5 augustus 2006 Livingstone – Johannesburg

De laatste Afrikaanse dag is aangebroken. Pas om half 9 staan we op want we hebben tijd zat, omdat we pas om 11 uur vertrekken. De meeste spullen zijn al ingepakt. Na het ontbijt zitten we lekker in de binnentuin. Zonnen, schrijven en een beetje kletsen met Hans. Tegen elven is iedereen in de hal. De bagage is er ook, alleen Anneke ontbreekt nog. Ze is weer de laatste. Samen met Aldo doen we alle tassen in de aanhanger en dan gaan we op weg naar het vliegveld. We hebben de tijd en Aldo showt ons nog de medische hoek van Livingstone.
na167-2Op het vliegveld aangekomen betalen we eerst 2 x $20 luchthavenbelasting. Dan volgt het koele afscheid van Anneke en het warme hartelijke good bye met Aldo. We zullen zijn opgewektheid, lach, “Phons” en “juffrouw” missen. Eenmaal door de controle is het wachten. In de winkeltjes is alles onbetaalbaar. Die 2500 Kwatcha’s nemen we wel mee en kunnen ooit wel eens in een goede doelenpot. Keurig op tijd vertrekt het vliegtuig van Nationwide Airlines, vlucht CE203. We zitten achterin. Als we net zijn opgestegen vliegen we tot onze grote verrassing over de watervallen. We zijn bofkonten, want we zitten aan de goede kant.
na-79.JPG-for-web-2We krijgen eert een lekker fris sinaasappelsapje. Al snel volgen de sandwiches. Een met ham en een met kip, begeleid met bier en wijn. Het is kraakhelder buiten dus zien we de eenzame lange rechte wegen en ook nog de grote zoutvlakte van Etosha. Het is zo leuk dat alles nog eens te zien. Na de landing in Jo’burg nemen we afscheid van Ada, Wilma en John. De 17 overblijvers kunnen pas laat de tickets halen, dus zit er niets anders op dan een bar te zoeken. Samen met Linda en Robert zitten we gezellig na te roddelen over alles wat de afgelopen drie weken fout ging. Het bier (19 Rand) en het flesje wijn (29 Rand) zijn heerlijk. Als alles op is gaan we eerst sanitair ontspannen en daarna samen winkelen. Voor 32 Rand vinden we een leuke pennenzak met parelhoenders en even later bij Out of Afrika een keramiek nijlpaard die precies bij onze zebra en giraffe past (140 Rand).
Dan halen we beneden onze tickets op. Dat is dus balen: 35 A en 45C.
na-80.JPG-for-web-2

Naast elkaar kan niet. Shit, shit, shit. We e zien wel in het toestel. Nu zitten we in bar. Pintje, wijntje, schrijven en naar een samenvatting van Ajax – Inter kijken (1-1). Om 8 uur gaan we wat eten. Nou ja, we, ik dus Phons wil alleen bier. Het wordt voor Phons een tappilsje uit de bar en voor mij een beefburger met friet. Als alles op is gaan we naar beneden om Amarula te kopen. Hier kost 1 liter 79 Rand. Goed excuus voor  twee flessen. Lekker veel koffie met een ploffie.

na168We hebben nog 2 uur wachten voor de boeg. Dan maar weer naar de bar. Phons heeft nog een soort visitekaartje van Castle gekregen. Het blijkt een kraskaartje te zijn. Niet te lui en krassen … bingo. Phons wint een key cord.
Eindelijk klinkt om kwart voor 11 de oproep om te boarden. Een joekel van een 747 zal ons naar Amsterdam brengen. Eenmaal aan boord begint de stoelendans. Wie ruilt met wie? Phons blijft op de achterste rij 45 C en zelf kan ik ruilen met een knul en kom terecht op 44C. Precies op tijd vertrekken we.

4 augustus 2006 Livingstone

Om 6 uur worden we wakker van de oproep van een iman. We blijven nog even liggen en om half 7 staan we op. Als we om 7 uur bij de receptie staan, komt de chauffeur van de helikopterfirma al aanrijden. De rest zit nog te ontbijten maar iedereen is om 7.15 uur paraat. Op de afgesproken tijd rijden we naar de heli airport. Het is een ritje van 4 kilometer en onderweg komen we onverwachts nog een kudde olifanten tegen.
na77.JPG-for-web-large

Als we bij Batoka Sky aankomen worden de heli’s net naar buiten geduwd. We worden ingedeeld in 2 groepen van 6 en 1 groep van 3. Samen met Diederik, Marijke, Merel en Ada vertrekken we om 7.30 uur voor onze “flight of the angels”. We zitten allebei aan het raam en iedereen krijgt een koptelefoon op. Deze dempt het geluid en staat in verbinding met de piloot: Steve.

