2 en 3 augustus 2007 Anchorage – A’dam

Toch zijn we een beetje weggedoezeld en worden we wakker van de wekker. Hat is dan half 3 in de ochtend. Gelukkig staan de grote tassen al boven, Om 10 voor 3 staan we met alle bagage buiten en terwijl we de deur op slot doen, komt de taxi eraan. Die is mooi op tijd. De chauffeur geeft flink gas en we zijn om 10 over 3 op de luchthaven. Veel te vroeg. We wachten en wachten totdat we even na vieren kunnen inchecken. Dan moeten we door de controle. De schoenen moeten uit en de tassen worden doorgespit. Het is alarmfase oranje. Twee flesjes water en een nieuwe fles zonnebrand armer kunnen we verder. Bij Starbucks halen we koffie. Daar zijn we wel aan toe.

ak-072Keurig op tijd vertrekken we naar Seatle. Onderweg krijgen we thee en een koek. In Seatle gaan we met een shuttle ( 2x overstappen )naar South. De etappe naar Amsterdam vertrekt bij gate S9. we hebben tijd zat en nemen daar nog een thee en een soepje.

Eindelijk kunnen we boarden en dan gaat de 9 uur durende vlucht ( van 7836 km ) naar Amsterdam. We hebben stoel 36 A en B. lekker naast elkaar zonder buren. Iedereen heeft een eigen scherm om film te kijken, een spelletje te doen of muziek te luisteren. De service aan boord is prima. We krijgen genoeg te eten en te drinken. Met tussenpozen doen we een dutje. We vliegen over de Noordpool en over Groenland. Het is een prachtig landschap onder ons.

ak139Omdat we flink de wind mee hebben, zijn we vroeger in Amsterdam dan gepland.( 45 minuten ) Het is 7 uur in de ochtend, wanneer we weer voet op Nederlandse bodem zetten. Alles verloopt vlot. Bij een café pakken we snel een peuk. Wij is Wilma en ik. Dan gaan we door de douane. Onze bagage is er al. Er is geen verdere controle. Bij de uitgang zeggen we Wilma en Ben gedag en gaan als een speer treinkaartjes halen. Als we die hebben gaan we razendsnel naar beneden.

De trein naar Den Bosch staat er nog. Echt op het nippertje kunnen we instappen. De trein van 7.44 uur vertrekt meteen. Da’s boffen. We blijven in het halletje zitten met al onze spullen. In Den Bosch stappen we over. Opnieuw hebben we hier geluk, want we hoeven maar 3 minuten te wachten. Ook dan staan we in het halletje. Deze keer niet alleen. Nog 3 andere terugkerende vakantiegangers vergezellen ons. Gezellig kletsend over Thailand en Alaska zijn we zo in Tilburg.

ak-073.JPG-for-web
We sjouwen alles naar de bus. Lijn 2 staat op ons te wachten. Het gaat erg gladjes allemaal. Om kwart voor 10 zijn we thuis. Bekaf van de lange reis, maar met heel, heel er veel mooie herinneringen.

Alaska was geweldig. We gaan zeker nog een keer terug. Dat is iets wat zeker is, want we willen de Arctic absoluut zien.

Vakantie is geweldig. Weer thuis zijn is ook heerlijk.

1 augustus 2007 Anchorage

Eigenlijk hebben we best goed geslapen in ons smalle stapel campingbed. Terwijl Phons nog wat nadoezelt, loop ik een rondje door de buurt. Het is bewolkt en best frisjes. Om 8 uur staat het ontbijt klaar. Simpel. Voor ieder 2 sneetjes toast met jam, jus, koffie en thee. Aan ontbijtservice maakt Donna Doos het niet op. Beneden, via de computer, proberen Phons en Ben of ze al kunnen inchecken voor morgen. Maar helaas, dat lukt niet.

