14 augustus 2003 Chau Doc – Phnom Penh

Wat een bed, het leek wel beton zo hard. Om 7.15 uur gaan we naar beneden. Phons gaat de Tigerdop inwisselen en zelf neem ik een klein ontbijt. Thuy, in zijn nieuwe shirt, en de twee chauffeurs zijn er voor het afscheid. Dat is erg hartelijk. We hadden een goeie aan dit trio. De bagage zit onder in de boot, dan wij nog en om 2 over 8 varen we weg, uitgezwaaid door het karaoketeam.
vcw-135.JPG-for-web-normalDe boot is luxe. Bij een ander hotel moeten we nog 8 Fransen opladen. Dat duurt lang, maar als die zover zijn scheurt de boot over de Mekong naar de grens. We krijgen een flesje water. Eenmaal aan de grens duurt het wel een uur eer alle formaliteiten klaar zijn. Kinderen schooien, spelen met een rat en de libellen zijn talrijk. Eindelijk kunnen we weg. Na 100 meter varen komt een douanier koppen tellen, weer een stukje varen en dan voet zetten op Cambodjaanse grond.
vcw-136.JPG-for-web-normalDe mensen zijn erg aardig, maar we hebben wat oponthoud, omdat die Franzosen nog geen visum hebben. Toch is dat vrij snel geregeld. Zij betaalden $20, wij $25. Volgens Djoser zou het ook 20 dollar moeten zijn. Raadsel!
Weer de boot op en naar Phnom Penh. We krijgen nog een boterham met een soort knakworst en twee minibanaantjes. Later koffie. De tocht is snel, saai en warm. Om 2 uur arriveren we in Phnom.
vcw-137.JPG-for-web-normalDe bus staat al klaar. De rit naar het hotel Indochine2 is maar een paar minuten. Kamer 312 is voor ons, alweer ruim en netjes. Maar we hebben eerst een drankje verdiend. Bier en cola op het terras. De prijzen zijn wel effen anders. Hier waaien de dollars om de oren. We krijgen Rielen terug. Dat wordt goochelen met geld. 1$ = 4000 Riel. We besluiten naar het Grand Palace te wandelen. De zon staat als een koperen ploert aan de hemel. Het is toch zo heet.
vcw-138.JPG-for-web-normalHet vreet energie, maar de wats zijn prachtig. De ene na de andere. Het paleis is erg groot, daarom gaan we er morgen maar naar toe. Voor 1 uur is het de moeite niet. We sjokken verder maar de zin is op. Terug richting hotel. Onderweg drinken we bij River Side op het terras nog wat. We zien veel armoede, schooiende kinderen en veel toeristen. Net na 5 uur zijn we op de kamer. Eerst wat uitwassen en douchen terwijl Phons lekker lui .
vcw-139.JPG-for-web-normal

Beneden in het hotel kijken we naar een interessante reportage over Cambodja. Daarna wat gegeten: broodje ham en pizza. Anchor bier is best lekker. Billy van het weeshuis komt om een uur of 10. We kletsen wat. De meesten zijn naar een Hollandse avond bij River Side. Wij hebben hier geen zin in.
vcw-140.JPG-for-web-normalWe drinken nog wat bij het hotel en gaan om 11 uur slapen. Ook hier kost hitte veel energie. Opvallend is het dure leven in Phnom Penh. Het is even wennen aan de consumptieprijzen. Morgen gaan we op de brommer op pad.

13 augustus 2003 Can Tho – Chau Doc

Om 8 uur lopen we naar de rivier. Met 4 bootjes varen we de Mekong-delta in.
Dan komen we bij de drijvende markt, die heel anders is dan we ons hadden voorgesteld. De markt is niet te vergelijken met die in Thailand. Deze markt is meer een groothandel, waar kleine bootjes bij de grotere jongens komen kopen.
Bij een drijvende bar kopen we 2 blikjes koele cola voor 20.000 Dong. Dan slaan we linksaf en de kanalen worden smaller.
vcw-125.JPG-for-web-normalWe varen langs krotten en paalwoningen, waar de rivier gebruikt wordt als wasmachine. De jeugd zwemt en vist en roept hello naar ons. Het is halfbewolkt en 37°C. Met zo’n 15 km per uur tuffen we over de Mekong.
Dan leggen we aan bij een fruitgarden. Het is half 11 en tijd voor koffie. Voor de liefhebbers zet een oude dibbes voor 7000 Dong p.p. fruit uit eigen tuin op tafel. Wij drinken alleen heerlijke koffie.
vcw-126.JPG-for-web-normal

Na het aanschouwen van een kort hanengevecht en het proeven van slangenwijn varen we verder .Het afdak wordt op de boot uitgeklapt, want de zon schijnt erg fel. Er  worden heel wat foto’s getrokken en we genieten van het landschap.
Om kwart over 11 zijn we weer bij het vertrekpunt aangekomen en gaan we aan wal. Eerst naar de kamer en lekker gedoucht. Dan naar Nam Bo voor de lunch. José eet een salade Nicoise en ik 2 broodjes ham/kaas.
vcw-127.JPG-for-web-normal

We zitten weer op het terras op de eerste verdieping en genieten van het straatleven van Can Tho. Na de lunch lopen we nog even door het dorpje en gaan dan naar het hotel. Om 1 uur vertrekt de bus naar ons Vietnamese eindstation : Chau Doc. In het begin van de busrit ligt bijna iedereen weer te pitten. Het laatste deel van de route is erg mooi en we rijden langs de Mekong , die door de kinderen als zwembad gebruikt wordt.
vcw-128.JPG-for-web-normal

De weg wordt slechter en de snelheid neemt zienderogen af. Hobbel de bobbel, dit is het oude Vietnam. De huizen zijn veranderd in krotten. Hier en daar staat een stenen woning. Rond 16.30 uur komen we in Chau Doc aan. We droppen onze bagage op kamer 406 en drinken bij het hotel een pilsje en een 7-up. Als dat op is, is het tijd om Chau Doc te verkennen. Dit is de armste plaats in Vietnam die we bezoeken.
vcw-129.JPG-for-web-normal

De kinderen lopen op blote voeten en zien eruit als kolenboeren. Alles ziet er hier armoedig uit. De wegen zijn niet bestraat en er lopen veel zwervers. Het dorpje hebben we zo gezien, en op een pleintje drinken we nog een cola en een Tiger.
Dan naar het hotel voor de broodnodige douche. We hebben een pielstraaltje om U tegen te zeggen, maar je frist er toch wat van op. 5 minuten na de “douche”gutst het zweet weer uit onze poriën.
vcw-130.JPG-for-web-normal

Om half 8 lopen we naar het restaurant dat Thuy voor ons gereserveerd heeft. De chauffeur en zijn helper gaan ook mee. De stemming zit er al goed in en omdat het de laatste avond in Vietnam is, maken we er een dol feest van. Al snel beginnen we te zingen, wat door andere gasten niet zo op prijs gesteld wordt. Maar onze stembanden moeten opgewarmd worden voor de karaoke. We hebben een set-menu wat overheerlijk is.
vcw-131.JPG-for-web-normal

Vooral de springrols, de salade met garnalen en de kip met citroengras zijn uitzonderlijk lekker. Yes, we hebben alweer een Tigersleutelhangeropener gewonnen. Die dop wisselen we morgen naast het hotel in.
Dan gaan we om 9 uur met cyclo’s naar de karaoke tent. We hebben een zaaltje op de bovenste verdieping. Pauline bijt de spits af. Ook Thuy en de bijrijder zingen met volle overgave.
vcw-133.JPG-for-web-normal

José zingt Desperado van de Eagles, maar dit is moeilijker dan het lijkt. De tekst loopt niet zoals het hoort. Na een uurtje lallen houdt Pauline een afscheidsspeech en wordt de fooi voor het golden trio uitgedeeld. Thuy krijgt ook nog een t-shirt met op de rug de tekst applaus. Met z’n allen leggen we hem uit wat dat betekent.
Dan worden er weer cyclo’s verzameld en met Ferry en John laten we ons op het plein afzetten.
vcw-134.JPG-for-web-normalNa een Tiger lopen we terug naar het hotel, waar we met een deel van de groep op het paalterras van onze laatste dongen nog een consumptie nemen. Om middernacht gaan we naar de kamer. Daar vullen we het feed-backformulier van Ben Thanh Tours nog even in en gaan dan proberen te slapen. Het is zo warm in het hok en de airco blaast lauwe lucht. Onze allerlaatste nacht in Vietnam. Wat zijn de dagen hier snel voorbijgegaan. En wat hebben we in dit land veel bijzondere dingen gezien en gedaan. Weken om nooit te vergeten. Gek idee, morgen slapen we in Cambodja.

12 augustus 2003 Ho Chi Minh City – Can Tho

Tijdens het ontbijt vloog het hele personeel voor ons. Gisteren was het een grote flut, vandaar de fruitschaal met mieren op de kamer en nu al het geren. Toch ging er nog van alles mis. Even na 8 uur vertrekt de bus, we verlaten Saigon. Jammer, we hadden best nog wat willen blijven. Nu gaan we naar de Mekong Delta. In de bus krijgen we van Thuy, namens Ben Thanh Tours, een prachtig t-shirt.
vcw-117.JPG-for-web-normalAan de voorkant staat het Djoser logo en aan de achterkant de route van de 23daagse reis door Vietnam. Phons is niet helemaal bij de tijd. Zijn nieuwe horloge heeft al een andere batterij nodig. Het verkeer is zoals gewoonlijk erg druk. Om half 10 hebben we een koffiestop. Voor 5000 Dong de man zitten we lekker onder de bomen. Nu heb ik kans aan Thuy te vragen wat de teksten op de borden langs de weg betekenen.
vcw-106Overal zie je Ru’axe staan. Dat betekent dus autowas en Su’axe is autoreparatie. Hè, hè dat weet ik ook weer. We gaan verder naar een boeddhistisch klooster, gebouwd in 1894.
Bij aankomst is het meteen een kermis, Hoeden, kaarten, fruit, wierook, men probeert ons van alles aan te smeren.
vcw-118.JPG-for-web-normalHet tempelcomplex is rokerig en druk en met veel kitsch. De behaarde armen van Phons trekken de aandacht. Voelen, aaien en kijken. Dat zijn ze niet gewend. Ook het fototoestel wordt aandachtig bekeken. Kinderen drommen om hem heen en willen op de foto, want ze willen zichzelf graag terugzien. Geweldig, ze gingen ervoor in de achtervolging. De hele sliert ging achter Phons aan door de tempel.
vcw-119.JPG-for-web-normal

Dan verlaten we de tempel en een paar minuten later kuieren we alweer over een markt. Er is niet veel aan, en daarom hebben we maar een terras gezocht. De 3 cola voor Ferry en ons worden even in een bak ijs gelegd. Even later zitten we aan een flesje lauwe coke van 3000 Dong per stuk. Vreemd dat de mensen hier niet echt koude drankjes kennen.
vcw-120.JPG-for-web-normalOm 12 uur gaat de reis verder tot de lunchstop. We bestellen groenten, rijst, cola en bier. Erg vlot is de bediening niet. Ze spreken geen letter Engels, maar het eten smaakt best voor 37.000 Dong samen.
Tien voor half 3 vertrekken we weer. We steken de Mekong over via een 26 meter hoge en 1035 meter lange brug. Straks gaan we met de ferry over en met brombakfietsen naar het hotel. Bij het veer is het ontzettend druk.
vcw-121.JPG-for-web-normalWij stappen uit en de bus sluit aan in de lange rij.
Wij gaan te voet. Thuy heeft kaartjes geregeld en we racen naar de boot. Als we op de boot zijn, vertrekt deze, maar Phons is er nog niet. Ja hoor, hij had nog geen foto’s genoeg gemaakt. Dat werd rennen. Just in time. Samen uit, samen op de boot. De overtocht duurt zo’n 5 minuten.
vcw-122.JPG-for-web-normalWeer aan land gaan we op zoek naar de brommers. Met z’n drieën in een bakfiets tuffen we voor 5000 Dong p.p. naar het hotel. De kamer is weer prima in orde ( 408 ) Op het terras voor het hotel drinken we een paar Tigers.
Dan is het douchetijd en gaan we om 7 uur eten. Met z’n allen gaan we naar een leuke tent, Nam Bo, op een hoek waar we boven buiten gezellig zitten.
De Vietnamese ober spreekt geweldig Nederlands, een echt talenwonder, al is hij wel een beetje glibberig. Net voor we gingen eten kwam er een geluidswagen door de straat met daarachter een mega rookkanon. Even wat muskieten wegjagen zeg. We aten salade, springrols en iets met garnalen. Samen met het bier was het niet goedkoop, maar wel lekker. Na het eten verdwijnt iedereen en blijven wij samen nog tot een uur of 10 lekker zitten.
vcw-123.JPG-for-web-normalVol bewondering en verbazing slaan we de verkoopsters langs de weg gade. Waar halen ze het geduld vandaan? Onbegrijpelijk. Onderweg naar het hotel hebben we nog een fles water gekocht en gaan we behoorlijk op tijd naar bed. Morgen om 8 uur gaan we de boot weer op. Dan gaan we naar de drijvende markt op de Mekong bij Can Tho. En dan om een uur of een vertrekken we voor onze laatste Vietnamese nacht. Afscheid van Thuy en de chauffeurs.

