7 augustus 2005 New Delhi – Amsterdam

Midden in de nacht verlaten we het hotel en gaan met de bus naar Ghandi Airport. We hebben geluk. We krijgen een plaatsje naast elkaar en de afhandeling gaat lekker vlot. Zo ook bij de douane. Met z’n vieren, Kees en Irma zijn erbij, zijn we snel overal doorheen en gaan we op zoek naar een bar om de laatste Roepies op te maken. Bier voor de mannen en cola voor Irma en mij. De prijs was niet bepaald Indiaas, 370 roepies of 7 Euro voor 2 drankjes. Na zo’n drie kwartier gaan we gate 10 opzoeken. Dan blijkt dat nog niet iedereen door de douane is. Wat waren wij bofkonten. Om 10 voor half 3 gaan we de lucht in voor een vlucht van 7 uur en 15 minuten. Eenmaal op hoogte gooit Vincent, die voor me zit, zijn stoel helemaal naar achteren en ik kan geen kant meer op. Er was geen discussie mogelijk. Jammer. Alleen tijdens het eten kon de stoel God zij dank wat rechter. Met stijve knieën, omdat ik me totaal niet kon bewegen, arriveerden we Wenen. We maken een stevige wandeling naar gate B59, voor de laatste etappe. Het is heerlijk om even te kunnen bewegen. Om 7.40 uur verlaat het vliegtuig Wenen en zet koers naar Amsterdam. Keurig op tijd komen we daar aan. Geen rompslomp met controles en dus op naar de bagage. Dan wordt het tijd om afscheid te nemen van de reisgenoten. Iedereen waaiert weer uit over Nederland. Wij drinken eerst nog een cappuccino en eten een bruin broodje met kaas. Om kwart voor tien nemen we de trein naar Dordrecht. We zitten heerlijk relaxed. We stappen over en gaan het laatste stukje naar Tilburg. Met de stadsbus hebben we ook geluk. Vijf over één stappen we ons huis binnen. We zijn weer veilig thuis en kunnen terugkijken op een fantastische reis. Want alles bij elkaar is het teveel om op te noemen. De rijke bouwwerken, het harde leven van de mensen in India, het groene Nepal.

Als we in de toekomst een moeilijk moment kennen, is er maar een goede raad. Denk aan het leven en overleven in India !!!!

6 augustus 2005 Kathmandu – New Delhi

We hebben lekker uitgeslapen tot een uur of negen. We hebben goed gemaft, alleen die zoemende mug was knap vervelend. Rond 10 uur sjokken we richting een ontbijttent. Op een terras bestellen we thee en voor mij gebakken ei met toast. Langzaam begint het te druppelen. We gaan maar vast binnen zitten. Dat was niet verkeerd, want het ging doorregen en buiten zitten was niet meer bekwaam. IndiaNepal_1078Na het ontbijt gaan we in de stromende regen terug naar het hotel. Kathmandu biedt een troosteloze indruk. De riksjarijders zitten onder het plastic en de winkeliers hebben hun handel binnengehaald. Sommigen hebben zelfs hun zaakje gesloten. Onderweg kopen we nog snel een DVD van Pink Floyd voor 250 en een zwart shirt met een OM-teken voor 200. er zit nu niks anders op dan in het hotel te wachten tot we vertrekken. We hangen op de kamer, pakken de laatste dingen in en maken een aantal personeelsleden blij met pakken Sultana, die toch over zijn. Om 1 uur gaan we naar beneden. Het is weer gaan gieten, maar gelukkig stopt de bus voor de deur en kunnen we via het kantoor instappen.
IndiaNepal_1105Voor hetzelfde geld hadden we weer naar het plein moeten lopen, omdat de bus normaal gesproken niet door het straatje past. In een rit van zo’n 20 minuten brengt de bus ons naar het vliegveld. De regen komt er nog steeds met bakken uit. Aan een loket betalen we eerst 1356 NR luchthavenbelasting p.p. en gaan dan de bagage wegbrengen. De twee tassen wegen samen 35,4 kilo. Net iets teveel, maar er wordt niets van gezegd. Van niemand trouwens.
IndiaNepal_1163Hebben ze onze handbagage niet gewogen. Je moet toch wat, als er maar 15 kilo in je grote tas mag zitten. De plaatsen 4A en 4B zijn voor ons. Tijdens het inchecken wordt meteen verteld, dat we 1½ uur vertraging hebben. Niks aan te doen. We vullen uitreispapieren in en onze paspoorten worden gecontroleerd en gestempeld. We wachten rustig met een colaatje van ons laatste Nepalese geld. We hebben nog 70 NR over. Puzzelen, kletsen, lezen, hangen.
IndiaNepal_1441

Om 4 uur nemen we nog een kopje thee, met dank aan Kees, die nog 10 roepies voor ons had. Nu zijn we helemaal Nepalees blut. Als alles nu volgens schema gaat verlopen, gaan we met Cosmic Air, vlucht F5-603 om half zes naar Delhi. Voor de variatie gaan we weer door een controle. Mannen en vrouwen apart. Ook de inhoud van de handbagage wordt grondig gecontroleerd. Een stuk chagrijn pakt ons Ganeshabeeld half uit en wil een aankoopbewijs zien. “Yes sir, wood. Just a souvenir from your country.” Hij blijft bezig, maar geeft het tenslotte op. Ik had het Spaans benauwd. Het was echt even paniek en zweten. Stel je voor.
IndiaNepal_1249

Om 17,45 uur gaan we de lucht in, richting Delhi. Alles verloopt nu vlot. Weer in India aangekomen, hebben we onze bagage heel snel. Buiten is het al bijna donker. We stappen snel in de bus, die al stond te wachten. We gaan weer naar Hotel Good Life. Daar krijgen we voor een paar uur kamer 309. De kamer is een paleis, in vergelijking met de cel aan het begin van de vakantie. Eerst gaan we op het dakterras wat drinken en eten en daarna douchen. De grote bagage wordt uitgebreid met een deel van de handbagage. We mogen nu 20 kilo de man, dus hoeven we zo niet zoveel meer mee te sjouwen.
IndiaNepal_1251Het is niet te geloven. De vakantie zit er op en we gaan naar huis. Afscheid van Nepal hadden we al genomen, maar nu is India aan de beurt. Om 1 uur verlaten we Good Life en gaan we terug naar de luchthaven Gandhi Airport voor de volgende etappe.

28 juli 2005 Shivpatinagar – Chitwan National Park

Als om kwart over 7 de wekker gaat, zijn we het over een ding eens: slecht geslapen !!!!
Een stug, smal en hoog bed en ook bloedheet. We durfden ons haast niet om te draaien, bang om uit bed  te vallen of elkaar wakker te maken. Om kwart over 8 feliciteren we Jopi en net na achten verlaten we Shivpatinagar, op weg naar de Nepalese grens. Astrid heeft voor iedereen een feestmuts gekocht, die ze op onze hoofden zet. De hilariteit is groot, want het ziet er niet uit.

inne-080
De mensen langs de weg lachen zich een deuk.  Zelfs de chauffeur en de bijrijder krijgen een feestmuts opgezet. Zij zijn touwens de eersten die het ding afzetten. Jeroen hield het ‘t langste vol. Alweer rijdend door een mooi landschap arriveren we om 9.45 uur bij de grens. Dat is veel sneller gegaan dan verwacht. We nemen afscheid van onze 2 mannen, die ervoor gezorgd hebben dat we veilig door India toerden. Alle bagage wordt op 4 fietstaxi’s geladen en in een grote optocht gaan we naar het Indiase immigratiekantoor.
inne-169.JPG-for-web

 

Als alle formaliteiten klaar zijn en alle stempels gezet, lopen we over de grens naar het Nepalese kantoor. Daar volgt hetzelfde ritueel. Phons wisselt snel wat geld en krijgt voor 900 Indiase roepies 1350 Nepalese roepies. Kunnen we in ieder geval wat eten en drinken. Het hele grensgedoe heeft precies een uur geduurd. Onze nieuwe bus, chauffeur en bijrijder staan klaar. De bagage wordt op het dak gesjouwd, vastgesjord en we kunnen gaan. Welkom in Nepal. Net over de grens wil ik een fles water kopen. Dat was een heel karwei. In de 1e winkel was geen mens te vinden, de 2e had geen water, maar de 3e wel water, alleen geen wisselgeld. Bij buren moest de man een briefje van 100 gaan wisselen. Uiteindelijk kwam het goed en hadden we water voor de dorst.
inne-170Het landschap was meteen anders. Rijstvelden, bergen en bossen wisselden elkaar af. Na twee uur rijden, het was toen inmiddels 1 uur, hebben we op 628 meter hoogte een lunchstop gehouden. Het was een soort nederzetting langs de weg. De temperatuur was erg aangenaam en de noodlessoep erg spicy. Werd het toch nog zweten. Inclusief een bier en twee cola’s kostte de hele grap 300 NPR ( € 4 ). Dat is toch geen geld.
inne-171.JPG-for-webDan hebben we nog zo’n goeie twee uur bussen voor de boeg. Af en toe viel er een flinke plensbui. Niet gek, als je bedenkt dat we hier in de regentijd zitten. Het laatste stukje van de reis voor vandaag gaat door de middle of nowhere. Geweldig. Als we bijna bij Rhino Lodge zijn, kunnen we niet verder, omdat een tractor met aanhanger de weg blokkeert. Twee sterke gasten scheppen er zand af, terwijl de chauffeur lamzakkerig over het stuur hangt en weigert opzij te gaan.
IndiaNepal_0814Maar de redding is nabij. In de verte komen 2 olifanten aan. Ze wurmen zich langs de bus en de voorste geeft de aanhanger een klein zetje. De weg is vrij. De werkers hadden het nakijken en wij konden lachend verder. Slechts een paar honderd meter verder ligt Rhino Lodge. We worden hartelijk ontvangen.