ak-069Dan gaan we rond half 10 naar de stad. Als eerste gaan we naar Wallmart om een koffer of tas te kopen. Zo, dit is pas een winkel, hier hebben ze dus alles. Het was even zoeken, maar na heel wat wikken en wegen hebben we een mooie blauwe koffer gevonden. Maar in de winkelwagen kwam nog meer: 2 echte Amerikaanse drinkbekers, een pet voor Phons, een Moose slacouvert en alvast een Sinterklaascadeau voor Anne-Marie.
DSCF0433Ook hebben we een gave fotocamera gezien, maar daar wachten we nog even mee. Het werd een pittige rekening, niet bepaald low-budget. O ja, het ULU mes dat we gisteren kochten is hier $5 goedkoper.
De tweede bestemming is Ship Creek River. We belanden eerst bij de ULU messenfabriek. Daar kunnen we zien, hoe de aparte Alaska messen gemaakt worden. Natuurlijk is er ook een winkeltje bij, bomvol met spullen. Ook hier is het mes goedkoper. Pech gehad.

ak-071Dan lopen we naar de rivier achter de winkel. De vissers staan elkaar in de weg, zo druk is het. Ze vangen de ene zalm na de andere. Ongelooflijk. Eerst drinken we een beker koffie en daarna gaan we het spektakel van dichtbij bekijken. De vliegvissers staan met hun voeten in het water of langs de kant. Ze gaan niet bepaald zachtaardig met hun buit om. De meeste zalmen worden in het water teruggegooid. Tussen de grijze beesten zwemt af en toe een rood exemplaar. Die gaan allemaal terug.

DSCF0453
Dan wordt het tijd voor wat anders. We gaan richting 4th Avenue en zetten de auto in de parkeergarage. Het weer is inmiddels prima. In de zon is het zalig en we vinden al snel een leuk terras. Bij Alaska Salmon Chowder House bestellen we wat te eten en te drinken. De halve sandwich ham en de hele tonijn zijn heerlijk. Lekker mensenkijkend en smullend genieten met nog een extra pintje en wijntje. We zitten er een behoorlijke tijd. Tot slot lopen we de 4th Avenue nog af, kijken nog even bij een fotozaak en gaan dan via de 5th Avenue naar de parkeergarage om naar Donna te gaan.

Daar aangekomen regelt Phons de vliegtuigstoelen van Anchorage via Seatle naar Amsterdam, terwijl ik de boel ga inpakken. We zijn met 2 tassen gekomen en gaan er met 3 terug naar huis. We hebben de Amerikaanse economie goed gesponsord.

ak138Ons afscheidsdiner hebben we bij Wendy’s: salade met frietjes , een hamburger en cola. Straks gaan we de auto op het vliegveld inleveren. Dat doen Wilma en Ben ook en dan gaan we met z’n vieren in één taxi terug. Het zal een korte nacht worden om 3 uur moeten we hier weg.

ak2008_00062Om kwart over 9 gaan we met 2 auto’s naar de luchthaven. Phons levert de papieren in en ook de rekening van de olie. De bijna 50 Canadese dollars krijgen we niet terug. Da’s niet eerlijk. Wij zorgen keurig voor de auto en krijgen in ruil daarvoor een tegoedbon van $100 van Herz. Daar hebben we niks aan. De bon is een jaar geldig in de U.S.A. en daar komen we voorlopig niet meer. Waarschijnlijk kunnen we naar het geld fluiten. Als we thuis zijn gaan we wat proberen bij Hertz Nederland.

Dan met de taxi terug. Donna regelt een taxi voor vannacht 3 uur. We drinken nog wat en gaan dan slapen. In de consternatie en discussie over de $50 is Phons, of die kerel op het vliegveld, de autosleutels vergeten. Nou, ze zien maar. Slapen lukt niet. Het is bloedheet en misschien ook een beetje de spanning.

31 juli 2007 Homer – Anchorage

Het ontbijt is om half 9. Kate is erg benieuwd hoe het met het stekelvarken is afgelopen. We vertellen ons verhaal en laten de foto’s zien. Ze moet erg lachen om de foto’s van het noorderlicht. Het ontbijt is goed, en als het op is, sjouwen op ons gemak de bagage naar de auto. De kleine kat dolt met de kraanvogels. We nemen afscheid van Kate en beloven de foto’s te mailen. R4ond half 10 verlaten we Crane’s Crest.