11 augustus 2003 Cu Chi, Tay Ninh

Om kwart voor 6 loopt de wekker af. Good morning Vietnam. De airco deed het vannacht zo goed, dat we onder een deken hebben geslapen. Het heeft flink geregend. Om 6 uur schuiven we bij het ontbijt aan. Thee, sapje en een flinke croissant. De keuken is nog dicht, dus geen boter, jam of eieren. De croissants nemen we mee voor in de bus.
Om half 7 stappen we in, rijden weg en staan al snel in de file.
vcw-99.JPG-for-web-normal

Een file van brommers. Wat een gekrioel, een rivier van brommers. Om de beurt lopen we naar voren in de bus om dit beeld op de gevoelige plaat of geheugenkaart vast te leggen. Deze ervaring of dit gevoel zijn niet te beschrijven. Als het 10 voor half 8 is kan de bus tempo maken, richting Cu Chi Tunnels. Hier komen we om 8.15 uur aan.
Eerst kijken we naar een videofilm van een kwartier. Pure propaganda voor de Vietcong.
vcw-100.JPG-for-web-normalBovendien is het geluid slecht. Na de film geeft Thuy uitleg over Cu Chi. Waarom was Cu Chi belangrijk en hoe werd in de tunnels geleefd? Als er geen vragen meer zijn koop ik in het winkeltje voor 20.000 VND een Zippo. Een leuk souvenir. Dan wandelen we de jungle in. Onze gids, een Vietnam guerilla, stopt en we mogen de ingang van een tunnel zoeken. We schuiven bladeren weg  en een klein luik komt tevoorschijn.
vcw-101.JPG-for-web-normalDe VC maakt het luikje open en springt in het gat. De deksel erop en hij is verdwenen. Dan komt hij weer naar boven. Ik pas hier waarschijnlijk niet in. Wilbert is dapper en kruipt ook de tunnel in. Het luik gaat dicht en de camouflage erop. Uit het gat klauteren kost Wilbert meer inspanning. Luus probeert het ook en gaat tot halverwege. Op eigen kracht kan ze er niet uit komen, dus wordt ze eruit gehesen.
vc90.JPG-for-web-normalVerderop zien we de valkuilen met bamboe spiezen en andere vallen die de VC gebruikten om de Amerikanen uit te schakelen. Midden in het oerwoud staat een Amerikaanse tank, waarvan het achterste gedeelte door een vertragingsbom is opgeblazen .De strijd in deze jungle tegen een onzichtbare vijand kon door de Amerikanen niet gewonnen worden.
vc85.JPG-for-web-normalWe lopen naar de schietbaan, waar je kogels voor $ 1 per stuk kunt kopen. Ik koop 2 kogels voor een AK-47, het wapen van de Vietcong. De kogels voor de M-16, het wapen van de Amerikanen, is niet meer voorradig. Een schot met de Russische AK-47 geeft een flinke terugslag en produceert een geweldige knal. Wel een erg “leuke” ervaring.
Dan mogen de liefhebbers een stuk door de tunnels kruipen.
vc89.JPG-for-web-normalJosé en ik willen dit niet missen.
Dit deel is speciaal voor de toeristen breder gemaakt, maar op het einde is het toch behoorlijk smal. Het is erg vochtig en benauwd in de tunnel en als zwetende postpaarden komen we naar boven. Wat hebben die mensen daar afgezien. In een keukentunnel met opgebouwd dak drinken we thee en is er voor de liefhebbers tapiokawortel te eten.
vc86.JPG-for-web-normalOm 10 uur vertrekt de bus richting Cao Dai.
Als we uitgedampt zijn trekken we droge shirtjes aan en ritsen we de pijpen aan de broeken. Om kwart voor 12 zijn we bij de Cao Dai tempel, die in de Efteling niet zou misstaan. Eerst foto’s maken van de mensen en de tempel en dan de schoenen uit en naar binnen, want om 12 uur begint de mis.
vcw-102.JPG-for-web-normalDe binnenkomst van de rode ( confusionisme ), de blauwe ( taoïsme ), de gele ( boeddhisme ) en witte ( cao dai ) gelovigen is indrukwekkend. Een bandje en een koortje zorgen voor de achtergrondmuziek en de gelovigen beginnen te kermen. Het is een eentonig geluid dat een uur voortduurt. Zo lang houden wij het niet vol. Na 20 minuten houden we het voor gezien, en rijden naar een restaurantje voor de lunch. We nemen een set-menu.
vc91.JPG-for-web-normal
Iedereen hetzelfde: soep, springrols, loempia’s, groenten, omelet, boontjes, fruit en nog veel meer. Voor 40.000 VND per persoon hebben we weer goed gegeten. José ziet buiten bij een kraampje een SARS-kapje en kan de verleiding niet weerstaan. De schade is 2000 Dong.
Na 10 minuten rijden stoppen we bij een steenfabriekje. Het leuk om te zien hoe van klei stenen gemaakt worden. Het is zwaar werk.
vc87.JPG-for-web-normalGelukkig hebben ze er een grote dieselmachine, die ze bij het werk helpt. José neemt een misbaksel mee voor op de WC plank. Tijdens de laatste etappe valt de hele busbevolking, behalve de chauffeur, in slaap.
Als we Saigon weer naderen staan we weer in de file.
Het schiet niet op, maar we vermaken ons met alles wat de bus passeert. Om half 5 zijn we bij het International Hotel. Moe lopen we naar het winkeltje en kopen bier (333 ) en cola.
vcw-124.JPG-for-web-normalWe ploffen neer op bed en kijken even naar BBS-World. Lekker douchen en frisse kleren aan.
Om half 7 lopen we naar de Ben Than Market. We zijn al aardig bekend in Saigon en lopen er zo naar toe. De ingang van de markt is gesloten en iedereen is al aan het opruimen.
We lopen om het gebouw heen en aan de voorkant kunnen we nog naar binnen. Alles wordt in grote zakken ingepakt. Wat een werk.
vcw-104.JPG-for-web-normal

José wil omkeren, maar ik wil naar de andere uitgang.
Een verkoper ziet onze interesse in kleding en begint shirts aan te smeren. Die willen we niet, maar hij heeft ook broeken. Nike Air xxxl. We zoeken twee verschillende kleuren en na flink onderhandelen nemen we ze voor 100.000 per stuk mee. De man heeft ook polo’s.
Voor een xxl moet een grote zak overhoop gehaald worden. We kiezen een zwarte en een donkerrode.
vcw-105.JPG-for-web-normalNa wat afpingelen nemen we deze ook voor 100.000 per stuk mee. Dan lopen we langs een horlogeshop die nog open is. Ik zie een mooie platte Rado met witte wijzerplaat.
De band heeft een degelijke sluiting. Kosten $ 45. De band wordt passend gemaakt, en op het scheiden van de markt gaan we met onze aanwinsten richting kathedraal. We wandelen door een brede straat en het stadhuis, met daarvoor het standbeeld van Bac Ho, is prachtig.
vc88.JPG-for-web-normalWe besluiten weer bij Highlands Coffee op het terras neer te strijken. Goed eten, lekker bier, fijne muziek, prima stoelen en midden op straat tussen de mensen, wat kan het leven toch mooi zijn. Tegen tienen lopen we terug naar het hotel: Saigon by night. Scooters, kaartspelende vrouwen en mannen op straat. Heerlijk. In het hotel aangekomen passen we de kleren, pakt José de tassen in en kijken we nog even TV. Dan vallen we als een blok in slaap.

10 augustus 2003 Ho Chi Minh City

De nacht was rustig en warm. De airco is echt halve bak. Om kwart over 8 naar het ontbijt. Brood, sap, thee en koffie. Even terug naar boven, wat een hele toer is in de hitte, zonder lift en 3 hoog. Daarna is het verzamelen in de lobby, want we gaan 3 uur met de cyclo op pad. ( 60.000 Dong p.p. )
Dertien schrale mannekes staan in hun kanariegele shirtjes klaar om ons door Saigon te fietsen. 
vcw-89Het eerste doel is wijk 5, Cholon, de Chinese wijk. In een lange optocht toeren we door de stad. Veel mensen staren ons aan of na, zwaaien of roepen. Het is ook wel een debiel gezicht. We stoppen bij een onooglijk gebouw, waarachter een juweel van een tempelcomplex verstopt ligt. Aan het plafond hangen wierookspiralen. Ze branden een week en nemen je wens mee naar boven.
vcw-90De opperfietser geeft tekst en uitleg. Ook bezoeken we een tweede tempel. Bij de ingang staat een joekel van een paardenbeeld, en aan de zijkanten een tijger en een draak. Nadat we alles bewonderd hebben gaan we weer in de fietsbak en rijden naar een straat met allerlei medicinale kruidenzaken. Paddestoelen. Wieren, zeepaardjes, slangenpiemels.
vcw-91.JPG-for-web-normalJe kunt het niet bedenken, maar  voor ieder kwaaltje is wel iets te vinden. Om de hoek ligt de kippen en ganzenmarkt. Hoe ik dit moet beschrijven weet ik niet. Brommers, fietsen, karren, manden vol pluimvee. Het is een gekakel en gesnater van jewelste. We kijken onze ogen uit, dit is nog nooit vertoond. De dierenbescherming zou hier de handen vol aan hebben.
vcw-92.JPG-for-web-normalDe mensen gaan niet bepaald diervriendelijk met hun handel om. Als we door lopen komen we langs stalletjes met fruit en groenten. De opperfietser helpt Phons met het kopen van een flesje koud water. De verkoopster begreep niet dat het koud moest zijn. Het is weer zo heet en we zweten als fonteintjes. Goed drinken is belangrijk. Tot slot gaat de fietstocht verder door de stad, onder grote belangstelling van de mensen op de stoep.
vcw-93.JPG-for-web-normalDan bereiken we het eindpunt: de Ben Than markt. De cyclo-rijders krijgen allemaal een fooi van ons en gaan zwaaiend weg. Wat was dit leuk. Dorst!!! We sissen bijna. Op de hoek is een tentje, waar we eerst een cola gaan drinken. We kregen natte doekjes om ons op te frissen, het voelt weer even lekker. De cola glijdt naar binnen. Dan wordt het tijd voor de markt. Als vliegen op de suiker schieten de verkoopsters op iedereen af.
vcw-94.JPG-for-web-normal

Ze klampen zich aan ons vast. Eigenlijk helemaal niet prettig, maar ja ze proberen ook wat. Nice shirt, nice colour, just for you. Het zal allemaal wel. Of iets past of niet, voor hen is het altijd goed. Bingo! Voor ons allebei vinden we een 3kwart, dunne katoenen broek. Omgerekend voor € 6 de man kun je niet sukkelen. De marktlui willen alles aan ons slijten, gek word je ervan. We gaan maar snel verder. Bij de gewone dingen is het normaal.
vcw-95Maar we hebben het wel gezien hier. We gaan naar buiten en terug naar het hotel. Op de hoek treffen we de jeugd, ook op weg naar het hotel. Met z’n allen gaan we erheen. Vlak bij het hotel kopen we nog wat lekkers te drinken voor op de kamer. Broeken passen, wierook ruiken en even rusten. Dan barst er een regenbui los. Het giet. Och, we zitten droog en koel.
vcw-96.JPG-for-web-normalOm 3 uur gaan we naar het War Remnants Museum. Het is erg indrukwekkend, maar de informatie is wel eenzijdig. Buiten staan vliegtuigen, tanks, een helikopter en bommen. Binnen zijn erg veel wapens en foto’s te zien. Van het bezoek word je niet vrolijk. Boven ons hoofd barst een pittig onweer los, maar de regen valt mee. Tegen vieren gaan we verder.
De kathedraal staat nog op ons lijstje. Die is open en binnen wordt gezongen.
vcw-97.JPG-for-web-normalHet klinkt erg katholiek, maar vreemd op z’n Vietnamees. Weer buiten gaan we naar het postkantoor, een groot statig gebouw, zowel van buiten als van binnen. We besluiten voor Vera een telefoonkaart te kopen. Een aardige mevrouw aan het loket snapt het eerst niet helemaal. Maar als ze er achter komt, dat we de kaart alleen maar willen hebben en niet willen gebruiken, krijgen we 6 gebruikte 100.000 Dong kaarten.
vc83.JPG-for-web-normalWe zijn verbaasd en blij en de mevrouw zwaait ons tevreden uit.
We ontdekken een leuk terras waar we neerploffen. Phons neemt een Halida bier en ik een ice-cappucino. Apart en lekker. Ook een tuna sandwich gaat er wel in. Het is er prima zitten. Op de terugweg naar het hotel hebben we nog gepind en drank gehaald. Tijd om af te koelen en uit te rusten op de kamer.
vc81.JPG-for-web-normalAchteraf is de tuna een beetje zwaar gevallen.
Tegen achten gaan we weer fris op pad. Buiten is het nog dik 30 °. Het bromverkeer raast door de stad, ongelooflijk, die drukte. Op ons gemak wandelen we naar Highlands Coffee. Het is er druk en het terras zit vol. We zoeken binnen een plaatsje en bestellen bier, thee, hamburger en een salade. Als buiten een tafel vrijkomt snchieten we erop af. Gelukt!
vcw-98.JPG-for-web-normalHet is er heerlijk zitten. Kijken naar het verkeer maakt je helemaal daaps. Vannacht zien we de brommers denk ik nog langskomen in onze slaap. Na 2 bier, 3 thee en het eten rekenen we af.
vc84.JPG-for-web-normalHet is een dure avond. 163.000 Dong. Om 10 uur waren we terug op de kamer. Op tijd naar bed, want morgen is het heel vroeg dag. Maar de dag is zo geweldig geweest, we hebben genoeg om over te dromen.

