flesjes bier en 2 cola voor op de kamer. Met een goed boek erbij en wat t.v. kijken is het ook goed.  De toilet spoelt niet door. Ik naar de receptie. Nico is sneller boven op onze kamer dan ik.
Meteen maar de stekkers in het stopcontact laten stoppen. Het is een speciale truc: de kamersleutel in het derde gat steken en dan de stekkers erin duwen. Koud kunstje als je het weet. Nog even met een pilsje naar BBCworld kijken en dan proberen in slaap te vallen. De kamer is niet lekker koel te krijgen. De airco is lapperdepoepie.