inne-081.JPG-for-webAllereerst krijgen we tekst en uitleg over alles wat we hier kunnen doen plus een colaatje. Intussen doen de muggen ook goed hun best. Het is meteen raak. Een ding is zeker; in de benauwde hitte van Chitwan zullen we ons wel vermaken. Dan worden de sleutels uitgedeeld en krijgen wij kamer 727 op de bovenverdieping. Vanaf de veranda hebben we best een mooi uitzicht. Phons wisselt ons geld, en krijgt voor 12.000 INR 18.600 NPR en nog twee muntjes als souvenir. Meteen brengt hij wat te drinken mee. Jongens, wat is het hier broeierig benauwd. Het zweet stroomt uit onze lijven. De buiten en binnentemperatuur verschilt nauwelijks. Dat wordt dan lekker vannacht onder de klamboe.
inne-174Straks gaan we om half 8 buffetten en komen er Nepalese dansmariekes. Het buffet is goed en er is heerlijk veel groente. Het eerste rondje is voor rekening van Jopi. Ze trakteert voor haar verjaardag. Wel grappig dat je op één dag in twee verre landen jarig bent. Na het eten is er koffie of thee. Ik vraag om warm water en haal snel een zakje décafé.
inne-082Dan gaat het licht uit. Nee, het is nog geen bedtijd, maar Astrid komt binnen met een taart met brandende kaarsjes. De chocoladetaart is kersvers en overheerlijk. Ook het personeel laat zich niet onbetuigd. Eerst krijgt Jopi een grote rode tika op haar voorhoofd en een bloemenkrans en daarna een leuk T-shirt. Dan is het de beurt aan Marianne. Zij was de eerste dag van de vakantie jarig.
inne-172Tot slot krijgen wij allemaal een rode klodder op ons voorhoofd. Dan wordt het tijd voor dans en muziek. De dansmariekes zijn allen mannelijk. Het is wel aardig, maar erg langdradig. Het majorette-gehalte was hoog. Tijdens het laatste lied moesten we meedansen. Het was er veel te warm voor. Je zweette als een postpaard en tot overmaat van ramp sloeg de bril aan. Niet te doen dus, en ik heb voortijdig afgehaakt. Onder het genot van een pilsje en een watertje kletsen we nog wat en genieten we van de uitbundige sterrenhemel.
inne-173We zijn weer de laatste die gaan slapen. De kamer is onvoorstelbaar bloedheet, het bed een harde plank en het matras heel dun. Toch kruipen we allebei in onze klamboe. Dat wordt afzien vannacht, want de helikopter boven het bed geeft geen verkoeling en maakt veel lawaai. We zien wel.

27 juli 2005 Varanassi – Shivpatinagar

We staan om 7 uur bij de receptie, klaar voor vertrek. Omdat Elline niet lekker is, belt Astrid een arts. Dit levert anderhalf uur vertraging op. Irma neemt ook nog een kort consult, en om half 9 beweegt de bus zich door de drukke straten van Varanasi. Als we Varanasi verlaten, verandert het landschap snel. We rijden door een vlakke groene omgeving en passeren kleine dorpjes, waar de kinderen ons zwaaiend begroeten.
inne-165.JPG-for-web
Om 10 over 10 zitten we plotseling vast in een file. Oorzaak: de spoorboom is dicht en het wachten is op de trein. Dit duurt drie kwartier. De Indiase bevolking bekijkt ons eens goed. Vooral de mannen staan onbeschaamd te kijken. Om 5 over 11 kunnen we de reis voortzetten. Een uur later stoppen we voor een lunchpauze voor de chauffeur en zijn bijrijder. De vieze tent heeft alleen maar Indiase thee en daar passen wij voor. De lokale bevolking, alleen mannen dus, verzamelt zich om ons heen. Wij zijn voor hen een attractie.
inne-166.JPG-for-webWe kunnen wel een paar leuke en mooie foto’s maken. Na een half uur gaan we weer verder. Het landschap verandert en de rijstvelden met waterbuffels, olifanten en kraanvogels zijn prachtig. Tegen 18.00 uur komen we bij Hotel Royal Retreat aan. Een oud koloniaal paleisje. Het ligt achteraf, midden in een grote tuin. We krijgen kamer 101, een joekel van een balzaal, met antieke meubels en een piepklein hoog tweepersoons bed. De helikopter aan het plafond doet zijn best, maar geeft amper verkoeling.
inne-079Daarom ploffen we maar meteen op het terras en drinken een koud pilsje. Het uitzicht op de tuin en de zonsondergang zijn werkelijk schitterend. Om half 8 schuiven we aan voor het buffet van 270 roepies p.p. Het soepje en de pudding zijn heerlijk. De gerechten uit de zes potten vind ik maar matig. In no time zit het diner er op.
inne-164We kletsen nog wat en om 9 uur zoeken we ons ledikant op. We zijn best moe. Morgen hebben weer een flinke reisdag voor de boeg, we gaan naar Nepal. Dit is onze laatste nacht in India. India, een land met zoveel tegenstellingen.





26 juli 2005 Varanassi

Astrid wilde om 5 uur vertrekken voor de boottocht over de Ganga (=Ganges). Omdat de meerderheid van de groep dit te vroeg vindt, gaan we om 6 uur. Half 6 loopt de wekker af, en het is opvallend, hoe makkelijk ik zo vroeg op kan staan. Dat is thuis wel anders. Als we het hotel uitlopen vechten de fietsriksjarijders om klanten. Een ouwe dibbes wil zelfs de band van zijn collega leeg laten lopen, omdat Jantien en Vincent niet bij hem instappen. Rond 6 uur is Varanasi al aardig ontwaakt. Na 20 minuten schudden worden we gedropt en betalen 30 roepies. Het is nog een klein stukje lopen naar Dasaswamedh Ghat, waar de boot voor ons klaar ligt. We roeien eerst stroomopwaarts. Door de krachtige stroming met draaikolken is dit zwaar werk.
inne-157

We zien de pelgrims zich wassen in de Ganges. Deze heilige rivier wordt gebruikt om te wassen, baden en drinken, tanden te poetsen, lijken te dumpen. Ja, wat eigenlijk niet ? We varen langs een aantal Ghats en genieten met volle teugen van dit vroege schouwspel. Na drie kwartier roeien wordt de motor even aangezet en varen we naar het middengedeelte van de rivier. Op de stroming glijdt Varanasi aan ons voorbij.
inne-160.JPG-for-webHet is hoog water, maar het peil is aan het zakken. We leggen nog even aan bij Burning Ghat, waar ik op mijn donder krijg, als ik van te dichtbij een foto wil maken. We zien de “eternal flame”, die als bron dient voor alle brandstapels. Dan springt Marianne aan boord, die de rest van de excursie meegaat. Ton en Pauline zijn ziek en Frans is moe. Zij zijn er vandaag niet bij. Als we naar de kade varen zien we nog een lijk voorbijdrijven.
inne-159We gaan aan wal en lopen naar een restaurant met dakterras, waar we van een welverdiend ontbijt gaan genieten. We bestellen allebei 2 fried eggs on toast, een cola en een big pot of black tea. Het is een beetje aan de vettige kant, maar het smaakt prima. Voor 120 roepies zijn de magen gevuld. We hebben een prachtig uitzicht over de oudste stad van de wereld, die niet vernietigd is. Jeruzalem is ouder, maar een paar keer verwoest geweest en opnieuw opgebouwd. We nemen voor 200 roepies een motorriksja nar Sarnath. Dit is de plaats waar Buddha onder een bodi-boom verlichting kreeg.
inne-163Onderweg wordt Frans opgepikt en na zo’n 3 kwartier, met gevaar voor eigen leven, komen we op de bestemming aan. De chauffeur reed als een gek, keihard en overal voorrang nemend. Het verkeer is één grote chaos en alles krioelt door elkaar. Omdat we met Kees en Irma als eertsen aankomen, en we moeten wachten op de rest, drinken we op een klein terrasje een cola van 12 roepies. Astrid heeft een oud mannetje als gids geregeld. Hij vertelt zeer gedetailleerd het verhaal van Buddha en geeft informatie over het boeddhisme.
inne-161.JPG-for-webWe bezoeken een aantal tempels, waaronder een Japanse en zien de derde generatie bodi-boom, waaronder Buddha verlicht werd. José neemt 2 afgevallen blaadjes mee om te drogen. We lopen naar een grote stoepa en wandelen nog wat rond. Dan maakt Astrid een einde aan de rondleiding. Iedereen vindt het genoeg geweest. Bij een stalletje kopen we een Vishnu-beeldje voor 10 en een Buddha-tableautje ook voor 10. De opdringerige handelaren, die met je meelopen, vragen hiervoor het tienvoudige.
inne-162De motorriksja brengt ons in 20 minuten terug naar hotel
Pradeep. Het was weer net zo spannend onderweg. We zijn flink bezweet en onder het stof en nemen eerst een verfrissende douche. Dan eten we in het restaurant een heerlijke tomatensoep en drinken een paar pilsjes. 
Omdat we geen zin hebben om weer de drukte in te gaan, besluiten we om een paar uur op bed te gaan liggen. De warmte en het drukke programma zijn vermoeiend en daar mag je af en toe best even aan toegeven.
inne-167.JPG-for-webIk zet de wekker op 5 uur. Als ik lig ben ik zo in dromenland. We worden allebei wakker van de wekker, kleden ons aan en gaan in het restaurant een pintje pakken. Daniëlle en Jeroen schuiven aan en later volgen Astrid, Jantien en Vincent. We besluiten hier ook maar te eten en bestellen een vegetable chop shuy en een vegetable chow mein. De chop mein is een beetje flets en er is geen sambal bij. We kletsen gezellig over voetbal, koetjes en kalfjes en gaan om 10 uur onze kamer opzoeken. De tassen prepareren, want morgen gaan we weer verder, en dan lekker slapen.