9 augustus 2003 Dalat – Ho Chi Minh City

Vanochtend geen ontbijt. We drinken koffie en thee op de kamer. Het dompelaartje doet goed dienst. De sjouwers brengen onze tassen naar beneden en ik reken de 2 Tigers en 1 watertje van de minibar af ( 30.000 VND ). Om 5 over 8 zitten we in de bus. Het is een bewolkte dag in Dalat. Met de 28°C is het veel warmer dan verwacht. Gisterenavond hebben we onze fleece trui niet nodig gehad.
vc66.JPG-for-web-normalOm 8 uur verlaten we Dalat en wordt de afdaling ingezet. Slierten bewolking hangen over de bergen. Als de zon schijnt lijkt alles frisser. Iets over half 9 stoppen we bij een klein dorpje: Chicken Village. Het dorp dankt haar naam aan de afschuwelijke grote kip die in het centrum als standbeeld staat. Het bergvolk draagt een prachtige klederdracht en is erg kinderrijk. Maar de meeste kinderen zien er armoedig, vies en onverzorgd uit.
vc67.JPG-for-web-normalHet fototoestel maakt hier overuren. De bevolking verkoopt zelfgeweven lappen en andere kleurrijke souvenirs. José koopt zonder afpingelen voor 50.000 Dong een sjaaltje. De Oililysjaal is ze helemaal beu, en och zo steun je de bevolking die het zo hard nodig heeft. We lopen tot het einde van het dorp en genieten met volle teugen.
Tien voor half tien zijn we terug bij de bus. Het is de eerste keer dat we na een wandeling niet bezweet zijn.
vc69.JPG-for-web-normalHet is 28°C en het dorp ligt op 1000 m hoogte. Met 35 foto’s rijker zetten we de reis naar Saigon voort. We rijden langs theeplantages en om 10.30 uur hebben we eindelijk het geluk een plantage te vinden waar hard gewerkt wordt.
De bus wordt aan de kant gezet en we wandelen de plantage op. Vliegensvlug plukken een dertigtal vrouwen de bovenste blaadjes van de struiken.
vc73.JPG-for-web-normalDie stoppen ze in de mand die op hun rug hangt. Twee opzichters staan met de handen op de rug de pluksters in de gaten te houden. Het is een schitterend gezicht. We hebben geluk. Aan de overkant van de weg staan koffiestruiken. Dezen vallen in het niet bij datgene wat we in Costa Rica gezien hebben. Maar ja, dat is een echt koffieland.
vc79.JPG-for-web-normalOm 11 uur is de excursie voorbij en rijden we verder richting “koffiestop” . In een klein dorpje stoppen we bij een koffieproeflokaal. Thuy loodst ons naar een lange tafel achter in de zaal. Eerst krijgen we lotus- en jasmijnthee. Die drinken we niet op. Dan komt de koffie. In een blikje met heet water staat een glas.
Hierboven op hangt een klein metalen koffiefiltertje. De café chang, gemaakt van de arabica koffieplant, druppelt in het glas.
vc78.JPG-for-web-normal

Een charmante Vietnamese vult de glazen aan met heet water. Wat van thuis meegebrachte poedermelk erbij en we hebben een zalig bakkie leut. Ook nog een sigaartje en we hebben een echt Zwitser leven gevoel.  Voor 5000 Dong kopen we nog een filtertje voor op de w.c. plank. Nog snel een sanitaire stop en we bussen weer verder. Om 12.45 uur stoppen we voor een snelle lunch. Twee keer instant noodles soep with vegetables, een Pepsi en een Tiger voor 35.000 VND.
vc70.JPG-for-web-normalHet restaurant ligt aan een rivier en vanaf het terras op het water hebben we een geweldig uitzicht. Met een goed gevulde maag vertrekken we om 10 voor half 2 voor de volgende etappe. We stoppen bij een brug en stappen uit. We zien de drijvende huizen van de Vietcong en op de heuvel aan de oever een oorlogsmonument.
We wandelen in de hitte ( 37° C )naar de andere kant van de brug, waar de bus ons opwacht. We rijden door en stoppen vervolgens bij een rubberplantage.
vc75.JPG-for-web-normalThuy doet zijn verhaal en hup daar gaan we weer. Nog 95 km naar Saigon. Om half 4 stoppen we voor een laatste plas- en drinkpauze. Een hoop mensen slaan allerlei eet- en snoepwaren in. De kans is groot dat we bij Saigon in de file komen . Dus proviand is gewenst. Maar niet voor ons. Vijf voor 4 draaien de wielen van de bus weer. Om half 5 rijden we de file bij Saigon in. Saigon is veel moderner dan Hanoi.
vc71.JPG-for-web-normalEr rijden hier 3 miljoen brommers rond. Het totaal aantal brommers in Vietnam is 10 miljoen.
Rond half 6 zijn we bij het International Hotel. We krijgen de formulieren voor de visumaanvraag voor Cambodja.( $ 25 p.p. ) Pauline geeft invul instructies: Date of entry 14-8-2003 / date of departure 19-8-2003 / point of entry Kaorm Sammor / mean of transportation speed boat / point of evil Siam Reap.
vc72.JPG-for-web-normalDe koffers worden weer perfect op kamer 308 afgeleverd. Met z’n dertienen gaan we eten en we lopen naar Guón ãn Ngon. Dit is een zeer populaire eettent volgens het A4tje van Pauline. Dat klopt, want het zat helemaal vol. Daarom gaan we naar het Vuôn Pho Café. Het is een vreetschuur waar Gerrit v.d. Valk bij in het niet valt.
vc80.JPG-for-web-normalWe bestellen een gezamenlijke maaltijd. Wat een variatie: springrols met vlees of garnalen, groenten, vis, kip en rijst. Geweldig. Van de kip pakken we allebei een poot. Wel goed zoeken, want alles van het beest ligt op de schaal. Zelfs de gebraden kop. De vis is verpakt in stukken pompoen en moet op het vuurtje nog gaar worden.
vc76.JPG-for-web-normalIn de buitenkeuken krijgen we een demonstratie van het bakken van een reuzen pannenkoekenballon. Schitterend om te zien, maar wat is dat een heet werkje. Als dank voor de belangstelling mochten we dat ding opeten, maar het was zo vet. Een van de obers liet zich ook nog een schorpioen lekker smaken. Met huid en haar. Brrrr. Voor 60.000 VND p.p. hebben we gegeten en gedronken. vc77.JPG-for-web-normalDe jeugd zoekt een disco op en wij een terras. Dat viel vies tegen. Daarom kopen we bij een supermarktje maar 2 flesjes bier en 2 cola voor op de kamer. Met een goed boek erbij en wat t.v. kijken is het ook goed.  De toilet spoelt niet door. Ik naar de receptie. Nico is sneller boven op onze kamer dan ik.
Meteen maar de stekkers in het stopcontact laten stoppen. Het is een speciale truc: de kamersleutel in het derde gat steken en dan de stekkers erin duwen. Koud kunstje als je het weet. Nog even met een pilsje naar BBCworld kijken en dan proberen in slaap te vallen. De kamer is niet lekker koel te krijgen. De airco is lapperdepoepie.

8 augustus 2003 Nha Trang – Dalat

Ondanks al het lawaai op de gang hebben we toch goed geslapen tot 7 uur. We hebben de laatste dingetjes ingepakt en gaan naar de ontbijtzaal. Bij gebrek aan kopjes en glazen drinken we onze thee en koffie uit rijstkommen.
Het is 5 over 8 als de bus het hotel in Nha Trang verlaat. We rijden tot half 11. De tijd gaat snel met een mooi landschap, lekkere muziek en een goed boek.
vc56.JPG-for-web-normalEen paar honderd meter voor een Cham tempel op een heuvel worden we uit de bus gejopt. Zoals gewoonlijk is het weer bloedheet, maar de tempel is prachtig mooi en beslist de moeite waard. Na de bezichtiging drinken we beneden wat bij een tentje. Voor de sanitaire ontspanning moest 1000 Dong betaald worden, maar daarvoor had je wel een schone w.c. en een ticket.
vc57.JPG-for-web-normalDan gaat de rit verder. Het landschap wordt steeds mooier, vooral als we de bergen ingaan. Met volop haarspeldbochten gaan we naar boven. Soms onder de buizen van een waterkrachtcentrale door, bereiken we het hoogste punt: de Ngoan Mucpas, op 980 m volgens het boek en 981 m volgens Phons z’n hoogtemeter.
Op 932 m hadden we een korte fotostop. Horden kinderen kwamen op ons af. Ze bleven maar vragen om euro’s. Een aantal van hen had voor een kapitaal aan munten verzameld. Balpennen of schriften wilden ze ook wel, maar die zijn voor Cambodja. Verder gaan we weer tot 12 uur voor de lunchstop.
vc62.JPG-for-web-normalDe rijst met groenten smaakte wel, maar we hebben lekkerder op.
Na een klein uurtje gaan we weer op pad met Dalat als eindbestemming. Daar aangekomen stoppen we eerst bij het Crazy House. Behoorlijk overdreven, ietwat Efteling achtig. Dan nog even langs monnik Anton Heyboer. We zien ontelbare tekeningen en schilderijen in een vochtige ruimte. De schimmel krijgt er veel kans. Lijsten zijn verrot en het stinkt muf.
vc65.JPG-for-web-normalMaar het komische manneke, helemaal fan van Vincent van Gogh, is heel aardig en spraakzaam.
De temperatuur is inmiddels, door de hoogt hier (1430 m) aangenaam gezakt. De mensen hier lopen met jassen aan, dassen om en mutsen op, maar wij genieten van de koelte. Dan naar het hotel.
Een welkom met een warm doekje en een glaasje smerige wijn.
Die mochten ze van ons terug hebben. De kamer ( 105 ) is weer keurig in orde met voor ieder een groot bed en gelukkig een minibar met Tigerbier. Na het douchen gaat om half 7 iedereen met de bus mee naar Dalat. Het hotel ligt erg ver van de stad.
vc59.JPG-for-web-normalAls we langs het meer komen raakt Thuy op dreef. Er drijven zwanenbootjes en dat is heel erg romantisch volgens hem. We komen niet meer bij en maken Thuy alleen nog maar gekker.
In de stad aangekomen sjouwen we eerst over de markt. Erg veel soorten frise groenten. Aan de andere kant lag de kleding op straat opgestapeld. Net rommelmarkt. Het is er druk en rommelig. Dan zoeken we een restaurantje op. Erg veel keuze is er niet.
We schuiven samen met Ferry, Mart-Jan en John aan en bestellen bier. Voor ons avondmaal kiezen we springrols, sour en curry beef en gebakken rijst met groenten. Het eten is overheerlijk en we smullen. Bij de volgende flessen Tigerbier hebben we prijs met het dopje.
vc58.JPG-for-web-normalDe ober geeft me zijn Tiger-flesopener, maar komt die even later ruilen voor een nieuwe in een etui. Het is dan wel geen Mercedes of laptop, dit is ook leuk. Het afrekenen is even lastig.
Ze zijn de voorste 1 vergeten, daardoor is het wel heel erg weinig. Alles komt goed. De ober is blij met zijn fooi en wij met de flesopener.
Om 9 uur gaan we met de bus terug. Bij het meer maakt Thuy er weer een hele show van. In de zwanenbootjes zitten stelletjes en langs de kant van de weg staan vrijende paartjes. Volop hilariteit en gelach. Fuck a duck!! In ons hotel is de bar dicht. Jammer, maar dan zoeken we wel verder.
De karaokebar is niks en bij de volgende zijn we niet welkom.
vc63.JPG-for-web-normalEen aantal mensen gaat terug. Maar op straat ploffen we met ons drieën, met Ferry erbij, in de kinderstoelen en nemen een Saigon bier. Het vrouwtje verstaat ons niet en wij haar niet, maar aanwijzen werkt altijd. De buurkinderen schrikken zich helemaal lam van die drie gekke mensen. Ze weten niet wat ze zien. Ze zijn dit niet gewend.
Nieuwsgierig en bang tegelijk spelen ze kiekeboe met ons. De knuffels vliegen door de lucht. Ze gillen geweldig en durven hun speeltjes niet terug te pakken. Die slapen vannacht niet. De volwassenen hebben evenveel lol dan wij. Phons rekent 30.000 af en we stappen op.
vc61.JPG-for-web-normalOm half 11 gaan we slapen. Het bed en het kussen zijn keihard en op de gang is het erg rumoerig. Bij Vietnamezen is het pas gezellig als er een hoop lawaai is. Helaas denken wij daar anders over. Maar terugdenkend aan alweer een geweldige dag zijn we toch snel in dromenland.