ak137We nemen de Sterling Highway en het landschap ziet er heel anders uit dan zondag. Dat komt omdat het bewolkt is. Het is ook veel minder druk op de weg. We rijden in een ruk door naar Soldotna. (85 mijl) Hier leggen we weer aan bij “The Moose is loose”. We bestellen 2 koffies en 2 muffins. Omdat het buiten koud is, drinken we de koffie binnen. Het is hartstikke druk in dit winkeltje, annex bakkerij. Na een half uur gaan we verder en neemt José de tweede etappe voor haar rekening.  Bij Hamilton’s Place gooien we nog 7 gallon in de tank. Dat moet genoeg zijn tot het einde. Dan komen we voor de verandering weer bij een road construction. Expected delay is 30 minuten. We hebben weer geluk. Wanneer we achter in de rij aansluiten, begint het vooraan net te rijden. We kunnen volgen. De rit gaat voorspoedig en om half 3 stoppen we voor een korte plaspauze. We eten meteen een paar boterhammen en dan neem ik het stuur over voor het laatste stuk naar Anchorage.

ak-067Het is weer laag tij in de Turnagain Arm, dus we nemen niet eens de moeite om bij Beluga Point te stoppen. We rijden eerst naar Via Balboa ( Donna’s B&B ) om ons in Anchorage beter te kunnen oriënteren. Van hieruit wijs TomTom ons naar de 4th Avenue, dé winkelstraat in downtown Anchorage. (± 11 mijl)

DSCF0434We droppen de Explorer in een parkeergarage en gaan op pad. Eerst op zoek naar een café om iets te drinken. Onze keuze valt op Rumrunners in 4th Av, waar het gezellig druk is. We bestellen een thee en een Heineken voor $6,50. Dan gaan we winkelen. Hier zijn voornamelijk souvenirwinkels. Eindelijk vindt José een trui naar haar zin en het felbegeerde ULU mes voor in de keuken.

Het is kwart voor 6 en we besluiten om vandaag vroeg te eten. Bij Rumrunners bestellen we allebei een burger en een glas Chardonnay. Onze bestelling staat na 10 minuten al op tafel. Het is een flinke hap, maar smaakt uitstekend. De keuken maakt hier overuren. Dat is een goed teken.

100_2901
Na het eten lopen we terug naar de parkeergarage, betalen $3 en rijden naar de Via Balboa. We nemen de Sterling Highway en herinneren ons een aantal punten van vrijdag 27 juli. We komen langs Fred Meyer en de Wallmart. Morgen bij Wallmart een koffer bijkopen, want we nemen meer dan 46 kg mee naar huis. Als een bagagestuk meer dan 23 kg weegt, betaal je een forse boete. Tegen half 8 komen we aan bij Donna’s B&B. Ben en Wilma zijn ook net gearriveerd. Zij hebben vanochtend nog een tweede poging voor de berenexcursie gewaagd. Helaas voor hen moest het vliegtuigje halverwege omkeren vanwege de mist.

DSCF0435We nemen allebei een douche en internetten uitgebreid. Nog wat e-mailen en dan onder het genot van een koud pilsje, we hebben een koelkast op de kamer, het reisverslag bijwerken en de dag van morgen voorbereiden.

11 juli 2007 Anchorage – Talkeetna

Om 6 uur zijn we al klaarwakker. We springen eerst onder de douche en gaan dan de spullen reorganiseren. De rugzakken worden ingeruimd en de landkaarten + adreslijsten voor in de auto klaar gelegd. Het ontbijt is om 8 uur. Een saai stel uit Florida zit met kleinzoon aan tafel. De jus uit pak en de koffie/thee zijn al ingeschonken. Vannacht hebben we onze bestelling nog door moeten geven. Dan krijgen we french toast, of te wel wentelteefjes. De smaak is prima, maar het is zwaar eten. De eetmanieren van dat joch slaan alles. Zijn wij dan zo Pietluttig?. Na het ontbijt gaat Phons internetten en ik de laatste dingen inpakken. Om 10 over 9 vertrekken we bij Donna. De eerste stop is na 26 mijl in Eklutna, waar een klein Russisch orthodox kerkje met kerkhof ligt. Een grote groep mensen is er aan het werk, om de boel op te knappen. Voor ons is het geen $5 per persoon waard om bouwvakkers te zien. We vervolgen de route en het weer wordt steeds beter.