25 juli 2005 Varanassi

Om half 9 gaat de wekker en ik voel me heel veel beter. Het lange slapen heeft me goed gedaan. Rond 9 uur gaan we ontbijten en we nemen allebei scrambled eggs on toast en thee. Het smaakt prima. Na het afrekenen nog even toiletteren en dan de stad in. Met de fietsriksja laten we ons voor 30 roepies afzetten in de buurt van het oude centrum. Vanaf dat punt gaan we op zoek naar Dasaswamedh Ghat. Makkelijker gezegd dan gedaan. We worden steeds in een bepaalde richting gestuurd, maar kunnen niks vinden. Daarom gaan we eerst maar even internetten. De kosten zijn het niet: 10 roepies voor een half uur.
inne-147.JPG-for-web-large
Intussen passeren hordes mannen de straat. Het oogt beslist niet vriendelijk. Ze gooien met iets en jouwen winkeliers uit, die snel hun handel binnenhalen en de rolluiken laten zakken. Een agent trekt ons achteruit en zegt: ”bad people.” nog steeds op zoek naar de Ghats komen we Kees en Irma tegen. Ze zitten in dezelfde fietsriksja. Zij hebben hetzelfde doel. Ze stappen uit, en samen gaan we op zoek. Eerst drinken we op straat nog een colaatje. Na lang zoeken en veel vragen vinden we eindelijk Dasaswamedh Ghat.
inne-148.JPG-for-webHet was niet echt spectaculair, maar toch. Dan ontdekken we Astrid, en met z’n vijven gaan we op zoek naar Marnikarnika Ghat. ( diamond-earring-steps) oftewel Burning Ghat. Een ventje wil ons de weg wel wijzen. Door binnenpaadjes kringelen we door de stad. Smal, donker, smerig, koeien. Je zou het zelf niet zoeken. Onderweg wijst hij ons op allerlei tempeltjes. Het is een hele excursie. Plotseling is er ruimte en staan we midden in de houtvoorraden voor de crematies. Vanaf dit punt, is het uit oogpunt van respect, verboden te fotograferen. Op afstand zien we de verhoging waar lijken verbrand worden. Het rookt enorm.
inne-150.JPG-for-webWe worden uitgenodigd naar boven te komen en we klauteren naar een dakterras van een gebouw, waar mensen terecht kunnen om te komen sterven. Vanaf het dak hebben we een geweldig uitzicht op de Burning Place. Zo’n 8 brandstapels staan in de fik en eentje wordt in orde gemaakt. In de rivier wordt een lijk ondergedompeld, om gereinigd te worden, en op een hoek staat een man as te zeven, op zoek naar restjes goud of zilver. Het is net of we midden in een film staan. De eigenaar van het gebouw geeft erg duidelijk uitleg. Het is fascinerend. Je komt er niet van los, al is de rook ( de stank valt wel mee ) niet aangenaam. Als de man voorstelt naar beneden te gaan naar de Burning Place zelf, zeggen we beslist geen nee.
IndiaNepal_0660De man zegt dat de betrokken families geen bezwaar hebben, en volgens mij heeft hij in de gaten dat we oprecht belangstelling en respect hebben. Naar beneden lopend, passeren we een oud vrouwtje. Ze is oud, alleen op deze wereld en wacht hier op haar dood. Door gaven probeert ze voor haar crematie te zorgen. We geven haar ieder 100 roepies en zeggen onze namen. Die zal ze tijdens haar gebed in de Ganges noemen. Dan is het grote moment daar. Tussen werkers en familieleden van de overledenen stappen we de crematieplaats op. We vallen helemaal stil. Wat een belevenis. Het is niet te omschrijven. Half en gedeeltelijk verbrande lijken.
inne-152Een aanstaande crematie. We ondergaan dit met heel veel respect en ontzag. Na vijf minuten verlaten we de plaats. We zijn allemaal erg onder de indruk en ieder loopt een poosje met haar/zijn eigen gedachten. Door een wirwar van straatjes gaan we terug naar het leven. Op een dakterras, onder het genot van een cola, praten we na over wat we even daarvoor beleefd hebben. Het is nog zo onwerkelijk. Maar het leven gaat verder, en wij ook. We zoeken een fietsriksja op en terug naar het hotel.

IndiaNepal_0714
De rijder weet niet helemaal de weg, maar met een beetje hulp komen we er weer. Daar een fris drankje en een soepje. Tomatensoep met eggdrop voor mij en een sweet and sour, not spicy voor Phons. Nou spicy was het wel. Om 5 uur gaan we met de hele groep weer naar de Ghats om een hindi-ceremonie bij te wonen. Een hele sliert riksja’s gaat op pad. Bij Dasaswamedh Ghat gaan we op de boot. We varen langs de oevers van de Ganges. Het water staat best hoog en er zijn weinig trappen te zien. We houden halt bij Burning Ghat. Voor de meesten is dit de eerste keer dat ze het zien. Niet voor ons. Opnieuw krijgen we uitleg en mogen we gaan kijken. Het is er nu veel drukker. We moeten zelfs over de wachtende lijken heenstappen.
inne-155Opnieuw is het indrukwekkend, maar afgelopen middag was het beter, plechtiger, ingetogener, meer besloten. Ik weet het niet. Maar niet iedereen vindt dat zo. Wij hebben vanmiddag natuurlijk met een klein groepje de Ghat bezocht. Toch anders. Sommige mensen kunnen het niet aan, om te gaan kijken en wachten beneden. Op de crematieplaats is het loeiheet, je smelt zowat. Kees mag stiekem een foto maken, maar dat kost hem wel 500 roepies. Daar willen we wel een kopie van. We verlaten Burning Place en varen een eind verder.
inne-156Op een bepaalde plek manoeuvreert de boot zich op een mooi plaatsje en we liggen helemaal vooraan. Klokslag 7 begint het spektakel. Ook wij doen mee aan de ceremonie en laten schalen met bloemen, kaarsjes en kruiden in de Ganges glijden. De lichtjes zijn prachtig. Het is een heel ritueel. Drie priesters gaan voor in de ceremonie, die gepaard gaat met veel muziek, gezang en vuur. De rest van de kaarsjes ( een klompje vet met lontje op een stukje papier ) worden door Pauline en mij over boord gezet. We hebben het er druk mee, want het zijn er zo’n dikke honderd. Als al het werk erop zit krijgt iedereen melkthee in kleikommetjes. Onze thee belandt in de rivier. Geen risico.
IndiaNepal_0732De ongebakken kommetjes mogen ook terug in de rivier. Nou, eentje gaat er mee naar huis als souvenir. Als de één uur durende ceremonie is afgelopen, vaart de boot naar de kant en stappen we uit. Het wordt tijd om te eten. Met de riksja gaan we naar El Parador. Daar bestel ik een pizza, maar die is echt niet te vreten. De bodem is van karton en de rest is ook niks. Gelukkig heeft Phons alleen maar bier besteld. Na het afrekenen lopen we terug naar het hotel. Onderweg is het donker en best nog druk. Na een hele tippel arriveren we bezweet bij Pradeep. We zoeken meteen ons bedje op, na weer een enerverende dag. Om 11 uur gaat het licht uit.

24 juli 2005 Kharujaho – Varanassi

Om half 5 staan we op, proppen de laatste spullen in de tas en brengen de bagage naar de hal. Daniëlle heeft zich verslapen. Een aantal reisgenoten, waaronder José, hebben last van maag en darmen. Tien over vijf vertrekken we voor de monsteretappe. We hebben 14 uren voor de boeg. De lokale bevolking is al wakker en de “stoepjes” worden schoongeveegd. Het is al volop licht, en iedereen probeert te slapen.
inne-144Dit vind ik niet meevallen. Ik geniet van het landschap en de mensen in de dorpjes. Om half 9 leggen we aan voor het ontbijt. José neemt alleen thee en ik 2 gebakken eieren en thee. De rollen zijn omgedraaid. De bediening is chaotisch, maar het ontbijt prima. Voor de lunch bestellen we 3 kaassandwiches en 2 bananen. Totaal reken ik met de nodige moeite en verwarring 350 roepies af. Het is kwart voor 10 als we de reis voortzetten. Af en toe een rook, plas en benen-strek-pauze en verder flink hobbelen. We rijden over zandwegen, die vol kuilen zitten. Onze chauffeur probeert ze zoveel mogelijk te ontwijken, maar het is net een kermisattractie.
inne-064.JPG-for-webHebben we toch een beetje Tilburgse kermis. We lunchen in de bus en drinken cola van de bijrijder. José hoeft niet veel, alleen wat cola. Bij de laatste stop stroomt de lokale bevolking op ons af. Ze weten niet wat ze zien. Volgens mij zien ze zelden Westerse toeristen. De camera draait weer op volle toeren. Ze hebben bijna geen kleren aan hun lijf, maar wel gouden oorknopjes in hun neus. Dat is moeilijk te begrijpen. De laatste kilometers worden ingezet. Na een flinke plensbui onderweg, komen we om kwart voor 6 bij Hotel Pradeep aan. Dit is vijf kwartier eerder dan gepland. We krijgen een mooie bloemenslinger als welkomstgeschenk.
inne-145Was de kamer maar zo mooi. Die is dus K met P. Een klein hok, met in een hoek een piepklein raam.  We zitten weer in een cel. Met kamers treffen we het deze reis niet. Niets aan te doen, het moet maar. We nemen allebei een douche. José voelt zich nog helemaal niet lekker en duikt haar bed in. Ik ga om 7 uur naar het restaurant om te eten. Omdat de boottocht van Chuna naar Varanasi wegens hoog water niet door kon gaan, krijgen we het diner namens Djoser aangeboden. We vinden het best dat we in deze toestand niet op een boot in de buitenlucht, met één gezamenlijk toilet, hoeven te slapen. José, Marianne en Pauline missen het Djoser buffet.
IndiaNepal_0645