7 augustus 2003 Nha Trang

Vandaag hebben we een vrije dag. 7 groepsleden gaan snorkelen. Dit is voor ons niet weggelegd. Ik zie toch niks zonder bril. We slapen uit tot half 9 en gaan op ons gemakje ontbijten. Het ontbijt is inclusief en in buffetvorm. Mijn spiegelei wordt in een wok gebakken. Het omeletje van José ziet er ook lekker uit. We willen vandaag naar het Océanografic Institute. Het staat niet op het kaartje dat we van Pauline gekregen hebben.
vc50.JPG-for-web-normalAls Thuy de ontbijtzaal binnen komt lopen, vraag ik hem hoe ver het instituut van het hotel vandaan ligt. Het is meer dan 5 km en Thuy adviseert ons een taxi te nemen. Terwijl Thuy zijn PHO naar binnen slurpt, kletsen we over het onderwijs in Nederland.
Bij het hotel staat een taxi voor de deur.
vcw-76We zeggen waar we naartoe willen, maar de Vietnamees snapt het niet. Aanwijzen op de kaart helpt ook al niet. Hij loopt naar de receptie en komt even later lachend naar buiten. Hij geeft de chauffeur instructies en daar gaan we dan. De auto is een oude bak zonder airco. De route loopt langs een brede boulevard aan het strand. Het is een flink eind en echt veel te ver om in deze hitte te lopen. Bij aankomst wil ik betalen, maar de chauffeur roept: later,later.
vc51.JPG-for-web-normalHet zijn de enige woordjes in het Engels die hij kent denk ik.
We kopen voor 30.0000 VND twee entreekaartjes en lopen het museum in. We zien grote bakken met horseshoe-krabben. Ze wandelen in paartjes over de bodem van de bak. Vervolgens komen we bij een bassin met haaien. Ze zijn erg mooi. Ook de vele aquaria zien er verzorgd uit, en we bewonderen veelgekleurde vissen en levende koralen. Dan komen we in een ruimte met wekflessen.
vc52.JPG-for-web-normalHierin zitten vissen, slangen en andere zeedieren op sterk water. Het is een luguber gezicht en voor ons hoeft dat niet zo. Boven is nog een grote zaal maar dan met opgezette zeedieren. Ook het skelet van een Hump-back whale valt te bewonderen. We hebben het gezien en zoeken de uitgang op.
Onze taxichauffeur komt direct aangelopen en we stappen in zijn rammelbak. Hij roept iets in het Vietnamees naar mij.
vc53.JPG-for-web-normalIk zeg hotel en aan zijn glimlach was te zien dat hij begreep waar we heen wilden. Keurig worden we voor de deur van het hotel afgezet en rekenen we met hem af. De kosten waren 62.600 VND. Op het terras bij het zwembad drinken we een cola. Dan gaan we op de kamer onze spullen pakken en even later installeren we ons op de houten banken bij het zwembad.
We hebben het hele zwembad voor onszelf. Lekker rustig. Het is bewolkt en benauwd.( 32° ) We lezen heerlijk en zwemmen wat. De lunch gebruiken we in het zwembadrestaurant. José een noodles soep met beef en ik een groentesoep à 700 Dong. We drinken allebei een klein flesje ( 33 cl ) Tigerbeer. ( 2x 10.000 ) Na het eten zoeken we met een verbrande tong een plekje onder de parasol.
vc55.JPG-for-web-normalDe zon is doorgebroken en schaduw zeer gewenst. We zwemmen en lezen en vermaken ons prima. Als de rest van de groep bij het zwembad neerstrijkt is het gedaan met de rust.

Omdat we een houten kont hebben, besluiten we naar onze kamer terug te gaan. Hier genieten we opnieuw van de rust en kijken naar CNN. Lekker douchen en dan straks gezellig met z’n tweetjes naar de Italiaan. Het is niet druk bij “La bella Napoli “. We bestellen allebei een pizza. José een pizza al ueva en ik een pizza al tonno. Het is stevig aan de prijs voor Vietnamese begrippen. Een halve liter Saigon bier kost hier 15.000 Dong. Als de magen gevuld zijn besluiten we naar het terras van Four Seasons te gaan. Hier waren we gisteren ook en het is er gezellig druk. Twee Saigon bier in een emmertje ijs voor 13.000 samen.

Dat is wel wat anders. We zitten hier gezelliger en voordeliger. We genieten van het avondleven van Nha Trang; druk scooterverkeer en rondhuppelende kinderen. Om half 11 lopen we weer naar het hotel. Tassen inpakken en dan naar bed, naar bed zei…………

6 augustus 2003 Qui Nhon – Nha Trang

Om kwart over 7 staan we op. Op de kamer zetten we thee en koffie, voor ons geen ontbijt. Vandaag gaat de tocht vanaf 8 uur verder naar Nha Trang. Pas tegen half 12 is de eerste echte stop gepland voor koffie, iets anders en wat eten. Onderweg hebben we een fotostop bij zoutbekkens en bezoeken we een vissausfabriekje. De stank daar is verschrikkelijk. Eindelijk  stoppen we om half 12 serieus op een leuke plek aan het strand.
vc37.JPG-for-web-normalEerst de w.c. en dan een cola. Aan 4 kinderen geven we poezenkaarten. Hun reaktie is spontaan en enthousiast. De kleinste roept maar miauw, miauw. De kaarten zijn een schot in de roos en leveren een aantal schitterende foto’s op. De kids vinden het prachtig en ook dat zij zichzelf op de foto kunnen zien. Dan wordt het tijd om te zwemmen. We kleden ons om, wandelen over het strand en plonzen de zee in.
vcw-73

Het water is ongelooflijk helder en heerlijk verfrissend. Een half uur later houden we het voor gezien en gaan terug naar de strandtent. Afdrogen, aankleden en meteen komt de bestelde noodles soep. Deze is heerlijk van smaak. Nog een biertje en een cola en dan is het alweer half 2. Afrekenen ( 90.000 VND ) en dan gaat de tocht weer verder.
Veel gehobbel onderweg. Op veel plaatsen wordt aan de weg gewerkt. Alles gaat met de hand, wat een klerenklus.
vc39.JPG-for-web-normal

Rond half 4 arriveren we in Nha Trang, waar we eerst nog een klein Cham complex bezoeken. Klein maar fijn. Het ziet er mooi uit. De sandalen gaan uit en we bekijken lieve tempeltjes met veel wierook. Het is de moeite waard. Een half uurtje later gaan we op weg naar het Vien Dong hotel. Het is maar een klein stukje. Eenmaal daar geeft Pauline wat informatie en krijgen wij een kokosnoot met sap. Niet lekker.
vcw-74

Kamer 109 is voor ons en ziet er goed uit. Nadat we de tassen hebben weggezet, gaan we samen meteen naar het strand. Daar gaan we op een terras zitten . We zijn er niet alleen, een stel smoorbezopen Vietnamezen zitten er te lallen. Er ligt al een hele krat lege Heineken flesjes onder hun tafel.
Helaas hebben ze geen koud bier en een glas met ijsklonten hoeven we niet.
vc38.JPG-for-web-normal

Daarom stappen we op en vinden een ander terras, waar we 2 flessen bier in een emmer ijs krijgen. Dat is beter. Plotseling verschijnt er aan de lucht een prachtige regenboog. Tussen al die Vietnamezen op het terras zijn de rollen omgekeerd en worden wij uitgebreid bekeken Wij drinken uit de fles en dat gebeurt daar niet vaak.
vcw-75
Na het afrekenen van 3 flessen Saigon bier ( 19.500 ) gaan we weer naar het hotel. Even naar Tilburg gebeld, waar alles goed gaat, en dan lekker douchen. Het is weer tijd om wat te eten. Samen lopen we naar het restaurant van het hotel. Dat zat bomvol Vietnamezen. Daarom zijn we maar naar de “boulevard” gegaan. De groep zat er al en hebben wij een plaatsje buiten gezocht.
vc40.JPG-for-web-normalDe menukaart was erg uitgebreid. De snapper was bevroren en een andere vis was voor 2 personen. Dat schoot lekker op. Phons bestelt dan maar een hamburger met friet en zelf neem ik tonijn met tomatensaus, rijst en groenten. Wederom is het heerlijk. Ook het bière La Rue fietst er wel in. Het afrekenen heeft wel veel voeten in aarde, maar het komt allemaal goed.
Om 10 uur zijn we weer op de kamer. We hebben slaap.

5 augustus 2003 Hoi An – Qui Nhon

Vandaag wordt het een lange reisdag van Hoi-an naar Qui Nhon. We vertrekken om half 8. José heeft twee stokbroodjes met smeerkaas gekocht. Het is te vroeg voor een ontbijt, dus eten we later in de bus. We rijden eerst nog door dorpjes, maar dan schieten we autoweg 1 in zuidelijke richting op. Rond half 11 hebben we in een chique hotel een koffiestop.
vcw-68Thuy vertelt ontroerd het verhaal van de massamoord die de Amerikanen op 16 maart 1968 hebben aangericht. 504 onschuldige burgers zijn in koelen bloeden vermoord. Eerst kijken we naar een KRO reportage: Reporter, die in 1993 uitgezonden is. Iedereen is er stil van. Daarna bezoeken we het museumpje en lopen we over de plek des onheils.
vcw-69Kogelgaten in palmbomen zijn het bewijs van het oorlogsgeweld. Ontroerd verlaten we My Lai. Wat een ellende is deze mensen overkomen. Om 12.30 uur gaan we lunchen. We nemen hier de tijd voor. Het smaakt weer voortreffelijk.
Dan de bus weer in. Bijna iedereen slaapt en ik lees verder in mijn vakantieboek Up Country van Nelson Demille. Onderweg hebben we nog een fotostop bij landbouwers die met ossen een pindaveld aan het eggen zijn. Er wordt hard aan de weg gewerkt. Dit is ook wel erg nodig, want op sommige plekken is het wegdek ontzettend slecht. Rond 5 uur rijden we Qui Nhon binnen voor een “technische stop”.
vc35.JPG-for-web-normalDat hier niet veel te beleven valt hebben we snel gezien. We hebben een 3 sterren hotel aan het strand met een flink zwembad. Bijna de hele groep neemt een frisse duik. Thuy krijgt weer duikles en hij duikt steeds beter. Om 7 uur gaan we douchen en kijk ik CNN. We eten in het restaurant van het hotel.
vc36.JPG-for-web-normalHet eten valt tegen. We lopen nog even over een kleine kermis, maar ook daar is niks aan. Bij het zwembad is het barretje nog open. Daar drinken we nog een pilsje, terwijl de ratten er vrolijk rondwandelen. Om 23.00 uur gaan de snaveltjes toe en de oogjes dicht.