nbz2008_11871Soepel stijgt de heli op en de grond schuift onder onze voeten weg. In de verte zien we een grote rookpluim: de vic falls ofwel ‘Mosi-oa-Tunya’ (de rook die dondert). Het is zoals de afgelopen weken helder weer en we hebben een prachtig zicht over de falls.  Dit is een geweldige belevenis en Steve geeft ons in het kort wat informatie. Als we over Livingstone Island vliegen zien we een giraffe en een olifant. Na een paar rondjes cirkelen zit ons kwartier erop en vliegen we terug naar de basis. Voldaan en woorden tekort komend stappen we uit. De volgende twee groepen vertrekken en wij kopen in het winkeltje een kaart met een heli boven de falls.
na76.JPG-for-web-largeDaarna gaan we lekker in het zonnetje zitten. Exact om 8 uur komen de twee choppers terug. We kletsen nog wat en worden dan teruggebracht naar ons hotel waar we om 8.30 uur aankomen. We lopen direct naar het restaurant voor het continental breakfast: brood + jam + sap + koffie. Na het ontbijt ga ik met mijn creditcard de rekening van gisteravond betalen. Dit is een drama! Als uiteindelijk, na een half uur, de transactie geautoriseerd is, blijkt deze in dollars te zijn. 65 $ voor 195000 Kwacha. Voor het diner 140000 werd gisteren 62,50 $ gevraagd. Wat een oplichters. Pure diefstal. Het blijkt niet mogelijk om met de creditcard in Kwacha’s te betalen Daarom laat ik de slip kapot scheuren.
na160.JPG-for-web-largeOm 10.00 uur vertrekken we met Aldo, Anneke, Wilma, Esther, Arno, Henk en Irene voor een rit naar het Zambezi Waterfront. Onderweg stoppen we bij een wisselkantoortje. Hier krijg if voor 1 $, 3750 kwachas. Dit is 21% meer dan in het hotel. We hebben snel 12 $ verdiend. Als we bij het waterfront aankomen worden eerst de formaliteiten voor de game drive die Wilma/John, Ester/Arno en Henk/Irene gaan doen, geregeld. Hierna gaan we op het terras een drankje nuttigen. Het is inmiddels 11 uur.
na161.JPG-for-web-large

Voor mij een Mosi bier en voor José een witte wijn (15000 kwacha). Het is hier goed toeven en wijn het er allemaal over eens dat we beter hier een lodge gehad zouden kunnen hebben. Veel aangenamer dan in het onveilige Livingstone en op loopafstand van de falls. Jammerlijk is dit niet het geval. Aldo regelt dat de bus gewassen wordt en verzorgt zijn administratie.
NA163.JPG-for-web-large

Omdat het zo gezellig is vragen we om de menukaart. We bestellen allebei een beef burger en het gebruikelijke drankje. Het smaakt voortreffelijk en is de 18$ waard. Dan rijden we terug naar ons hotel waar we op onze patio in het zonnetje dit verslag schrijven.
Aldo moet een fax versturen en vraagt of we met hem naar het waterfront gaan. Dit doen we en we genieten op het waterfront terras van de Zambezi river. Op de terugweg reserveren we het restaurant voor het afscheidsdiner van vanavond: Ngomo Zanga African Restaurant.
na164.JPG-for-web-large

Aldo is op zoek naar een Afrikaans shirt. In de winkeltjes slaagt hij niet. We gaan terug naar het hotel en lopen over de hoofdweg naar de Pep shop. Onderweg in een winkeltje ziet Aldo iets aardigs. We besluiten verder te zoeken. Nergens, ook iet in de Pep shop, slagen we. Dan op naar de markt waar de zweetlucht overheerst. De mensen zijn vrolijk en mijn Tiger Beer shirt trekt veel aandacht.

na165.JPG-for-web-large

Op de markt overheersen de beeldjes verkopers. ER zijn weinig shirts in de verkoop. Daarom lopen we terug naar die ene shop met het bruin gele Afrikaanse shirt. (lees pyjama met muts). Het setje is te duur en het lukt Aldo niet iets van de prijs af te krijgen. Het is inmiddels 18.00 uur dus lopen we terug naar het hotel. Tijd voor een douche, die hebben we wel verdiend. Het is 20.00 uur als we bij Ngomo Zanga aankomen.
NA166.JPG-for-web-largeEen leuke ambiance en een dansgroep slooft zich uit. We worden buiten aan een tafel geplaatst. Gelukkig is José zo clever geweest om de fleece vesten mee te nemen. Het is drankje is van het restant van de lunchpot. Het buffet ziet er hoopvol uit maar de stukken beef en kip zijn alleen maar bot. Bij de vis zit de kop er zelfs nog aan. Dit is geen eten en ik heb voor 20$ een beetje rijst op. De sfeer is door de dansgroep opperbest en sommige reisgenoten vertonen hun kunsten.
na78.JPG-for-web-large