Ik vind het niet zo geweldig. Om 9 uur stroomt bijna iedereen naar een Internetcafé of naar bed. Ik drink nog gezellig een biertje met Irma en Kees. Om 10 uur ga ik naar boven. José heeft al een paar uur geslapen. Dat ga ik ook maar doen. De langste reisdag van deze vakantie hebben we overleefd. Morgen naar de Ganges in Varanasi.

23 juli 2005 Khajuraho

De wekker loopt om half 8 af, maar omdat we zo lekker liggen komen we er pas om 8 uur uit. Wat hebben we heerlijk geslapen ! Om half 9 vertrekken we op de fiets naar het oostelijke tempelcomplex. Als we het hotel maar net hebben verlaten, hebben we direct gezelschap van een aantal jongeren. Met simpele Engelse zinnetjes zoeken ze contact met ons. Bij de tempels aangekomen geeft Astrid uitleg.
inne-137.JPG-for-webDe gebouwen zijn nog redelijk gaaf en mooi. Maar dit is pas het begin van de vele tempelcomplexen. We stappen weer op de fiets en rijden naar een dorpje. De lokale jeugd vraagt om pennen en geld. Iedereen heeft plotseling een “friend”, die je het hemd van het lijf vraagt, heel vriendelijk is en je wil gidsen bij de tempels. Zo proberen ze aan wat geld te komen, maar dat kleverige gedoe is wel hoogst vervelend. Je komt bijna niet van ze af.
inne-138Net buiten het dorpje is nog een kleine tempel waar we heen gaan. Bij de ingang wordt Phons flink onder de vogelstront gescheten. Zou Herman van de vloek af zijn en is het nu de beurt aan Phons ? We hebben het hier wel gezien en gaan terug naar de fietsen. In de hoofdstraat van het dorp wordt hard gewerkt. De vrouwen dragen op hun hoofd bakken met cement, die ze op de grond kwakken.
inne-140.JPG-for-webDe mannen strijken de cement glad en zijn trots op hun cementmolen. Hebben wij in Nederland ook zulke mooie machines ? Het simpele antwoord luidt: ja. Hun reactie: Oh.
We verlaten het dorp en rijden naar de westelijke tempels. Hier aangekomen splitst de groep zich. Astrid, Daniëlle, Jeroen en wij strijken neer bij Swiss Restaurant. We drinken eerst een heerlijke koffie en daarna een cola. Jeroen is trots dat hij voor 150 roepies een landkaart van India heeft gekocht. Even later kopen wij zo’n kaart voor 10. De kaart is iets minder mooi, maar toch. Jeroen laat vervolgens voor 100 roepies zijn foto’s op cd branden. Dat had ons 250 gekost. Zo staan we weer quitte.
inne-139.JPG-for-webDan wordt het hoog tijd voor de erotische tempels van Khajuraho. Ho, eerst betalen. Voor 250 INR p.p. mogen we naar binnen. De tempels zijn in een zeer goede staat en erg indrukwekkend. De erotische taferelen zijn subtiel tussen de andere gebeeldhouwde voorstellingen verborgen. Het was een Kamasutra speurtocht op de tempelmuren. Het is inmiddels onvoorstelbaar heet geworden. We zitten dik in de 40 graden.
inne-062

Na ruim een uur wandelen over het complex, gaan we terug naar Swiss Restaurant. We liggen bijna op apengapen. Dit is niet gezond. Wat is cola dan toch lekker. In het winkeltje bij het terras vindt  José een leuk schoudertasje  voor 220 roepies.( hoeveel van die dingen heeft ze nou al ?)  Het hengsel is te lang en wordt ter plaatse met een Singer trapnaaimachine ingekort.
inne-142.JPG-for-web

Dan fietsen we, José met een lekke voorband, naar het postkantoor. Een aardige knul wijst ons de weg. Een postzegel kost 8 roepies, dat is 16 eurocent. Niet te geloven. De kaarten worden meteen gestempeld, zodat we er zeker van zijn dat ze er niet afgehaald worden. Vanmiddag gaan we met z’n zessen ( Astrid,Pauline, Elline, Jopi en wij) met een jeep naar een waterval.
IndiaNepal_0615Voor de jeep betalen we 250 en voor de entree 200 roepies p.p. De rit van 3 kwartier is prachtig. De kinderen zwaaien en roepen langs de weg. We moeten de koeien die op de weg lopen en liggen weg toeteren. De watervallen zijn zeer bijzonder. Het landschap met de kleine canyon ook. De kleuren zwart, rood, bruin, grijs en oranje steken scherp af. Overal komt water vandaan. We wandelen 800 meter en hebben steeds een ander uitzicht. Dan worden we overvallen door een plensbui. We schuilen in een soort kiosk. Astrid haalt in de stromende regen voor iedereen een frisdrankje. Als de bui is overgetrokken lopen we naar een uitkijktoren, waar we een mooi uitzicht hebben op de watervallen en het landschap. Na een uur en een kwartier genieten lopen we naar de jeep, die ons weer terugbrengt bij het hotel. Door de onweersbui is het lekker opgefrist. Ook de terugrit is weer leuk.
IndiaNepal_0619
Bij het hotel aangekomen plonzen we meteen in het zwembad. Het water is 33,5 graden, dus echt  afkoelen doen we niet, maar lekker is het wel. Na het zwemmen hebben we nog een uurtje op de ligbank gehangen met een pilsje, een boek en ontelbare pesterige vliegen. Waar komen die krengen toch vandaan ? Terug op de kamer nemen we een heerlijke douche en iets over zevenen fietsen we met z’n tweetjes naar restaurant Mediterraneo.
IndiaNepal_0606Ik neem dezelfde pizza als gisteren. Wegens succes geprolongeerd. José neemt een pizza met tonijn en olijven. Van de groep die naar de zonsondergang bij de Zuidtempel is gegaan krijgen we voor ons 16dejubileumjaar allebei een pilsje aangeboden. Heel erg aardig. Om 10 over 9 fietsen we terug nar het hotel. De tassen worden ingepakt, want morgen gaan we weer weg, en om half 10 gaat het licht uit. De wekker staat op half 5, want we vertrekken om 5 uur.  Help !!!!!!

22 juli 2005 Agra – Khajuraho

Het is 6 uur als ik wakker wordt van de telefoon. Ik denk dat we ons verslapen hebben, maar het is een ongevraagde wake-up call. Iets over half 7 komen we uit bed. Zonder ontbijt vertrekken we om 7.15 uur naar het station van Agra. Om 10 over 8 vertrekt de trein. We zitten in coupé C4. We zijn nog maar net aan het rijden als we een koekje ( quukske ) en een pakketje met theezakjes, suiker en melkpoeder krijgen. Even later wordt een klein thermoskannetje met warm water gebracht. Hier hadden we niet op gerekend en we zitten heerlijk relaxed in de trein. Bij de tweede stop om 11.25 uur stappen we in Janshi uit.
inne-135We lopen naar de bus en zijn klaar voor de volgende etappe. Na een half uur bussen stoppen we in Orcha. We gaan eerst naar een restaurant voor een vroege lunch. Ik neem alleen een cola en José een cola en fried vegetable noodles. (80 INR)  Hierna lopen we nog wat door Orcha. We zien leuke winkeltjes en marktkraampjes en de bevolking is erg vriendelijk. De Hindoepriesters laten zich voor 10 roepies op de foto zetten. Het is weer bloedheet en na de nodige foto’s getrokken te hebben vertrekt de bus om 13.15 uur.
inne-059.JPG-for-webHet landschap is prachtig groen en we rijden door kleine dorpjes. Rond half 4 stoppen we voor een drink en plaspauze. We hebben een cola en een bier besteld voor 180 INR. Als we ons drankje op ons gemak ophebben, gaan we weer terug de bus in. Om kwart over 4 begint de laatste etappe van deze reisdag. Nog  twee uur hotsen botsen over de slechte wegen. Kwart over 6 komen we in hotel Usha Bundela aan. De entree/lobby is prachtig. We krijgen de sleutel van kamer 126. Eerst gaan we lekker douchen en daarna de huur voor de fietsen afrekenen. We betalen 100 roepies p.p. per fiets.
inne-060We drinken met Willie, Herman, Jopi en Frans een pintje in het restaurant. De loungebar is namelijk gesloten. We willen in de stad gaan eten, maar omdat er geen licht op de fiets zit en je ook nog eens links moet rijden, twijfelen de dames. Omdat 2 km lopen te ver is, wordt het risico genomen. Maar het valt alles mee. De weg is verlicht en niet zo druk. De fietstocht is kicken. We stoppen bij Mediterraneo Restaurant en gaan er naar het dakterras.