4 augustus 2003 Hoi An

Als het 9 uur is piept de wekker. Rotding. We hebben helemaal geen zin om op te staan. Maar we hebben een bus/boottocht naar My Son geboekt, dus met frisse tegenzin uit bed. Het is zonde om zoiets interessants te laten schieten. In de tuin drinken we alleen een glas thee, in meer hebben we geen trek.
Om 8 uur worden we opgehaald door de bus. Onderweg pikken we nog een stel Fransen op. De tour naar My Son is mooi.
vcw-65

Kleine dorpjes en prachtige natuur. Na ruim een uur komen we er aan. De temperatuur lijkt ons aangenaam, maar dat verandert snel. Het wordt gloeiend heet en iedereen loopt bij 38° te zweten en te puffen. Met kleine busjes worden we naar het beginpunt gebracht.
vc33.JPG-for-web-normalDe overblijfselen van de Cham in rood baksteen zijn best vervallen. Jammer genoeg beginnen we bij de mooiste ruïne. Na verloop van tijd worden ze steeds minder mooi. Zo’n 2 uur later, het is dan bijna half 12, zit de wandeling erop. De busjes brengen ons weer terug naar de grote bus. Als het niet zo heet was geweest hadden we er vast en zeker meer van genoten. De bus brengt ons met open ramen, want de airco doet het niet, naar de oever van de rivier. Daar stappen we op bootjes.
vc30.JPG-for-web-normalDe stuurman deelt water uit, maar het is niet te drinken vanwege de chloorsmaak, en lunchpakketjes.
Nou het is niet te vreten. Bijna iedereen geeft de bakjes weer vol terug. De banaan als toetjes was het enige eetbare. De boot tuft verder en het briesje geeft enige verkoeling. We leggen aan bij een houtsnij-bedrijfje, maar voor ons hoeft het niet. Eigenlijk willen we alleen maar terug naar Hoi-an.
vc31.JPG-for-web-normal

Om 2 uur zijn we daar. De verkoeling van het water is meteen weg. Weer bloedje heet. Eerst gaan we naar de kleermaker.
De pantalons zijn nu in orde. Phons rekent de rest af en we stappen op, richting pinautomaat. Het miljonairsgevoel is toch wel leuk. Daarna gaan we naar het hotel. Heerlijk uitrusten en de natte zweetkleren van het lijf stropen. De hitte kost veel energie.
vc32.JPG-for-web-normal

We drinken een Tiger en een cola, zetten de wekker op half 6 , en we zien wel. Jeetje, we hebben geslapen als een blok.
Dan volgt een frisse douche. Vanavond moeten we nog shirtjes kopen. Wat extra verschoning is geen overbodige luxe, want we zijn steeds z…nat. Het was die avond wel even zoeken, maar uiteindelijk vonden we een goede kraam. 2 shirts voor Phons, waaronder een Tigershirt, en 2 voor mij.
vc34.JPG-for-web-normal

Afpingelen was een hele sport. Die Vietnamese muts begon met $ 17. Voor 120.000 VND gaan we er weg, al heeft het veel moeite gekost.
Samen lopen we naar de tuin van Hai. Daar is het erg rustig en de Buena Vista doet zijn best. We bestellen allebei soep en springrols en natuurlijk bier: La Rue. Het smaakt perfect. We kopen nog en extra mes en bestellen nog een pintje. We zitten er heerlijk terwijl het af en toe bliksemt.

Om half 10 stappen we op en slenteren naar het hotel. Daar aangekomen hebben we eerst de boel ingepakt, nog wat geschrevenen lekker gelezen. Om 11 uur gaat het licht uit. Morgen is het vroeg dag.

We vertrekken om half 8.

3 augustus 2013 Hoi An

In deze Vietnamese plaats wordt zij de hele dag gegroet. Een leuke voor een cryptogrammenboekje. Vandaag een dag voor onszelf. Ook wel eens fijn.
Om 8 uur worden we door ijzeren Rinus gewekt. We hebben allebei een droog hoestje. Is de airco de veroorzaker van SARS? We willen in het hotel ontbijten, maar de zaal is leeg, dus besluiten we in het stadje te gaan eten.
Als we de sleutel van suite 2 inleveren wordt meteen kamer 352 aangeboden.
vc21.JPG-for-web-normalDe muizenstront is opgeruimd. José weigert vastbesloten en we mogen kamer 120 inspecteren. Deze ziet er schoon uit en het personeel zal onze bagage verhuizen. Zo dat is geregeld en we kunnen op pad. Het doel is Le Café 22. Dit kunnen we niet vinden en we komen op de markt uit. De stank op je nuchtere maag is minder aangenaam, maar de beelden maken veel goed.
We besluiten bij Dong Phnong te ontbijten. Hier hebben we gisterenavond immers geweldig gegeten. José neemt brood met kaas en ik brood en gebakken ei.
vc22.JPG-for-web-normalAllebei ook een Lipton thee, die in een groot mosterdglas geserveerd wordt. Het smaakt ons voortreffelijk en het uitzicht op de Thu Bon rivier is schitterend. Het zoontje van de uitbater vermaakt zich prima met ons. Na het ontbijt is het tijd om kaarten te schrijven. Eerst schrijven en dan postzegels plakken was achteraf niet zo slim. De postzegels waren nogal groot uitgevallen. Het meisje dat de excursie naar My Son aan onze groep verkocht heeft, komt gezellig haar Engels bij ons oefenen. Een heerlijke start van de dag.

vcw-55We gaan eerst kleren uitzoeken en aan laten meten bij Thu Thuy.
Daar zijn Liesbeth, Marieke, Mart-Jan en Ferry al volop bezig. José bestelt 3 blouses en ik 2 pantalons en 2 overhemden. Mevrouw de boss meet de maten op en aan haar sieraden te zien doet ze goede zaken. Vanavond na 19.30 uur kunnen we komen passen.
Dan lopen we naar het postkantoor waar we de kaarten op de bus gooien. Dan door naar de pinautomaat, maar deze is wegens onderhoudswerkzaamheden buiten gebruik.
vcw-57Gelukkig zitten we niet helemaal zonder geld en kunnen we bij het ticketoffice 2 strippenkaarten kopen ( 2×50.000 VND). Hiermee kunnen we een aantal bezienswaardigheden van Hoi-an bezoeken. Bij het kantoortje slaan we linksaf richting Tan Ky huis. Eerst nog de Japanse brug bezichtigen, en dan komen we via de rivier bij de achterkant van het Tan Ky huis. Even omlopen en dan stappen we door een grote zware deur het huis binnen. Van een opoetje krijgen we uitleg en een kopje groene thee.
vcw-58We bekijken het antiek en de prullaria en komen aan de achterkant bij de rivier weer op straat te staan. Linksaf, want het is tijd voor een lunch en een drankje.
We ploffen neer bij Hai’s Scout Café. Eerst binnen, maar als er buiten een plaatsje vrijkomt , snel de spullen gepakt en verkast. De stoelen met kussens zitten heerlijk.
Het is 35°C in de schaduw, dus de 640 ml koude Tiger Beer fietst er wel in. Ik ben weg van de muziek. Miss Hoi-an kent de artiest niet, mar even later komt een andere lieftallige dame met en briefje:”Nick Drake: Time has told me lyrics.” Die zoeken we op. José vindt de soep goddommes lekker, maar wel peperig.
DSCF1904.JPG-for-web-normalDan lopen we naar Phuc Kien Assembly Hall en vervolgens naar het cultuur historisch museum. De strippenkaart is op en ons vochtgehalte moet bijgevuld worden. We komen op de markt uit en lopen eerst nog over de vismarkt. Geweldige plaatjes en het fototoestel maakt overuren. Dan zien we de voetbalshuttles die José met haar verjaardag aan de klas wil uitdelen. 40 stuks voor 120.000 VND. Na wat afpingelen nemen we ze voor 60.000 Dong mee. De shuttles worden van alle kraampjes in de buurt afgehaald.
vc23.JPG-for-web-normalMet een vuilniszak vol ploffen we even later op 2 “Jelle” stoeltjes neer met uitzicht op de rivier.
We drinken allebei een cola en genieten van de omgeving en de bedrijvigheid van de Vietnamezen. Wat later lopen we terug naar het hotel en pikken de was op. Een hele zak vol voor 50.000 Dong. José gaat zwemmen en ik werk ons reisverslag bij. Om 18.00 uur zijn we bij Hai’s Scout Café voor de kookles. We zijn met z’n elven plus Pauline. Hai vertelt op een grappige manier hoe je gegrilde vis in bananenblad kunt maken.
DSCF1899.JPG-for-web-normalFerry is bij dit gerecht zijn assistent en maakt ook een visje klaar. Ferry is lekker scheutig met de rum. Geeft niks. Dan maakt Hai met José een sprinrol klaar. Dit gaat voortreffelijk. Daarna mag iedereen zijn springrol in elkaar knutselen. Tenslotte maken Hai en Liesbeth een inktvissalade klaar. Wil je geen taaie inktvis dan volgt hier het geheim van de chef: geen water toevoegen en niet langer dan 2 minuten roerbakken. Anders wordt de vis rubberig. Om 7 uur gaan we naar de eetzaal achterin.

vcw-61

De gerechten smaken echt heel erg lekker en we krijgen ook nog gefrituurde wontons. José koopt voor 10.000 VND een dun-snij-mesje. Heel handig. De recepten krijgen we in het Nederlands. Dan gaan we eerst onze kleding passen. Het is een drukte van jewelste. Alles en iedereen loopt door elkaar. De bloesjes passen meteen goed. De overhemden waren ook oké. Een broek is iets te lang. Broek 2 leek goed te zitten, totdat dat ding plotseling van m’n kont afschoof. Daar stond ik in mijn boxer. De meiden kwamen niet meer bij.
vcw-62Met de jeugd lopen we naar de rivier en drinken op een drijvend terras een afzakkertje. Rond 11 uur zijn we terug in ons hotel en vallen als een blok in slaap.

2 augustus 2003 Hué – Hoi An

We gaan op weg naar Hoi An en doen eerst Danang aan. We rijden langs een heuvel, die in de oorlogsjaren ‘hamburgerhill’ genoemd werd, verwijzend naar de vele Amerikanen en met hen meevechtende Koreanen die er gesneuveld zijn.
Langs de kust van centraal Vietnam was van de 7e tot de 15e eeuw het Champarijk gevestigd, gebaseerd op de Indiase Hindoecultuur. In dat gebied zijn overal zijn nog Cham-tempels te vinden. Het Cham-museum in Danang toont een prachtige collectie bronzen en zandstenen beeldhouwwerken.
vc20.JPG-for-web-normalVeel objecten beelden de Cham-goden Shiva, Brahma en Vishnu uit.  Ook de vogel Garuda is vaak afgebeeld.  Door de open vensters en de fraaie tuin lijkt het wel een openluchtmuseum. In  en rond Danang zijn veel steenhouwers en marmer- en kalksteenbedrijven. Geen wonder, want de Marmerbergen, vijf heuvels van kalksteen of marmer, liggen aan de zuidkant van de stad. Het materiaal ligt als het ware voor het oprapen. Wij bezoeken een steenhouwerij, die bij ons ogenblikkelijk door de arbeidsinspectie gesloten zou worden.
DSCF1835.JPG-for-web-normalZonder beschermende brillen of oordoppen hakken en slijpen de steenhouwers er lustig op los.
Van het witte, rode en groene marmer zijn prachtige beelden, vazen en andere objecten te maken.
In de marmerbergen bevinden zich verschillende grotten, waarin tempeltjes zijn gemaakt. De Vietcong had er een hospitaal en schuilplaatsen in de oorlog. Er is zwaar gevochten in deze contreien en de schade is op veel plaatsen nog zichtbaar.
DSCF1841.JPG-for-web-normalVanaf een van de Marmerbergen kijken we uit op China Beach, een schitterend strand, waar de Amerikaanse soldaten hun verlof konden doorbrengen. De oorlog komt steeds dichterbij.
In Hoi An hebben we een mooi hotel. We dumpen de bagage op de kamer en gaan een restaurantje zoeken.