ak-005.JPG-for-webVoor we er erg in hebben zijn we al in Wasilla. Daar gaan we shoppen. Een voorraadje aanleggen voor de komende dagen: fruit, kaas, brood en drinken en niet te vergeten een tempex koelbox, cola light en 12 blikjes Budweizer. Buiten in de zon drinken we een cappuccino. Dan ruilen we van plaats in de auto en rijd ik richting Talkeetna. Het is even wennen. De rechterhand wil automatisch schakelen. Het landschap is prachtig. Rond 1 uur rijden we Talkeetna binnen. Piepklein, een paar straten naast Mainstreet, en veel toeristen. De Roadhouse is snel gevonden. We kunnen al op de kamer. Het wordt nummer 2, naast de douches en toiletten. Kan makkelijk zijn, maar ook lastig. We zien wel.
ak-004Eerst gaan we het gat verkennen. Het is gezellig druk. Bij Mountain High Pizza Pie drinken we een pint en een emmer cola. De honger wordt gestild met een broodje kip/kaas. Als alles op is gaan we naar de rivier. Die is ook snel gevonden. Aan de oever van de Talkeetna River is het goed toeven. We hebben het mooie weer meegenomen. Als antwoord op de vraag “Waar gaat de reis dit jaar heen? Alaska”, reageerden de meeste mensen met: Oei hoe koud is het daar? Moesten ze vandaag eens komen temperaturen: (30° graden Celcius). Bloedheet en goed verbranden. We slenteren nog wat langs het water, gaan even terug naar de kamer en dan weer het dorpje in om te kijken waar we vanavond gaan eten. Michelle is erg duur. Via het vliegveldje en het kerkhof belanden we bij Wildflower Cafe. Daar drinken we voor $6 een Heineken en een cola.
ak-007.JPG-for-webAf en toe speelt de biologische klok op. Een ding is zeker: we moeten niet gaan liggen.
Om half 7 als ik even naar buiten ga is het flink afgekoeld en vallen er een paar spatjes. Het blijft bij een paar want als e gaan eten is het droog. Overal zijn het burgers en een normale maaltijd is erg duur. Na veel zoeken komen we toch weer terecht bij Mountain High. Phons is nog niet in zijn ritme en wil niet eten. Zelf neem ik een pizzapunt. Smaakt best goed. Intussen krijgen we op afstand les in pizza eten/vreten. Ze schrokken alles hap-slik naar binnen.
DSCF0012Op het terras hebben we live muziek. Een hele dikke (kunnen ze twee anderen van maken) deed zijn best en Phons genoot. Er stond een rotwind en het werd koud. Gelukkig was vesten halen een kwestie van oversteken. Als alles op is en afgerekend, lopen we nog naar de rivier. Gossie, half 10, stik licht en volop lage zon. Hartstikke maf. Bij de rivier zien we tot onze grote verrassing Mount McKinley in de verte. Alleen de top ligt in de bewolking. Ernaast nog meer besneeuwde bergen. Dit is wat je noemt het toetje van de dag, te weten dat de berg maar 20% van de tijd zichtbaar is.
Dan is het echt bedtijd en om half 11 gaat het elektrische licht uit. De natuur hier verlicht gewoon verder. Dus gewoon ogen dicht en knorren maar. Oja, ook stil liggen. Het bed piept van alle kanten. Op de gang is het nog niet rustig. De muren zijn hier van figuurzaaghout. Je hoort alles en iedereen. En de mensen hebben allemaal zo’n harde nasale Nanny Fine stem.