IndiaNepal_0574José  eet een ministrone soep en pasta en zelf neem ik een pizza Mediterraneo. Mmmm, smullen. Ondanks dat het 30 graden is, is het er goed toeven. Na het diner fietsen we in een lange sliert terug naar het hotel en drinken samen met Jeroen en Daniëlle nog een pilsje in de lounge. De bar boven is nog steeds gesloten. Astrid komt ons nog even gezelschap houden, maar om 11 uur besluiten we om ons bed op te gaan zoeken. Moe maar voldaan vallen we meteen in slaap.

21 juli 2005 Agra

Wat hebben we vannacht lekker geslapen. Uitgerust zijn we om 9 uur gaan ontbijten. Omelet en koffie, spiegelei en thee, toast, jam en een sapje. Op ons gemak hebben we alles naar binnen gewerkt  Om 10 uur hebben we afgesproken, Jeroen en Daniëlle gaan ook mee, om een rondje Agra te gaan maken met de bromtaxi. Het manneke van de vorige avond komt meteen op ons af. Natuurlijk gaan we met hem, hij rijdt rustig en goed. Voor 200 roepies brengt hij ons naar de hoogtepunten van de stad en zal steeds op ons wachten.
inne-058.JPG-for-webDaniëlle en Jeroen nemen samen een andere taxi. Het wordt anders zo proppen. We starten met het Fort. Het is een immens groot rood gebouw. Samen besluiten we om het maar niet van binnen te gaan bekijken. Het zou teveel tijd kosten. Snel een paar foto’s en hup de taxi in. We lijken wel een stel Jappen. Baby Thai staat als tweede op het programma. De rit erheen is super. Kleine straatjes, slechte wegen, veel verkeer en een smalle ijzeren brug war de taxi zich doorheen perst. Het kon allemaal maar net.
inne-131Baby Taj was niet groot, mar wel lieflijk. Het was er rustig en het straalde wel wat uit. Nadat we er voor 110 rp p.p. op ons gemak hadden rondgekeken, tuften we weer over de brug. Phons maakte er wat leuke, spannende foto’s. na opnieuw een leuke rit komen we terecht aan de rivier. Staande op de oever staan we recht tegenover de enige en echte Taj Hamal. Het is een schitterend plekje waar we een prachtig uitzicht hebben. Dit is intens genieten. Er wordt heel wat gefotografeerd. Ook de souvenirverkopers waren actief. Een t-shirt voor 170, ( blijkt achteraf veel te klein te zijn,  ze hebben met de maten gerommeld ) een boek voor 20 en een d.v.d. voor 20. het ritje op de kameel hebben we maar overgeslagen.
inne-055

Vanwege de eeuwige hitte en dorst hebben we een koude cola genomen. Een oude man vroeg ons iets in zijn schrift te schrijven. Natuurlijk doen we dat. Het was daar een gezellig plekje met vrolijke mensen, die het leuk vonden om met ons hun Engels te oefenen. Toch hebben we onze brommobiels maar weer opgezocht. We zijn al veel langer op pad dan gepland. We willen terug naar het hotel, maar maken eerst een tussenstop bij een juwelier. In dat winkeltje hebben we voor Phons een zilveren OM gekocht. Het Omteken zou je beschermen tegen 108 bedreigingen. Het is de vervanger voor Phons’Chinese Good Fortune hanger. Zelf heb ik een zilveren Ganesh-hangertje met kettinkje uitgezocht.voor 500 roepies zijn we allebei gelukkig. Rond half 2 zijn we terug bij Amarhotel. De tijd vliegt wanneer iets leuk is.
inne-132.JPG-for-webAan de overkant is een pinautomaat, waar we een voorraadje roepies aanleggen. De buurman van de bank brandt onze foto’s op een cd-rom. Zo hebben we weer wat ruimte, want het gaat hard met de foto’s. ook kopen we daar kaarten. Allemaal dezelfde, natuurlijk van de Taj mahal. Intussen zijn we zeiknat van het zweet. Het gutst eruit. Toch gaan we eerst even bij het zwembad zitten voor een Kingfisher, waar we het vogeltje toevallig life konden aanschouwen. Ook een klein hapje gaat er wel in.
inne-134Ondertussen schrijven we de kaarten en worden we compleet gek van de vliegen. Het aangewezen postkantoor blijkt een brievenbus te zijn. We zien het later wel. Dan gaan we vlug naar de kamer, trekken een schoon en droog shirt aan en staan om 4 uur klaar in de hal. Eindelijk gaan we echt naar de Taj Mahal. Voor 30 roepies brengt onze privé bromchauffeur ons naar de West Gate. Daar kopen we voor 750 rp p.p. een entreekaartje. Jeetje, nu gaat een lang gekoesterde droom in vervulling. We gaan onder de poort door en ….we staan oog in oog met voor mij het allermooiste bouwwerk ter wereld. Het is adembenemend en de emoties komen los. Tranen biggelen over mijn wangen. Hoe moet je dit beschrijven ?
inne-133Het witte marmer, de fijne mozaïek, de reliëffen, het grootse, het serene, de symmetrie. Dit moet je zien, voelen, ik weet het niet. We laten het maar over ons heen komen. Terwijl ik op een bankje zit en alles op me laat inwerken, gaat Phons met een man die mooie plekjes weet foto’s maken. Dan wordt het tijd om de Taj Mahal in te gaan. Voor de ingang staat een bonte verzameling van Indiase vrouwen, die natuurlijk op de foto moeten. Maar het omgekeerde gebeurt ook. Wij moeten met een Indiase familie op de foto.
inne-057.JPG-for-webDan gaan we naar binnen, op de blote voeten. We zien de graftombe van de vrouw voor wie dit allemaal gebouwd is. Alles is symmetrisch en van een eenvoudige schoonheid. De symmetrie wordt slechts eenmaal doorbroken. Naast het centrale punt, de tombe van de vrouw, is de graftombe van haar echtgenoot geplaatst. Deze echtgenoot had de Taj Mahal voor zijn overleden vrouw laten bouwen. Toen hij 22 jaar later overleed, heeft een zoon beslist dat ook hij daar bijgezet moest worden. Nadat we binnen “alles”gezien hebben, gaan we naar buiten om te genieten. De kleuren, die steeds wisselen door het zonlicht en de bewolking,  de minaretten, de mensen en de rivier zorgen ervoor dat we ons niet hoeven te vervelen. We wachten op de zonsondergang, maar als we om 7 uur het complex moeten verlaten, hebben we geen mooi licht en kleurenspel gezien.
inne-136.jpg-for-web-largeDa’s gewoon pech hebben. Via South Gate gaan we naar een restaurantje met dakterras. The highest roof of town. Eindelijk iets te drinken, we sissen. We bestellen bier, cola , water, een curry vegetable en iets met tomaat, aardappelen en erwtjes. Het smaakt heerlijk, maar we zijn moe en willen naar het hotel. De taxi’s hebben het “avondtarief”laten ingaan. Mooi niet dus, allemaal flauwekul. Voor 30 roepies gaan we ook weer terug. Daar aangekomen hebben we vlug de tassen weggelegd, peuken gepakt en zijn we naar de bar gegaan voor een welverdiende pint. Wat een dag zeg. 8in de bar hebben we nog wat gekletst met Irma, Kees en Astrid. Toen werd het tijd om afscheid te nemen van Isaac en ons bedje op te zoeken. Morgen staat er een stukje treinen op het programma. Als die trein maar gaat ? Je weet het nooit.