1 augustus 2003 Hué

Om 8 uur wandelen we in een kwartier naar de Parfum Rivier. Hier ligt onze “drakenboot” klaar. We tuffen op ons gemak over het water en zien de Citadel, vissersboten, zandtransporten en huizen van de locals. Het begint warm te worden.
Na 3 kwartier hebben we ons eerste doel bereikt: de Pagode Thien Mu. Onze eerste kennismaking met het boeddhisme in Vietnam. We wandelen over het complex en zien de auto (Martin) waarin Chu Tchau Duc van Hué naar Saigon is gereden.
vcw-37Als protest tegen de regering stak hij zich, zittende in de lotushouding, in het centrum van Saigon in brand. Het is inmiddels 38°C en we koken. We wandelen 45 minuten over het prachtige complex.
Dan stappen we weer op de boot en varen in ongeveer 3 kwartier naar Tu Duc. Eerst nog een flink stuk lopen, o.a. langs een paar meisjes die wierookstokjes maakten, een een hoedenmaakster. Voor 55.000 VND  p.p mogen we Tu Duc binnen. De Vietnamezen hoeven maar 10.000 te betalen. Och verschil moet/mag er wezen.
vcw-39Tu Duc regeerde van 1848 tot 1867. De keizer heeft zijn eigen graf ontworpen. In 3 jaar was het klaar. De planning was 6 jaar, en door het harde werken  hebben een aantal Vietnamezen het niet overleefd. We bezichtigen 3 gebouwen: de kamer van de keizer, de bibliotheek en de plaats waar de concubines leefden. De keizer heeft zijn “banaan”  bepaald niet met pissen versleten. Hij had meer dan 100 vrouwen. Als laatste bezoeken we het graf van de keizer. De meeste hebben het hier wel gehad. De temperatuur is opgelopen naar 39°.
vcw-40

Het is inmiddels 12 uur en we sjokken naar de uitgang. Tegenover het complex is een overdekt terras, waar we in de schaduw een heerlijke koude cola drinken.
Om 10 voor half 1 arriveert Tuu. Hij heeft familie en vrienden gemobiliseerd om een aantal van ons per brommer de omgeving te laten zien. ( $ 6 p.p. ) Met Linda, Wilbert, Paul, Francien, Ferry, Mart-Jan en John vertrekken we over het stoffige pad. John en Mart-Jan rijden zelf en de rest zit achterop.
vcw-41Na 5 minuten brommen stopt de ploeg. We worden door Tuu uitgenodigd om een bergje te beklimmen. Bovenop zien we een Amerikaanse bunker. Dit was tijdens de oorlog een strategisch punt. We hadden een prachtig uitzicht over de Parfum Rivier, op 50 km. Van de grens met Laos.
Het is lunchtijd en we rijden naar het “garden” restaurant van Tuu. Hier wordt een verrukkelijke “doe maar wat” maaltijd geserveerd. We rollen schapenvlees in muntblad, dippen in een sausje en smikkelen maar.
vcw-42Dan volgen de rijst met groenten, beef, vis en de soep. Inclusief gemiddeld twee drankjes moet ieder 35.000 VND afrekenen. We maken er 40.000 p.p. van en de gastheer/vrouw is weer gelukkig.
Rond 3 uur vertrekken we weer. Al snel rijden we tussen de rijstvelden. Paul wil een fotostop en in een sloot zien we 5 waterbuffels. Een prachtig plaatje. José geeft aan een boer, de buffeloppasser, een paar sigaartjes en een aansteker. De man is dolgelukkig. Dan tuffen we weer verder en rijden door smalle straatjes en leuke dorpjes.
vcw-43De kinderen zijn enthousiast, schreeuwen HELLO en doen met ons de high five.
De volgende stop is bij een Japanse brug. De Thanh Toàn Bridge. De lokale bevolking zoekt op de brug een schaduwrijk plekje. Ik neem veel foto’s Een omaatje begint bij José de hand te lezen. Ze doet een paar opmerkelijke uitspraken. Na het nuttigen van een koude fles water is het tijd om verder te rijden. De route is prachtig en we stoppen bij een lokale markt.
vcw-44Wij zijn een echte bezienswaardigheid. De rollen zijn eigenlijk omgekeerd. De varkens liggen in een ijzeren kooi, die eruit ziet als een rol kippengaas. Wat een dierenmishandeling. Als we daar weer vertrekken heeft de brommer van Wilbert een lekke band. Hij rijdt een stukje achterop bij John. Ons laatste doel is het strand. Het is een flink stuk rijden, maar dat is een feest.
Bij het strand aangekomen wordt de zwemkleding aangetrokken, en rennen we meteen het lauwe water in.
vcw-45Het water is erg zout en je blijft zomaar drijven. De duik is ondanks het lauwe water erg verfrissend. We ploffen in een strandstoel en bestellen een Huda bier. Dit wordt eerst in een emmer met ijs gekoeld. John bestelt een ananas die door een lokale schoonheid wordt schoongemaakt. Ze wil niet op de foto. Onze bromchauffeurs bestellen vis. Zij eten nu, want als we terug in de stad zijn, moeten ze in hun restaurant Xuan Trang weer aan de slag. Ferry en Mart-Jan schuiven bij hen aan en eten gezellig mee.
vcw-46

Ik drink nog een biertje en dan maken we ons klaar voor vertrek. Het is ongeveer een half uur rijden naar het hotel.
Om 18.20 uur komen we hier aan. Moe, verbrand en voldaan gaan we naar kamer 226 om bij te komen en te douchen. Om kwart voor 8 is het verzamelen voor het diner. We eten bij Paradise Garden en lopen daarna naar het Xuan Trang café voor een afzakkertje.
vcw-47Om 11 uur houden we het voor geziene n lopen we naar het hotel. Het is nog 31°C! De koffers nog ingepakt en als we op bed liggen zijn we zo vertrokken. Wat een fantastische dag !!!!!

 

31 juli 2003 Hanoi – Hué

Uitslapen!!!! De wekker rammelde pas om half 9. Na een goede nachtrust, beneden in het hotel ontbeten. Zoals gewoonlijk met ei en jam en een banaantje toe. Terug op de kamer is alles ingepakt en kan Phons nog van gisteren schrijven. Om 10 uur verlaten we Ha Long Hotel per luxe touringcar. We gaan op weg naar het vliegveld van Hanoi voor een binnenlandse vlucht naar Hué. Het straatbeeld van Hanoi heeft in ieder geval op mij een grote indruk gemaakt. Al dat getoeter, de drukte, de brommers, de mensen en de hoge bomen.
vc17.JPG-for-web-normalWe hebben file in verband met een overmatige drukte bij een pas geopende supermarkt. Daar is Ikea op tweede Paasdag niks bij. Half 12 komen we op het vliegveld aan. Het inchecken als groep gaat niet echt vlot. Veel geduld nodig, maar alles komt goed. De airport is groot, erg schoon en lekker koel.
vc18.JPG-for-web-normalOm 11.45 kunnen we boarden. Een Duitse Vietnamees zit op mijn plekje. No problem er zijn stoelen zat. Maar net in de lucht komt het lunchboxje, een broodje met leverpastei en een bekertje water. Het is maar een uur vliegen. We zijn er dus zo. En het belooft wat. Hanoi was heet, maar volgens Thuy is Hué. de warmste stad van Vietnam.
Om 10 over 1 landen we volgens planning. Nou, het is er inderdaad very hot. De bagage was er snel en de bus stond voor ons klaar. Een hele grote luxe bus met voor iedereen een hele bank.
vcw-34Wie ‘dwars’ wil liggen heeft geen enkel probleem. De rit naar de stad duurt ongeveer een half uur. Het landschap is anders en het verkeer rustiger. Onderweg spotten we de eerste herdenkingsplaatsen al. Er zullen er nog velen volgen. Het hotel is groot. We worden ontvangen met een nat doekje en een glaasje water. Kamer 226 is voor ons. Heel groot voor 3 personen. Even bijkomen en dan eerst wat shirtjes uitwassen.
vc19.JPG-for-web-normalWie ‘dwars’ wil liggen heeft geen enkel probleem. De rit naar de stad duurt ongeveer een half uur. Het landschap is anders en het verkeer rustiger. Onderweg spotten we de eerste herdenkingsplaatsen al. Er zullen er nog velen volgen. Het hotel is groot. We worden ontvangen met een nat doekje en een glaasje water. Kamer 226 is voor ons. Heel groot voor 3 personen. Even bijkomen en dan eerst wat shirtjes uitwassen.
vcw-36Om 7 uur gaan we met de groep eten. Nou groepje: Paul, Francien, Ferry en wij dus. Samen gaan we naar nummer 34 van het kaartje ( Xuas Trang).
Daar worden we hartelijk ontvangen en we bestellen van alles en nog wat. Het was weer heerlijk. Bij meneer de baas, die Tuu heet, regelen we voor de volgende dag een brommertocht door de omgeving van Hué. Kosten $6  voor een periode van half 1 tot 6 uur achter op een brommer inclusief het strand. Voor we gingen eten hebben we nog 2 tekeningen gekocht van een gehandicapte jongen. Hij deed goede zaken. Na het eten gaan we met zijn zessen, Pauline kwam erbij, terug en nemen we op het stoepterras met kinderstoelen tegenover het hotel nog een afzakkertje. Even na 11 uur zoeken we de kamer op. Ik ben moe en verlang naar een koel bed.

30 juli 2003 Halong Bay – Hanoi

Kwart voor 8 schuiven we bij het ontbijt aan. José moet om de eieren vragen. Die komen meteen. Op horecagebied moeten de Vietnamezen nog veel leren. Klokslag half 9 vertrekt de bus en verlaten we het toeristische Halong Bay City.
Na een anderhalf uur rijden stoppen we bij een pottenbakkerij. We zien het proces “van klei tot pot “. José krijgt tekenles en beschildert een klein potje. We kopen 4 chop-sticksonderzettertjes voor 15.000VND. Ze worden zo leuk verpakt in een soort rieten tasje, dat we er voor Anne-Marie ook 4 kopen.
vcw-30Voor thuis ook nog 2 rijstkommetjes gekocht.(60.000 VND) Tot slot voor ieder
nog een blikje cola en dan zetten we onze reis richting Hanoi verder.
Om 12.00 uur rijden we de straat van het Halong Hotel in. We hebben weer kamer 504.
Nadat we de spullen geïnstalleerd hebben lopen we via de oude wijk naar het meer. We lunchen bij Thuy Ta café met uitzicht op het meer. De toast met beef smaakt verrukkelijk. Het water gutst van mijn rug. Het is 34 graden .
vcw-31Na een uur over het meer gekeken te hebben, lopen we naar de ANT bank om 2.000.000 VND ( € 108 ) te pinnen. Zo we zijn weer even miljonair.
Dan lopen we door de oude wijk en zien een CD/DVD winkel. Voor 100.000 Dong kopen we 10 CD’s. We kunnen nog 2 gratis CD’s kiezen. Voor dit geld kun je ze zelf niet branden. We kopen de DVD The Two Towers voor 18.000 Dong ( € 1,- ). Deze is volgens mij in Nederland nog niet uit. Vervolgens slenteren we naar de Dong Xuan markt.
vc16.JPG-for-web-normalHier hebben we het zo gezien. We hebben weer dorst en besluiten naar het terrasje waar we gisterenavond gezeten hebben te gaan. Pech, de stoelen staan niet buiten. Dan maar terug naar het meer. Bij Thuy Ta drinken we allebei 2 Tiger biertjes.
Om 16.15 uur lopen we terug naar het hotel. Even lekker opfrissen, want om 6 uur is het verzamelen voor het diner. Met Pauline, Linda, Wilbert, Ferry, John en Mart-Jan lopen we naar Cha Ca La Vong. We hoeven alleen maar onze drank  te bestellen. In dit restaurant kun je maar één gerecht bestellen of krijgen.
vc15.JPG-for-web-normalDit heb ik nog nooit meegemaakt, een restaurant zonder menukeuze.
Er worden 2 potjes met gloeiende kooltjes op tafel gezet., en  schaaltjes met groenten. De groenten worden bij de koekenpannetjes  met vis gevoegd. Alles wordt lekker door elkaar gehusseld en staat te pruttelen op het vuur. Het smaakt voortreffelijk voor de som van 60.000 VND p.p. De vis en groenten worden regelmatig bijgevuld. Na een goed uur staan we weer buiten. Op weg naar het meer koopt Pauline nog een rugzak voor $ 15. Bij Thuy Ta drinken we koffie en bier. Dan is het tijd voor het poppentheater. De Water Puppet Show begint om 8 uur.
vc13.JPG-for-web-normalWe zitten op de derde rij ( first class voor 40.000 Dong p.p. ) Airco hebben ze er niet, maar om toch wat koelte te hebben krijgt iedereen een waaier. De muziek klinkt Chinees en het poppenspel is leuk opgezet. Het spektakel duurt een uur. Om 21.15 uur gaan we met John, Ferry, Linda, Mart-Jan en Wilbert naar de Jazzclub. De sfeer is gezellig en de band speelt vol overgave. Om half 12 is de pret over en lopen we terug naar ons hotel. Moe en voldaan van een mooie warme dag in Noord Vietnam ploffen we in bed.