De laatste kwachas (15000) betaal ik voor de drankrekening. Ik neem voor 2$ nog een Mosi pils mee voor op de kamer.
We rijden met de bus, in 2 minuten, terug naar het hotel. Zels met een groep vindt Aldo het niet veilig om ‘s-avonds over straat te lopen. Zambia is niet mijn land. Slecht eten (behalve de beef burger op het Waterfront), crimineel, corrupt en onveilig.
We hebben het vandaag laat gemaakt want het is 23.30 uur als we gaan slapen.

3 augustus 2006 Chobe NP – Livingstone

Heerlijk, we mogen uitslapen. De wekker staat op 8 uur, maar om 7 uur zijn we wakker. De bouwvakkers timmeren er lustig op los. Dan staan we maar rustig op en gaan heerlijk ontbijten. Na het ontbijt gaan we afrekenen. Flinke bill, maar daar zitten de excursies bij. Het vertrek staat rond half 11 gepland. De nieuwe bus, zeg maar busje, is aangekomen. Om kwart voor 11 verlaten we het prachtige Chobe Nationale Park en gaan we naar Zambia.
na157.JPG-for-web-largeDe grens bereiken we om 11.40 uur (Kazungula Border Post). Het stempelen gaat vlot en om 12.10 uur zijn we in niemandsland. Daar wachten we op het vierlanden punt aan de over van de Zambesi op de Ferry. Het is warm in de zon. We genieten van de vele mensen die er met hun boodschappen staan te wachten. Dozen bananen, aardappelen en veel chips. De Zambianen doen hun inkopen in Botswana. Op de pont kan maar steeds een vrachtwagen en een gewone auto. Pas na drie keer heen en weer kan Aldo met zijn bus en aanhanger de ferry op. Wij doen het te voet. Het is maar even varen en we zijn aan de overkant. Weer naar de douane. Gelukkig is daar een lijst en gaat het voor ons vlot. Aldo heeft heel wat meer werk. Voor 600 Rand heeft hij een paar knullen ingehuurd die hem helpen aan de 5 loketten, waar hij langs moet. Wat een gedoe. Om 14.03 uur rijden we Zambia in.
na74.JPG-for-web-large

Na 5 minuten stoppen we voor een plas pauze. Als we daar weg willen rijden houdt een auto ons tegen. Er zou geen tol betaald zijn. Terug naar de grens waar ze Aldo nog eens $ 10 uit zijn zak kloppen. Hè hè om 14.22 uur zijn we echt weg. Na een uurtje bereiken we Livingstone en starten we bij het waterfront. UIt de pot wordt de entree ($ 10 p.p.) betaald om de wereldberoemde Victoria watervallen te mogen zien. We komen eerst langs het beeld van Livingstone en zien vervolgens het begin van de watervallen.

Het is indrukwekkend en dat wordt al verder lopend nog erger. Alsof we in een regenbui lopen, zo valt de nevel op ons neer. Wat komt dat vele water toch met een kracht naar beneden. Met dank aan de zon zien we prachtige regenbogen. Beneden in de afgrond kolkt het water. Wat een spektakel. Helaas moeten we om half 5 bij de bus terug zijn, maar het is mooi geweest.
nbz2008_11561

Bij het café van waterfront kunnen we excursies voor morgen boeken. Voor os is er maar één: een helikoptervlucht over de watervallen. Voor $ 90 per persoon kunnen we mee. Dat wordt een hele belevenis. We blijven er wachten op de T-shirt man en drinken bier en wijn. Omdat de T-shirt man zo laat is besluiten we naar het hotel te gaan. Bij aankomst in het Fairmont hotel was er zoete limonade. Het ziet er een beetje verpauperd uit, maar de kamer (304) ziet er best goed uit, inclusief een grote tv met video en dvd speler.
na75.JPG-for-web-large We gaan in het hotel op eigen gelegenheid eten. We bestellen beef filet en kingklip. Maar de vis is op, dus twee keer beef filet. Robert en Linda komen bij ons zitten. Inmiddels zijn de T-shirts gearriveerd: 2 knal groene gevallen in plaats van kaki en safarigroen.
Het eten is mar zo zo, maar het afrekenen één groot drama. Als we in dollars willen betalen vragen ze bijna 150%. Dit gaat te ver. We betalen morgen wel met de credit card en gaan nu slapen. Morgen worden we om kwart voor 7 opgehaald.