20 juli 2005 Jaipur – Agra

We staan om kwart over 7 op, want om 8 uur vertrekt de bus voor een redelijk lange reisdag.we drinken thee, kopen een fles water ( 92 rp ) en halen onze spullen in de kamer op. Even over 8 vertrekt de bus. We worden uitgezwaaid door onze taximannen. We rijden dwars door de Pink City en met weemoed verlaten we de stad. Al snel verandert het landschap. Prachtig groene weiden en rijstvelden, waarop de lokale bevolking aan het werken is. De gehuchtjes die we passeren zijn heel leuk. De kinderen zwaaien naar ons.
inne-126.JPG-for-webNa ruim twee uur rijden hebben we een koffiestop. We nemen allebei een kop koffie ( 60 rp ) . dan weer snel verder. Nou ja, snel. De weg lijkt snel, maar als een zeilboot met tegenwind laveert de bus tussen de kuilen door. Ik denk dat we gemiddeld 30 km per uur halen. Om 12.30 uur komen we bij het Kaledeo National Park aan. Met z’n elven gaan we per fietsriksja het park in ( 200 roepies p.p. ).
inne-050.JPG-for-webNa 10 minuten fietsen bereiken we de ingang. We betalen 200 rp entree p.p. en onze , met blauwe tulband getooide chauffeur, vertelt onderweg over de impala’s, ooievaars en de slang en halsvogels. Het park is prachtig en plotseling komen we bij de broedplaats van een groot aantal vogels. Hele bomen zitten helemaal vol nesten. Talloze vogels komen aanvliegen met nestmateriaal. Het is een geweldig gezicht. Op de terugweg trapt Astrid de riksja, maar als ze bij een drempel komt ( ja die hebben ze ook volop in India ), rijdt ze de berm in. Geen gevolgen, wel hilarisch. We pikken onze lunchpakketten op. We betalen 165 roepies voor 3 sandwiches met kaas en 4 hardgekookte eieren.
inne-053De lunch eten we in de bus op. Om 13.45 uur vertrekken we richting Fatihpur Sikra, waar we om kwart voor 3 aankomen. Eerst naar de openlucht moskee. Hier worden we opgewacht door wel zeer opdringerige verkopers. Ze plukken en trekken en blijven aanhouden. Een agressief stelletje. José en Daniëlle kopen allebei een enkelbandje. Ze denken van het gezeur af te zijn, maar die kerels gaan gewoon door. Astrid krijgt het aan de stok met een agressieve moslim. Waarschijnlijk omdat ze als gids werd aangezien i.p.v. toerist. Hier zijn we snel weg. We kopen tickets ( 260 rp p.p.) voor de oude Pur (= stad ). Het is bloedheet, dik 40 graden en we zoeken zoveel mogelijk schaduw op. Schaduw-hoppen.|IndiaNepal_0350
Na zo’n 3 kwartier hebben we het wel gezien en om 16.15 vertrekt de bus voor de laatste etappe. Na een uur bereiken we Hotel Amber. We droppen de bagage op kamer 406 en drinken in de bar allebei een heerlijk “ijsvogeltje”. ( The king of good times ) De barman, die we Isaac noemen, want hij lijkt op Isaac van de Love  Boat, is een gezellige kerel. Om 18.15 gaan we douchen en de was sorteren, want om 7 uur is het verzamelen voor het diner.
inne-130Voor 50 roepies per bromriksja ( retour !! ) worden we naar Zorba de Buddha gebracht. Volgens Astrid gaan we de lekkerste maaltijd van de vakantie nuttigen. Binnen 10 minuten zijn we op de plaats van bestemming. We lopen naar de 1ste verdieping en komen in een steriele kamer terecht. Op het menu staan alleen vegetarische gerechten. Het is een restaurant waar de gezondheid hoogtij viert. Tot onze grote verbazing hebben ze géén bier en géén cola. Dan maar aan de soda met limoen. We bestellen allebei een chiew nuts. Noodles, gebakken in sojasaus, met cashewnoten.
IndiaNepal_0384De smaak is goed, maar de noten ver te zoeken en het eten is lauw. Voor ons een tent om NOOIT meer terug te komen. Wat een ballentent ! we nemen snel de riksja terug naar het hotel. Als we daar bijna zijn, zijn we getuigen van een frontale botsing. Wat een klap. Wij gaan naar de bar. We bestellen een lekker Kingfisherbiertje. Het is druk in de bar, en als de rest van de groep komt, puilt de bar uit. We kletsen gezellig en pas om half 12 gaan we ons bed opzoeken, morgen mogen we uitslapen. JIPPEE !!!!

19 juli 2005 Jaipur

Jammer, maar helaas, we kunnen weer niet lang blijven liggen. Om 8 uur vertrekken we met z’n allen met 3 of 4 auto’s voor alweer een excursie. We rijden eerst door een nog rustige stad. Onderweg was het weer een kleurrijk geheel. Bij het Amberfort aangekomen zijn we voor 130 roepies p.p. op een olifant naar boven geschommeld. Op Jumbo 70 gezeten liep er een manneke mee om kleine olifantjes te verkopen. Na lang aanhouden en veel afpingelen hadden we er 36 voor 1100 INR. Achteraf veel te duur, maar goed. Op het Amberfort kregen we een rondleiding van een oude man met harige oren. Hij vertelde veel interessante dingen.
inne-039We zagen prachtig mozaïkwerk en konden genieten van geweldige uitzichten. Via de trap lopen we weer naar beneden, waar we ons nog 10 olifantjes voor 200 en een sandelhouten Ganesha beeldje voor 200 lieten aansmeren. Eenmaal weer in de auto gingen we naar het Waterpaleis. In het meer lag een mooi en vervallen bouwwerk. Na 5 minuten weer verder naar de tombes van weet ik niet meer.
Een van de chauffeurs gaf tekst en uitleg. Het was er bloedheet. Een vrouwtje zette henna tattoos op de handen. Astrid, Irma, Daniëlle en ik lieten ons overhalen en in een supertempo waren onze rechterhanden versierd. En dat voor maar 100 roepies. Het prutje moest wel 20 minuten drogen. Voorzichtig zijn we in de auto gestapt en naar een restaurantje gegaan. Daar dronken we cola en bier en aten we groente-noodlessoep. Dat fietste er wel in. Na het afrekenen lieten we ons bij het hotel afzetten. Daar konden de 46 fantjes gelost worden.

inne-121Met z’n drieën ( Daniëlle ging met ons mee ) gingen op pad naar het Paleis van de winden. Het was een hele tippel, die we vanwege de hitte grotendeels onder de galerijen door maakten. Daar hadden we tenminste wat schaduw. Als we vlak bij het paleis zijn zie ik een bank, wat dus alleen maar reclame is, maar er is daar wel een bazaar met stoffen. We besluiten daar later naar terug te gaan, want eerst moeten we een foto van het paleis zien te maken. Omdat we bomen zien denken we op de middenberm te moeten zijn, maar ze staan op het trottoir.
inne-122.JPG-for-webJammer genoeg past de hele gevel niet op de foto. Maar geen nood. Een aardige man neemt ons mee naar zijn dakterras. Dat gaat daar prima, het hele gebouw past op de gevoelige plaat. Als dank moeten we in zijn winkeltje kijken en natuurlijk ook wat kopen. Het wordt een mooi enkelbandje voor 400 roepies. Het liefst sleurt hij ons ook nog naar zijn stoffenzaak. Nee, dank je, we hebben meer behoefte aan een drankje.
inne-123.JPG-for-web

Op en binnenplein ploffen we op de plastic stoelen tussen de locals. We bestellen een koude cola en krijgen een Indiase versie van Coca Cola. De eerste 5 minuten hebben we veel bekijks, maar daarna zitten we op ons gemak en ongestoord. Als de cola op is gieten we er ook nog een liter water in en gaan dan op weg naar de stoffenbazaar. Op weg daarheen laten we ons overhalen om naar kussenovertrekken te kijken. Ze zijn echt heel mooi. Lekker binnen zitten, zingen, lachen en afpingelen. We gaan echt heel ver. 250 roepies voor 8 stuks is echt het uiterste.
inne-124.JPG-for-webDe koop wordt gesloten en voor 65 eurocent per stuk zijn we helemaal gelukkig. Daniëlle blij en ik ook. En prima deal samsam. Net buiten de bazaar wordt ook van alles en nog wat verkocht.  De tweedehands kunstgebitten zijn in de aanbieding. Met gratis stof. Dat doen we maar niet, we hebben al kussenslopen. De bazaar zelf is geweldig. Het is een groot kleurenspektakel en we worden heerlijk met rust gelaten.
inne-125Iedereen is erg vriendelijk. Bij een van de winkeltjes hebben we veel lol met een oma en een vingerpoppetje. De hele familie lag in een deuk en wij ook. Maar ook aan deze kleurenexcursie komt een einde. Buiten gekomen lopen we naar de grote stadspoort, waar we een bromriksja regelen, die via een ATM bank naar het hotel rijdt. Terug in Bisau Palace nemen we eerst een lekkere pint en daarna een douche. Heerlijk opgefrist gaan we op het dakterras eten. Het wordt een groentencurry met nahm en bier. Om een uur of elf gaan we slapen en dromen van Jaipur. Het zal de laatste nacht in het hemelbed worden. Morgen gaan we Jaipur verlaten en zal de bus ons naar Agra brengen.

18 juli 2005 Jaipur

Alweer vroeg uit bed ( voor mijn doen althans ). Kwart over 7 loopt de wekker af. Eer we uit bed zijn is het half 8. we nemen slechts thee als ontbijt en bestellen een fles water voor onderweg. ( totaal voor 110 roepies ). Om half 9 vertrekken we met 3 jeeps voor de dagexcursie die Astrid heeft geregeld. Na drie kwartier rijden door landelijk gebied, komen we bij een landhuis aan. Hier staan zes kamelen voor karren gespannen. Eerst krijgen we thee aangeboden, maar wij slaan over.
inne-028.JPG-for-web