29 juli 2003 Halong Bay

Na een redelijke nacht is het om 7.15 uur tijd voor het ontbijt. Dikke zoete geroosterde boterhammen, omelet, boter, jam, thee en een banaan. Phons vond het brood te zoet. Dan is het om 8 uur tijd om met de bus naar de haven van Halong te gaan. Tickets à 30.000 Dong gekocht en inschepen. We hebben een grote boot voor 16 mensen. In de keuken zijn ze het eten al aan het voorbereiden. Op het barretje ligt een schrift waarin we de consumpties kunnen noteren. Iedereen verdwijnt buiten op het bovendek. Daar gaan we.
vcw-15De boot tuft in een rustig tempo de Golf van Tonkin op. We genieten van de zon (is al heet), de bootjes, mensen de karstberg eilandjes. We krijgen pinda’s om dorst te fokken, maar zonder die dingen lukt dat ook wel want het is bloedheet. Rond half 11 gaat de boot voor anker en de kleren uit. Lekker zwemmen. Een aantal waaghalzen springen van bovenaf in het water maar dat is ons te gek. Rustig via een trapje aan de zijkant kom je er ook. Phons legt zijn bril in de boot en als een afgetrainde Jules de Korte duikt hij van de railing in het warme water.
vcw-17De reddingsboeien doen dienst als zwemband. Het water is heerlijk en een beetje zout. Duiken, bommetjes, het is een geweldig gespetter. Thuy, die pas twee maanden kan zwemmen, wil ook leren duiken. Dat kan.  Hij krijgt les van Ferry en Linda. Door de knieën, eerst het hoofd en daar gaat hij. Knal, plat op zijn buik, maar de badmuts blijft op. Anders wordt het haar te nat. We hebben de grootste lol. Thuy probeert het nog een keer. Weer op zijn buik. Op het trapje nog een probeerseltje onder een groot applaus. Alles bij elkaar liggen we wel een uur in het water.
vcw-20Opdrogen op het bovendek en dan is is het 12 uur, etenstijd. We beginnen met grote garnalen en krab. Gelukkig krijgen we les in krabben slopen. Het smaakt fantastisch. Zelfs Phons vindt het heerlijk. Dan komt er heerlijke vis gevold door kip, friet en rijst. Alle afval kan zo in een prullenbak onder de tafel gekieperd worden. We smullen, alles is overheerlijk. Als toetje een banaantje en we kunnen er weer tegen. Voldaan en nagenietend gaan we van tafel. Parels hoeven we toch niet al doet ze nog haar best.
vcw-23Tien minuten later volgt er een plons. Pauline gaat zwemmen en goed voorbeeld doet volgen. We zwemmen weer een hele poos.
Rond 2 uur vertrekken we weer, nu om een tweede grot te bezoeken. De eerste, een kleine, die we bezochten was erg mooi en naturel. Het enige wat daar niet leuk was waren de stuk of 15 insectenbeten op mijn benen. De tweede grot, groter, was wel aardig. Jammer van de overdreven aangelegde paden en de pinguïn vuilnisbakken. Die dingen sloegen nergens op. Terug naar de boot moesten we door het water. Nat worden kon eigenlijk niet, want we waren drijfnat van het zweet. Waar dat vandaan komt snap je gewoon niet.
vcw-22Klein stukje varen naar een strandje. Weinig strand, hoog water, dus klauteren we de loopplank af en gaan door het water naar de kant. Werklui zijn bezig een zware marmeren gedenksteen te plaatsen. Ouderwets met balken en touwen. Wat een zwaar werk. Zwaar werk stond ons ook nog te wachten want in plaats van zwemmen willen we de trap op naar de top van Ti Top.. Samen met Jos, Ferry, Wilfred en Linda overwinnen we de 430 treden. Hijg, puf, maar we kwamen er wel. Het uitzicht over de baai was prachtig.
vc12.JPG-for-web-normal

Na een aantal foto’s weer 430 treden naar beneden. Als beloning nog vijf minuten in het water en om half 5 terug de boot op klimmen voor de terugtocht van zo’n anderhalf uur. Aan boord is het rustig. Iedereen is lam. Er wordt wat gehangen, gelezen of gewoon niks. Als we bijna in de haven zijn valt de boot stil. Volgens Thuy zit er een haai in de schroef. Het probleem is snel verholpen en tegen zessen leggen we na een hoop getoeter aan in de haven van Halong. Met de bus rijden we  terug naar het hotel waar we op bed neer ploffen.
vcw-27

Eerst een beetje bijkomen en dan douchen. We zijn allebei heftig verkleurd. Fijn dat we aftersun hebben.
Even na 8 uur gaan we samen op stap naar de boulevard om wat te eten. Het is nog steeds warm. Niet al te ver weg vinden we een restaurantje waar we een tafel krijgen achter het aquarium. Daarin zwemmen garnalen, vissen en krabben. Die hebben de avond overleefd. Misschien zijn ze morgen aan de beurt. We bestellen bier, cola en een fried noodles met garnalen en een noodles met krab.
vc11.JPG-for-web-normalPhons is helemaal bekeerd. Het eten is erg lekker. Na nog een tweede drankje rekenen we af en lopen we terug naar het hotel. Het is tien uur als we daar aankomen. Nog even tijd om alles weer in te pakken voor de terugreis naar Hanoi. Gossie, alweer een dag voorbij. Wat gaat de tijd snel.

28 juli 2003 Hanoi – Halong Bay

Om 7 uur loopt de wekker af. We hebben de tijd want we vertrekken pas om 9 uur. Eerst de spullen ingepakt en dan naar het ontbijt. Dit is weer overheerlijk. Alleen de monster croissant krijgen we niet op. Omdat in de straat een boom gesnoeid wordt, vertrekken we later. Met hangen en wurgen wringt de bus zich tussen de brommers Hanoi uit. Al snel zien we rijstvelden waarop de vrouwen aan het ploeteren zijn. Thuy vertelt smeuïg en interessant over Vietnam. We leren ook de eerste woordjes Vietnamees:
Hallo – Chao, Dank je – Cam on
vc8.JPG-for-web-normalNa twee uur rijden stoppen we bij een centrum waar de resultaten van Agent Orange te zien zijn. Dit ontbladeringsmiddel heeft de nakomelingen van een aantal Vietnamezen ernstig verminkt. Deze gehandicapten maken schitterende borduurwerken. John koopt een tijger waar drie maanden aan gewerkt is ($ 185). We drinken koffie en cola en als de noeste werkers gaan lunchen dan zien we pas hoe kreupel sommige zijn. Is het dit allemaal waard geweest?
vcw12Het is nog twee uur rijden naar Halong Bay. Rond 12.30 uur komen we bij hotel Le Coq (niet met C.O.C.K.) aan. We sjouwen de tassen naar kamer 305. Even uitpuffen, een peuk roken en wat foto’s maken. Dan wandelen we richting strand voor de lunch. We strijken neer in een chique restaurant en bestellen allebei een noodles soep met kip. Deze lijkt op de kip in Dali. Gehakt en met vel en bot in de wok gepleurd. De noodles en de bouillon zijn lekker maar de kip laten we liggen.
vc9.JPG-for-web-normalPauline komt ons gezelschap houden. Ze bestelt een noodles soep met groenten maar krijgt vette soep met veel ui en prei. Dat wordt toeteren. Na de lunch kopen we een pet ($ 1 ), een T-shirt (20.000 VND) en een hoedje (18.000 VND). Dan strijken we neer bij een strandtent en kijken recht op de Vietnamese toeristen die de tijd van hun leven hebben. De fotografen maken, met hun kleren aan, familieportretten in de Golf van Tonkin. De karstbergen vormen het decor. We drinken allebei twee Tiger Beers en genieten met volle teugen.
vcw13

Het is hier goed toeven. Het afrekenen is minder leuk. Miss Halong Bay vraagt 8 dollar voor vier biertjes. Trap op een landmijn! Ik geef vijf dollar (het bier is dik betaald)  en we vertrekken. De Vietcongs proberen ons af te zetten en hangen aan onze T-shirts. We lopen verbolgen naar ons hotel. Als ik omkijk lachen de meiden ons uit. De truc is mislukt.
Aangekomen in het hotel gaan we lekker douchen. Het zweet gutst van ons lichaam. Het is 33° C en de hoge luchtvochtigheid zijn we niet gewend.
vcw14

Om 19.00 uur is het verzamelen voor het diner. Luus, Jos, Joke, Francien, Paul, Thuy en Pauline lopen met ons naar het centrum van Halong Bay. We schuiven aan op een terras waar veel Vietnamezen zitten. Het Saigon bier is lauw. Het eten (shrimps and fish) valt ook tegen.
Nadat we 85.000 dong hebben afgerekend, gaan we op een dakterras een afzakkertje nemen. Ze hanteren hier Europese prijzen. We nemen allebei een kop thee. Jos krijgt het benauwd en spettert de pot vol.
vc10.JPG-for-web-normalOm 21.30 uur zijn we in onze hotelkamer. De rugzakken inpakken voor morgen en op tijd naar bed

27 juli Hanoi

Iets over 12 uur gaan we proberen te slapen. De bedden zijn goed en de airco doet zijn best. Het valt niet mee. Door de vermoeidheid kunnen we niet inslapen. Na veel draaien en woelen is na een hele tijd Phons het eerste vertrokken. Ligt het aan de koffie? Tegen de ochtend slaap ik ook. Om 7 uur de wekker. De zon komt op.
Om half 8 gaan we naar beneden voor het ontbijt.
Francien, Paul, Liesbeth en Marieke zitten er al. Ze zijn vol belangstelling.
vc5.JPG-for-web-normal

En neen, we hebben geen ruzie gehad over de paspoort affaire. Het inclusief ontbijt bestond uit een groot brood, ei, jam en jawel hoor, la vache qui rit. Lekkere lipton thee maakte het compleet. Na het ontbijt hield Pauline een welkomst c.q. info speech.
Om 9 uur staan we allen klaar voor de brommer rit naar het mausoleum van Ho chi Minh. Wat een belevenis. Handig manoeuvreerden de brommer chauffeurs door de hectische chaos van Hanoi. Bij oom Ho aangekomen, veilig en wel voor 10.000 Dong p.p., begint het te hozen. Toch niet zo slim die plu’s op de hotelkamer. Van Pauline krijgen we een plastic regenjasje. Een super zweetding. Tassen inleveren en dan in de rij voor Ho. Zelf zijn we ook een bezienswaardigheid. Langzaam schuifelen we richting ingang.

vcw-8

Ho Tussaud lag er koeltjes bij. Ja, ja we hebben hem gezien. Dan gaan we eerst onze rugzak weer halen en kijken in het park waar Ho Chi Minh leefde en werkte. Wel leuk maar niet bijzonder.
Dan verder richting een pagode op één paal en daarna naar een culturele tuin en de tempel van de literatuur waar het beeld van Confusius te bewonderen valt.
Na een korte waterpauze splitst de groep zich op. Vijf zelf weg en de andere tien weer op de brommer richting het Hoan Kiem meer.
vcw-7Bij een stoplicht kunnen er acht door. Mart-Jan en ik blijven achter. Dan komt er een kink in de kabel. Mijn chauffeur rijdt rechtdoor in plaats van rechtsaf. Zit ik daar met mijn mond vol Vietnamees alleen in een vreemd land. Het voelde niet prettig. Waterpuppet show en dat snapte Dik Trom niet goed. Na een paar rondjes doemt plotseling de groep op.  Hè gelukkig, doet voelt heel wat fijner. Even afrekenen (10.000 Dong) en weg was Dikkie.
vc6.JPG-for-web-normalMet z’n allen slenteren we over een markt. Groenten, fruit vlees en veel levende vis. Versierde krabben en bosjes kikkers. De foto’s zijn goed gelukt. Honger. Pauline neemt ons mee naar een tentje met dakterras. Twee bier, twee noodle soep met groenten en tomaat en een portie (vette) springrolls. De vette rollen waren eigenlijk niet nodig want de soep vulde genoeg. Rekening 34.000 Dong. Geen geld voor een goed gevulde maag. Nu splitsen onze wegen weer. Pauline gaat met ons pinnen en de rest verdwijnt.
vcw-9Als het bankieren gedaan is gaan we samen een rondje om het meer lopen. Het is bloedheet en we zweten ons een ongeluk. Aan het eind van de ronde is een terras, waar we een bier en een cola bestellen. Na een stoelendans zitten we heerlijk rustig bij te komen. Was nodig. Ook de Dong-Xuan markt in het oude stadsdeel staat nog op het programma. Door de hitte sjokken we langs winkeltjes en een hoop rommel. De markt was niet echt bijzonder en eigenlijk hebben we het wel gehad. Terug naar de hotelkamer waar we onze natte zweetkleding uit kunnen doen en ons kunnen opfrissen. Bij de hotelbuurvrouw hebben we nog wat drinken gekocht.
vcw-10Heerlijk die airco. Na wat geklets begon ik te schrijven en inmiddels is Phons in Vietnamees dromenland. Mijn eigen ogen houden het ook niet open. Vandaar de wekker gezet en ook gaan slapen. Tien over 6 zijn we wakker geworden en ben ik gaan douchen. Haren met de hotel föhn voor tien minuten netjes gemaakt. Schone kleren aan en dan gaat Phons nog even douchen en dan gaan we om half acht met z’n allen eten. Eerst voor het zoutgehalte nog een glas bouillon op.
vc7.JPG-for-web-normal

Beneden in de hal zat Thuy onze Vietnamese gids.  Een aardige, zeer goed engels sprekende gast. Na een hele omzwerving belanden we bij Little Hanoi, een fameus restaurant dat door de Lonely Planet wordt aanbevolen. Het eten is zalig. Een heleboel verschillende gerechten. Bier en cola en voor anderhalve ton zijn we klaar. De grote bedragen vliegen om je oren. Een ton is niks (zo’n 5,50 euro).
Na het eten met een Linda, Wilbert, Ferry en Pauline nog wat op een straathoek drinken. Het was erg gezellig. Om half 12 naar bed. Slapen lukt weer niet. Phons zaagt een bos om. Om twee uur ben ik nog wakker. Eindelijk val ik in slaap. Morgen naar Halong Bay.