Rond half 11 bestijgt José de kameel. Ik kruip in het bakje. Makkesh, onze kamelendrijver, is heel aardig. Hij kent een paar zinnetjes Engels. Where are you from? Are you married? Do you have children? Op een sukkeldrafje trekt de kameel door het groene Indiase platteland. Vrouwen werken op het land, terwijl ik in het bakje lig te hotsebotsen. Na 3 kwartier komen we bij een schooltje aan. De kinderen ontvangen ons met een welgemeend “Vader Jacob”. De camera’s maken overuren en de kinderen vinden het geweldig als ze zichzelf op de digitale camera terugzien. Als Jopi een balpen uitdeelt wordt ze bestormd door hebberige kindertjes. Daarom worden de pennen, potloden en kaarten centraal afgegeven. Als we 4 klasjes hebben gehad lopen we naar de families in het dorpje. Lachend in kleurrijke kleding laten de dorpelingen zich op de foto zetten. De kinderen blijven om balpennen schooien. You pen? You pen?
inne-029Astrid maakt korte metten. I am Astrid!! Verderop is een 81 jarige man een Hindiritueel aan het opvoeren. We krijgen een rode tika op ons voorhoofd geverfd en een “long life “toegewenst. We lopen nog wat door het dorpje en dan is het mijn beurt om camelboy te bestijgen. Voor het zover is, grijpt Makkesh een stok en slaat er in de berm op los. Het eindresultaat een  dode slang. Hij houdt het dode beest triomfantelijk in de lucht, om het aan iedereen te laten zien. Het bleek een giftig exemplaar te zijn. Na dit huzarenstukje gaan we echt verder.
inne-034.JPG-for-webMet moeite hijs ik me op de kameel en als een volleerd drijver stuurt José de kameel door het landschap. Na drie kwartier heb ik behoorlijk pain in the ass. Ik klots steeds met mijn kont tegen het houten zadel. ( Achteraf heeft Phons 2 grote schaafplekken op zijn achterwerk.). ik ben dan ook blij dat Jopi nog even op een kameel wil zitten. We ruilen snel van plaats, zij op de kameel en ik in het bakkie. Rond twee uur zijn we terug bij ons basecamp. Ik bestel een pilsje voor 150 en José een cola. Die zit bij de excursie inbegrepen. Net als het eten. Allereerst worden een soort dimsums geserveerd. Heerlijk dippend in een rode saus zitten we in de schaduw te genieten.
inne-118.JPG-for-webDe rijst met vegetarische prut is heerlijk. Om het vochtgehalte op peil te houden neem ik nog een pilsje. De liefhebbers kunnen nog even poedelen in een ondiepe bak water. Niet voor ons dus. Rond 3 uur vertrekken de jeeps naar de “apentempel “.Het is een prachtig complex in de bergen. We betalen 30 entree en 30 voor de camera. We hebben ruim de tijd om de tempel te beklimmen. De apen zijn brutaal, maar niet irritant. Eentje pieste boven op Hermans hoofd.  Had hij weer. Bovenin is een natuurlijk meertje waar de locals volop in zwemmen. Oude manen wassen zich er en spoelen daar ook hun pamper schoon.
Ik geef een monnik 50 roepies en wordt gezegend met de Hare Krisjma. Al met al een geweldige excursie inne-119voor 650 p.p.als we in het hotel Bissau Palace terug zijn drinken we in de prachtige zaal een pilsje. Marije ( reisleidster in spé ) en Astrid zitten hier ook en later schuift Herman aan. Dan is het tijd voor een welverdiende douche. Om 5 uur is het verzamelen voor het avondprogramma. Met de tuktuk gaan we naar Niro’s. het is een chique restaurant met een zeer gevarieerde keuken. José neemt butterchicken met tomatoes. Ik neem een veilig Chinees gerecht: chop chow mein. Voor de eerste keer deze reis ontmoeten we Nederlandse toeristen. We zaten wat krap met z’n achten aan een tafel voor 6 personen, maar het eten en drinken waren voortreffelijk.
inne-120Eindelijk is het tijd voor Bollywood. Astrid, Marije, Daniëlle, Vincent, Jantien en wij willen deze ervaring meemaken. Voor de ingang moeten we eerst op de foto met een Indiaas meisje. Leuk, de omgekeerde wereld. Bij binnenkomst wil ik een foto in de prachtige foyer maken. Dit is helaas niet toegestaan. Er zijn maar erg weinig Westerlingen voor de film. We vallen op. De film “Bunty and Babli “begint spectaculair met een John Travolta dans. Ondanks het feit dat de film in het Hindi wordt gesproken en er geen ondertiteling is, kunnen wij hem volgen. Alles ligt er duimendik bovenop. Zoetsappige romantiek, soms melodramatisch met spectaculaire dans. We genieten van de beelden en van de reacties van het publiek. Na ruim een uur houden we het voor gezien en regelt Astrid tuktuks naar het hotel. Hier nemen we nog een afzakkertje en om half 12 kruip ik in mijn lakenzak. Het licht kan uit. Dit was weer een perfect day.

17 juli 2005 New Delhi – Jaipur

Om half 4 staan we naast ons bed. We kleden ons aan, stoppen de laatste spullen in de rugzak en om 10 voor 4 zet ik de bagage in de hal. Omdat om 5 over 4 een aantal mensen nog koffie en thee gaan drinken en Jopi en Frans zich verslapen hebben is het 4.20 uur dat de bus naar het station vertrekt. Delhi ontwaakt en we zien de vele daklozen langs de straat en in de parken slapen. Grote aantallen riksjarijders slapen nog in hun voertuig. Wat een bestaan: dag en nacht op je fiets of motorriksja doorbrengen. Als ik een baaldag heb, denk ik voortaan aan deze stakkers.
inne-019

Het is 10 voor 5 als we op het station aankomen. We zeulen de bagage naar een treinloos perron. Effen wachten, maar de trein is al weg. De vertrektijd is per 10 juli veranderd, en dat wist niemand. Er zit niks anders op, terwijl de ezels stenen sjouwen, om naar de bus terug te gaan. Wel toevallig dat die al gekeerd is en nog staat te wachten. Hoe zit dat? 1000 maal excuses en we gaan met de bus naar  Jaipur. Weer door de stad, eerst naar de busbaas. Daar moeten we even zijn om de papieren voor de provinciegrens in orde te maken. Even plassen, benen strekken en dan moeten we er tegen aan. In de bus is het door de airco steenkoud. Uit dus dat ding.
inne-111.JPG-for-webDe chauffeur en bijrijder snappen dat niet. Tot over achten bussen we door een mooi groen landschap. Dan leggen we aan voor ontbijt. Thee voor Phons en koffie en plain omelet voor mij. Brood zat er niet bij. Dan maar zo, smaakt ook. De thee is inktzwart en de koffie loeisterk, maar beiden heerlijk. Rond 9 uur rekenen we af (110 INR) en vervolgen we onze busreis naar Jaipur. Met muziek op de oren kachelen we naar de roze stad. De ogen worden zwaar, en ondanks de muziek dutten we in. Stilstaand bij de provinciegrens worden we wakker. Vakantie is een zwaar leven.
inne-112.JPG-for-web-large

Tegen half één naderen we de stad en spotten we volop olifanten op de weg en een aantal badend in de rivier. Eenmaal in de stad is het een drukte van jewelste. Alles krioelt door elkaar en langs de weg wordt werkelijk van alles verkocht: groente, fruit, vis, vlees, huishoudelijke artikelen. De hele winkel van Sinkel gaat aan ons voorbij. Eindelijk zijn we bij het hotel.  Hotel Bissau Palace ziet er geweldig uit. Alles in koloniale stijl: de gebouwen, de lobby, de bibliotheek. Net een oud sprookje. We krijgen kamer 11. niet heel erg groot, maar een knusse beauty. Een smal, kort hemelbed, een zitje en een grote badkamer, inclusief overal muur- en plafondschilderingen. Hier houden we het wel 3 nachten uit. Met Daniëlle spreken we om half 2 af om met z’n drieën de stad in te gaan.inne-113.JPG-for-web

 

We lopen naar Chandpole Gate op weg naar het City Palace. Jaipur is net als Delhi rommelig, maar wel rustiger. Bij Chandpole Gate check ik of we op de Chandpole bazaar zitten. De straatnaambordjes zijn in het Hindi, dus daar hebben we niks aan. Een vriendelijke Indiër merkt snel dat we uit Nederland komen en spreekt zelf een beetje Nederlands. Een familielid van hem is getrouwd met een Nederlander, vandaar. We zitten goed en we lopen een eind over de bazaar. We slaan linksaf en dwalen door smalle steegjes.
inne-114.JPG-for-webEen prachtige ervaring. Het gewone Indiase leven trekt aan ons voorbij. Uiteindelijk worden we weer naar Chandpole bazaar verwezen. We lopen dan nog een stuk, maar nemen voor het gemak een motorriksja voor 20 INR. Bij aankomst stapt Phons midden in een heerlijke verse koeienvlaai. Voor 180 roepies p.p. mogen we CitY Palace in. Eerst gaan we naar een textielmuseum.

inne-025.JPG-for-webDe kleding van de maharadja’s hangt in de vitrines. Heel indrukwekkend. Dan gaan we naar een shop. José koopt een klein typisch Rajastan kleedje voor de plé-tentoonstelling. Daniëlle wil een groter kleed kopen. De hele winkel wordt op z’n kop gezet. Er wordt geen overeenstemming over de prijs bereikt, dus vertrekken we. Het is gaan regenen en we besluiten om in het Palace Café wat te eten en te drinken.José een vegaburger en ik een plain omelet met toast. Omdat het bier lauw is drinken we cola. Voor 200 roepies is de maag weer gevuld. Het is gaan plenzen en we gaan weg bij het Palace.
inne-022.JPG-for-webIn de stromende regen maken we nog een paar foto’s. dan terug naar de bazaar richting hotel. Een groot stuk lopen we overdekt. José en Daniëlle kopen ieder voor 10 roepies oogzwart. Het is net schoensmeer. Als we bij het einde van de overkapping komen, zit er niks anders op dan door 30 cm. water te baggeren.
We springen in een bromriksja die ons voor 40 roepies naar het hotel brengt. We zijn nat tot op de huid. Snel trekken we de natte zooi uit en nemen een warme douche, om verkoudheid te voorkomen. José haalt bij de bar een cola en een pilsje. Bij mij gaat het licht uit en van kwart over 6 tot kwart voor 7 neem ik een hazenslaapje.
inne-116Om 7 uur is iedereen present voor het Indiaas buffet in het hotel. Vanwege de regen wordt van het dakterras uitgeweken naar de eetzaal in  het hotel. We krijgen een soort aspergesoep vooraf, als hoofdgerecht lamscurry en 4 vegetarische gerechten en banaan en papaya als toetje. Ook was er koffie en thee na. Voor 910 INR inclusief 2 bier zijn we spekkoper. Het was heerlijk. Tot slot van de avond krijgen we een voorstelling in de lobby. Zang en dans, een ontzettend lawaai, en een vuurvreter traden een half uur voor ons op. Dan is het bedtijd. Eindelijk een “normale”nacht.  Om half elf gaat het licht uit.

16 juli 2005 New Delhi

Na wel een heel erg kort nachtje liep om kwart over 7 de wekker af. Eerst snel douchen. Echt snel, want het water was ijskoud. Om 8 uur ontbijt voor mij en thee voor Phons, lekker op het dakterras. Het is nu al warm. Dan komt het pin-experiment. Bij Astrid lukt het niet, bij de rest wel. We pinnen 15.000 Roepies. Dan is het eindelijk tijd om Delhi te verkennen. Voor 250 INR (1 Euro is ongeveer 50 INR) per tuktuk worden we de hele ochtend rondgereden van de ene bezienswaardigheid naar de andere. We scheuren door de straten, met wat het af en toe lijkt met gevaar voor eigen leven.inne-003
Als derde gingen we naar Red Fort ( Lal Qila ). Het was een heel gedoe om er binnen te komen. Eerst kaartjes, dan weer terug voor de tassen die niet mee mochten en tenslotte gefouilleerd worden voor je echt binnen mocht. Langs winkeltjes lopen we naar achteren waar de gebouwen staan. Het ziet er allemaal vervallen uit. Maar het is er groot en druk. We drinken er nog snel een colaatje.
Als we het Red Fort verlaten gaan we met een gehandicapte knul, via de bazaar en allerlei achterafstraatjes naar een eettent.
inne-004Het is loeiheet, erg druk en lawaaierig.Er valt heel wat te zien onderweg en we letten goed op onze spullen, omdat we worden bestormd door schooiende kinderen.
We belanden bij Karim, waar we cola en kebab bestellen. Het smaakt heerlijk, samen met de “nham”, een luchtig plat brood. Voor 250 INR hebben we gegeten en gedronken. Na de lunch gaan we te voet naar de Vrijdagsmoskee ( Jama Masjid). Phons ritst de pijpen aan de broek, maar mijn broek tot over de knieën vinden ze te kort. Vandaar een grote warme lap om mijn middel.
inne-108Het is bloedheet en het loopt niet lekker met de blote voeten over de gloeiende tegels. Na een half uur hebben we het wel gezien en ook gehad. Met de bromtaxi gaan we terug naar het hotel. Het wordt een warme, heftige rit met een chauffeur die de weg niet weet. Maar we komen er voor 100 INR. We verlangen allebei naar een frisse douche en schone kleren. De douche was inderdaad fris, weer koud water. Maar een mens knapt ervan op. De hotelbaas komt nog even aan de deur afrekenen voor alles wat we in het hotel gebruikt hebben.
inne-109We betalen 430 INR. De middag besluiten we op het dakterras, waar Willie, Herman en Marije aanschuiven.  Om half 7 is het nog dik 31 graden. Straks, om 7 uur gaan we met zijn allen ergens eten. Als we verzameld zijn begint de jacht op de taxi. Hier te duur, daar te weinig auto’s. uiteindelijk vertrekken we met 3 auto’s, waarvan er een stampvol is, naar Parikrama. Met de lift gaan we naar de 24ste verdieping, voor het langzaam draaiend panorama restaurant. Omdat we het de hele dag bloedheet hebben gehad, valt de enorme airco kou zwaar tegen. Het duurde allemaal wel erg lang voor de bestellingen rond waren, maar het bier en de mixed fried noodles waren heerlijk.
inne-110.JPG-for-web
Geen Indiaas voor ons vanavond. Het afrekenen werd een crime. Je consumpties optellen en daarbij 12½% tax en 10% fooi. We komen uit op 900 INR. Als al het geld verzameld is, komt Astrid 1000 roepies tekort. Vreemde zaak. Iemand, en dat moeten er meer geweest zijn, heeft zich vergist in een briefje van 500 dat erg lijkt op een van 100, of oneerlijk gespeeld. Nou, wij hebben daar onze gedachten over. Al met al werd het toch weer laat. De taxi’s, die de hele avond op ons gewacht hebben, brengen ons voor 50 INR p.p. weer terug naar het hotel. Allez, we hebben weer een korte nacht voor de boeg. Om half 4 op, want om 4 uur brengt de bus ons naar het station voor de trein van 10 over 5.

Jaipur, here we come !!!!

 

 

15 juli 2005 Amsterdam – Wenen – New Delhi

Het is kwart over vijf in de nacht als de wekker aangeeft dat de vakantie is begonnen. We zijn er snel uit en na de gebruikelijke rituelen en een kop thee staat Thea voor de deur. Ze is zo aardig om ons naar het station Reeshof te brengen. De bagage wordt ingeladen en vijf minuten later staan we bij de kaartjesautomaat. Dit scheelt toch weer een kwartier lopen met de zware reistassen. Om 6.15 rolt de trein het station binnen. Keurig op tijd. We blijven in het halletje zitten en zijn zo in Breda. De eerste overstap. Vervolgens treinen we naar Dordrecht. José zoekt een rookpaal en ik blijf bij de bagage. De trein naar Schiphol is vijf minuten te vroeg. We zetelen ons wederom op een klapstoeltje, om zo weinig mogelijk met de tassen te hoeven sjouwen. Precies om 8.15 uur lopen we op het perron van onze nationale luchthaven. We lopen vertrekhal 3 binnen en moeten door de drukte naar balie 8 in vertrekhal 1.Een flinke wandeling.

De Djoser-mevrouw heeft bijna alle tickets al uitgedeeld. We moeten de chaos in om in te checken bij de balie van Lufthansa. Het schiet niet op en na 5 kwartier hangen, kwak ik de 40,8 kg. Op de weegschaal. We hebben nog 3 kwartier voor we bij B19 moeten boarden. Nog 50 Balmorals en een wereldstekker gekocht. Dan is het tijd voor melk en een flesje goed gekoeld Heineken. Om tien voor half elf lopen we naar B19 en hier aangekomen kunnen we gelijk boarden. We hebben stoel 20C en 20D en zijn gescheiden door een gangpad. De airbus A320 van Austrian Airlines vertrekt om 11.18 uur met zo’n 23 minuten vertraging. De stoelen zitten goed, maar het eten moet betaald worden. We drinken allebei een bekertje koffie.
inne-106.jpg-for-web-normalNiet veel voor een vlucht van anderhalf uur. Om 12.38 raakt het rubber van de airbus het asfalt van de landingsbaan in Wenen. We verlaten het vliegtuig en lopen direct van zone C naar gate A07. Onderweg langs de douane en het toilet. We eten allebei een bruine boterham met kaas en staan klaar om te boarden. Dan ontmoeten we Astrid, onze reisleidster. Het begint langzaam duidelijk te worden wie er allemaal in onze groep zitten. We lopen naar rij 23 van de airbus A340 en hebben plaatsen in het middenstuk. José zit aan het gangpad, dat is makkelijk als ze wat wil bewegen voor haar rug. Het duurt ruim een half uur voor we naar de startbaan taxiën. Hier staan we weer in de rij. Het is 14.07 uur als de vlucht van zes uur en 25 minuten naar Delhi wordt ingezet.
013 Kamelensafari (Jaipur) #1.jpg-for-web-large
De service op deze vlucht is prima. Al snel worden drankjes uitgeserveerd. Ik neem een pilsje en José een droge witte wijn. Het eten valt niet tegen: curry kip met pasta, een broodje en fruit. Ik neem ook de witte wijn. Verrukkelijk. We laten ons het goed smaken. De film Hitch ( the love doctor ) is erg vermakelijk. Ik lees de V.I. en anderhalf uur voor het einde van de vlucht wordt nog een snack uitgeserveerd. Een stokbroodje met kaas en kruidenboter. Dat laatste hadden ze er niet op moeten doen. Daarom eet ik alleen het fruit op. Om 23.55 uur zijn we geland op de luchthaven van Delhi. De paspoortcontrole verloopt voorspoedig en de tassen hebben we ook snel. Beide pinautomaten op het vliegveld zijn “out of order”. Dan morgen maar pinnen. We lopen naar de bus. Het is pikdonker en dat is jammer. De eerste kennismaking met India moeten we tot morgen uitstellen.
Na een uurtje bussen, waarin Astrid haar eerste nummertje afdraait, bereiken we Hotel Good Times. Het is inmiddels 2 uur in de nacht. We droppen de tassen op kamer 003 en gaan naar het dakterras op de vierde verdieping voor een afzakkertje. We openen de bar met een biertje ( Kingfisher ) en een cola. Al snel volgt de rest.
inne-002Alleen Daniëlle, Vincent en Jantien duiken meteen het bed in. Het is er goed toeven en de eerste kennismaking is gezellig. Omdat je op één been niet kunt lopen bestel ik nog een ijsvogeltje en een cola. Astrid verwerkt haar administratieve verplichtingen en om half 4 gaan we als laatste,samen met Jeroen, naar beneden. Tanden poetsen, licht uit en slapen. We hebben onze rust nodig, want de wekker staat op 7.15 uur. Om 8 uur worden we bij het ontbijt verwacht. De eerste vakantie-reisdag is zeer voorspoedig verlopen. Moe en voldaan vallen we in slaap.