25 juli en 26 juli 2003 Amsterdam – Hanoi

vietnamroute

Om 4.50  uur word ik spontaan wakker. Vijf minuten later loopt de wekker van José af. Het valt niet mee maar na het dagelijkse ritueel en een kopje thee grendelen we ons huis grondig af. Snel onze huurauto, een Opel Corsa Di, gefotografeerd en om 5.45 uur verlaten we onze straat en rijden op ons gemak naar Schiphol.
Om 7 uur leveren we de Corsa bij Budget Rent af en wandelen we met onze nieuwe “wieltassen” naar de vertrekhal. Op zoek naar de Djoser-contactpersoon. Het valt niet mee om de bali van Singapore airlines te vinden. De Djoser knul (Mark) ziet de labels aan onze tassen en overhandigt de tickets. We maken kennis met Francien en Paul en moeten bij bali 1 van Swiss Air inchecken.
vcw1.JPG-for-web-normalDeze ligt aan de andere kant van de hal. Een hele wandeling. Als ik mijn paspoort wil pakken, krijg ik het Spaans benauwd. Het zit niet in mijn moneybelt. Snel de rugzak omgekeerd, maar geen paspoort. Ik snel op zoek naar Mark, die de rust zelve blijft. Hij heeft al vaker met dit bijltje gehakt. We lopen naar de Marechaussee maar deze geven geen tijdelijke identiteitsbewijzen met visum meer uit. Na kennis gemaakt te hebben met de groep wandelen we weer naar de Singapore airlines bali. Mark onderneemt meteen actie en ik sprint naar Budget Rent om te kijken of het paspoort soms in de Corsa ligt. Onze huurauto is al schoongemaakt maar geen paspoort. Terug naar de vertrekhal waar we met Mark bij Pronto een kop koffie drinken. Mark belt naar Djoser die direct aan het werk gaan. Van Singapore airlines hebben we al nieuwe PNR nummers gehad. We bedanken Mark en kopen twee enkeltjes Schiphol-Tilburg. Om 5 over 11 stappen we ons huis binnen. Via de begane grond, naar mijn bureau, naar de kluis en… hebbes, het paspoort zit bij de waardevolle spullen die ik gisteren verzameld heb. Wat een opluchting.
vcw-3

eneden zie ik dat Djoser gebeld heeft. Meteen contact opgenomen en ik word doorverbonden met Selma. Zij heeft ons al diverse keren proberen te bereiken. Via mijn moeder heeft ze het ook op mijn 06-nummer geprobeerd. Helaas mijn gsm stond uit. Ze legt uit wat er gaat gebeuren.
We moeten voor 17.00 uur bij het stadskantoor van Singapore airlines nieuwe tickets halen (kosten € 25,00 per persoon). We zijn namelijk omgeboekt en kunnen vanavond al weg, de groep achterna.
Het nieuwe schema:
25-7-2003 LH 4439 Amsterdam – Frankfurt     vertrek 18.30  aankomst 19.40
25-7-2003 SQ 325  Frankfurt – Singapore     vertrek 20.45  aankomst 14.45*
26-7-2003 SQ 174  Singapore – Saigon        vertrek 16.35  aankomst 17.40

* Aankomst volgende dag.
vcw-2

Hoe we van Saigon naar Hanoi vliegen is nog niet bekend. De locale agent is druk bezig en vanmiddag horen we meer. José zet thee en ik bel mijn moeder die flink geschrokken was. Dan een plattegrond van Amsterdam gepakt en De Boelenstraat opgezocht. Deze ligt in zuid vlakbij het NS station A’dam Zuid WTC. Op mijn all-in-one maak ik een kopie van de plattegrond en op internet ga ik naar de NS reisplanner. Deze is tijdelijk niet beschikbaar. Shit! De thee opgedronken en om 12.00 uur wandelen we weer naar de bushalte. Op het station twee enkeltjes naar het WTC gekocht. De routeplanner werd ook nog voor me uitgedraaid. Via Den Bosch, Duijvendrecht komen we om 14.00 uur bij A’dam Zuid WTC aan. We lopen het station uit en zien een bord met “omleiding VU Boelenstraat, volg 2”. Na een kleine kilometer wandelen lopen we op de Boelenlaan. José vraagt de weg en we zijn vlakbij het Stadskantoor van Singapore airlines waar de nieuwe tickets al klaar liggen. Binnen tien minuten staan we weer buiten en wandelen we naar het station. Wat zijn we blij dat we tassen met wieltjes hebben. Van WTC met de trein naar Schiphol.

We kunnen nog niet inchecken en besluiten naar het panorama terras te gaan: Dakota’s bar. Ik neem een groot glas Heineken en José een glas droge witte wijn. Prijzig maar lekker. Om 16.00 uur checken we in. Als we de douane gepasseerd zijn, koop ik nog een kist sigaren. We wandelen wat en zien een gezellig barretje. Nog maar een biertje en een wijntje besteld. Selma belt op en zegt dat de vlucht van Saigon naar Hanoi geregeld is:

26-7-2003 VN 236  Saigon – Hanoi       vertrek 20.30  aankomst 22.30

Onze contactpersoon is mevr. Nga. We krijgen haar mobiele nummer en instructies hoe te handelen in Saigon. In Hanoi zullen we opgewacht worden door een chauffeur die ons in ongeveer een uur naar het hotel zal brengen. Totale extra kosten USD 256. Een duur grapje.
vcw5.JPG-for-web-normal

De LH 4439 vertrekt keurig op tijd en binnen een uur zijn we in Frankfurt. We moeten een eind naar de gate lopen en kunnen meteen inchecken. José mag eerst want ze zit op rij 62. Een kwartiertje later mag ik naar binnen  (rij 32). Mijn buurman zit pontificaal in zijn stoel. Een dikke belg die al drie weken geen deodorant heeft aangeraakt. Als de passagier die voor hem zit de stoel naar achteren zet, zit zijn buik klem tussen het tafeltje. Hij is aardig en wil met José ruilen. Iedereen blij: de belg is bevrijd, de omgeving heeft frisse lucht en we zitten weer naast elkaar. Wat zullen ze achterin genieten.

De Boeing 747-400 megatop vertrekt exact op tijd voor de 10289 km lange vlucht naar het stadstaatje. “Singapore airlines a great way to fly”. Nou dit is niets te veel gezegd. Wat een fantastische service en wat een kwaliteit. Eten een drinken voortreffelijk en iedereen heeft een eigen LCD scherm waarop je film en video on demand kunt kijken. Als je wil kun je ook nog spelletjes en quizzen en naar muziek luisteren. Het grootste deel van de reis slapen/doezelen we.

Om 14.36 uur locale tijd ze de Boeing zijn wielen op de landingsbaan van Singapore Changi Airport. Precies om 14.45 uur wordt de slurf aan het toestel gekoppeld. Changi is een prachtig vliegveld met veel winkels en aangelegde tuinen. Op het rokersterras een peuk gerookt en dan op weg naar gate F40. Een hele wandeling maar dat is niet erg na een vlucht van 12 uur. Nog een half uurtje wachten en dan kan er al geboard worden. De papieren voor Vietnam, inclusief een Sars verklaring ingevuld en dan op weg naar Vietnam met een Boeing 777-200/Jubilee. We krijgen wederom verrukkelijk eten. De kip is wat minder maar toch, dit zijn we in een vliegtuig niet gewend. Ook nu weer het prachtige LCD systeem. We landen, na 679 miles vliegen, precies volgens schema op Tan Son Nhat airport. De Amerikaanse hangars uit de oorlog zijn nog steeds prominent aanwezig. Omdat het vliegtuig maar half vol zit zijn we zo door de douane. We ontmoeten Gert-Jan en Angelique van de Costa Rica reis.  Zij doen 3 weken Vietnam met Fox vakanties. Onze eerste kennismaking met Vietnam is Saigon, sinds 1975 Ho Chi Minh City genoemd naar de volksheld ome Ho.

Buiten staat Ngayen Xuan Huong ons met de tickets voor de VN236 op te wachten. Zijn engels is verstaanbaar, maar hij begrijpt ons niet. We betalen de rekening en van onze fooi biedt Ngayen ons een drankje aan: José een mineraalwater en ik een ba ba ba bier. Ik krijg een blikje 333. Waar heb ik dit eerder gezien? Ja in Frankrijk hebben ze 33 bier met (bijna?) hetzelfde etiket. Dit is de eerste herinnering aan de Franse overheersing.
vcw-5Rond 19.00 uur kunnen we inchecken. De security check is lapperdepoepie. We komen in een vertrekhal met twee gates. Wat een verschil met Schiphol of Singapore. De winkeltjes stellen niet veel voor. We zijn zo uitgekeken. Dan ga ik maar een prullenbak zoeken. Het gehele vertrek gehad en uiteindelijk vind ik een bakje in het herentoilet. Dan mogen we boarden naar het volgende halletje. We doen dit snel want er staan maar een paar stoelen. Rond 19.45 uur lopen we de Airbus A320 van Vietnam airlines in. We zijn de enige westerlingen. Wat een handbagage nemen die Vietnamezen mee. Dozen, tasjes met groenten en flinke tassen. Onvoorstelbaar. Precies op tijd kiest  vlucht VN326 het luchtruim. Als snel wordt het eten geserveerd. Kwalteit à la Martinair. Wat een verschil met Singapore airlines. Ook het cabinepersoneel is heel ‘gewoontjes’. De noodles met beef smaken goed. Mijn buurman slurpt en smakt. Daarna begint hij luid te boeren. We krijgen het chinagevoel weer. Dan gaat hij aan zijn tenen zitten peuteren. Smakelijk! Eindelijk wordt de daling ingezet en om 22.20 uur landen we in Hanoi.
vcw-4

De tassen komen redelijk snel en buiten staat onze chauffeur met een keurig bordje te wachten. Om 22.40 uur rijden we het parkeerterreintje af. Op de snelweg krijgt Schumi haast en toetert en knippert zijn voorgangers naar rechts. Als ze niet op zij gaan duwt hij ze wel naar rechts. Wat een bumperklever. Een wel erg heftige rijstijl. Langs de “snelweg” staan brommers. Een aantal  paartjes staan achter de vangrail een potje te vrijen. Je moet wat als het thuis niet kan.
Plotseling neemt Schumi een afslag naar links. Een donker, hobbelig weggetje waarbij we ons niet op ons gemak voelen. Al toeterend en knipperend rijden we Hanoi binnen. De massa’s brommers die door de straten scheuren is een hele ervaring.

Om 23.10 worden we voor het Halong Hotel afgezet. Het hotel ligt in een drukke rommelige straat. Sleutel 504 ligt voor ons klaar. De gegevens van ons paspoort worden in de computer ingevoerd. Omdat de bar dicht is gaan we naar onze kamer. Twee redelijk grote bedden en een flinke badkamer is ons verblijf voor de komende twee nachten. Pauline, onze reisleidster komt nog even informeren hoe alles verlopen is. De douche is heerlijk. Het is bloedheet op de kamer en ik schakel de airco in.

Tenslotte na 36 uur onderweg te zijn geweest vallen we uitgeteld neer op het bed.