10 juli 2007 Amsterdam – Anchorage

Het is 10 over 7 in de ochtend als we gepakt en gezakt naar de bushalte lopen. We hebben een geplande reisdag van 26 uur voor de de boeg. De bestemming: Alaska. “The Last Frontier”.
Lijn 2 is mooi op tijd en binnen tien minuten staan we op Station West. We trekken twee enkeltjes 2e klas naar Schiphol (€ 16,70 per stuk). De trein richting Den Bosch staat al klaar. Hij vertrekt drie minuten te vroeg en een half uur later staan we in Eindhoven!? Dat begint goed. Geen nood want de trein naar Schiphol vertrekt over 5 minuten. Om 09.45 uur komen we op onze internationale luchthaven aan. Gisteren heb ik onze e-tickets ingecheckt en stoelen naast elkaar geregeld. We hoeven dus alleen onze bagage maar te droppen. Dit duurt nog best lang, maar als dit gebeurd is gaan we door de douane en lopen we naar Bar Amsterdam.

alaskaroute

Tijd voor een cappuccino en een thee. De bediening is minder dan we gewend zijn. We drinken nog een pils en een thee en wandelen om 11 uur naar gate E8. We sluiten aan in de rij want elke passagier wordt uitvoerig ondervraagd. De stempels van Turkije en Egypte die in ons paspoort staan, maken ons verdacht. Hier krijgen we vragen over: wat hebben jullie daar gedaan? Ken je daar iemand? Hoe vaak per jaar gaan jullie op vakantie? Na deze security check kunnen we meteen het vliegtuig in. Het duurt nog wel een uur voordat alle passagiers en de bagage aan boord is.
Schermafdruk 2014-12-28 17.29.14

Om 13.15 uur, met 20 minuten vertraging, kiest de Boeing 757 van Northwest Airlines het luchtruim. Vlucht NW35 is vertrokken voor de 3920 mijlen naar Detroit. De verzorging aan boord is goed. We hebben alleen geen individuele tv-schermpjes met video’s en spelletjes. De vlucht is rustig en we doezelen wat weg. Om 15.30 uur locale tijd (= 6 uur vroeger dan in Nederland), raakt de Boeing de landingsbaan van het vliegveld in Detroit. Omdat onze pier nog bezet is, moeten we 3 kwartier wachten. Het wordt bloedheet in het toestel. Daarom zijn we blij als we de gekoelde aankomsthal inlopen. Bij de douane gaat het vlot. Van onze linker- en rechter wijsvinger wordt een elektronische afdruk gemaakt. we worden met een webcam ook nog op de foto gezet.
Dan moeten we lang op onze bagage wachten. Als we deze eindelijk hebben moeten we met de reistassen door de douane. Dit gaat weer vlotjes. Vervolgens de reistassen afgeven bij een belt en op naar de volgende security check. We moeten in een apparaat gaan staan dat controleert of we explosieven bij ons hebben. Uiteraard moeten de wandelschoenen weer uit. Onder het motto “veiligheid voor alles” ondergaan we de procedure gelaten. We lopen naar de gate en zien dat de vlucht naar Anchorage vertrekt vanaf gaat A28.
In een DTW press shop kopen we voor $3,50 2 halve liters Cola light. José heeft behoefte aan een peuk en we lopen naar het enige rokershol op de luchthaven: Fox Sports. Een gezellig café met veel tv’s, allemaal afgestemd op verschillende sportzenders. We bestellen 2 cola’s ($6) en nemen een nicotine shot. Dan lopen we naar gate A28 waar we op het boarden wachten. Ook voor de NW815 wordt op tijd met het boarden begonnen. Dit keer geen strenge controle. We mogen zelfs de aangebroken flesjes cola mee aan boord nemen. De laatste passagiers druppelen rond 19.30 uur het toestel binnen. We moeten drie kwartier wachten voordat de verkeerstoren groen licht geeft om op te stijgen.
ak-003

De duur van de vlucht van de Boeing 757 is 6 uur en 12 minuten. Na twee hoofdstukken van Grisham’s “The Testament” worden mijn ogen zwaar. Daarom besluit ik een poging te doen om te gaan slapen. Dit lukt aardig want ik doezel/slaap zo’n 5 uur. Voorat ik het weet wordt de landing ingezet. Als we door het wolkendek gezakt zijn zie ik de eerste bergen, sneeuw en meren van The Last Frontier. Met een vertraging van een kwartier raast de Boeing van Northwest Airlines over de landingsbaan van het Ted Stevens Airport van Anchorage.
Als we de aankomsthal in lopen worden we door een grote, rechtopstaande, opgezette Kodiak beer begroet.
Het is onduidelijk op welke belt we de bagage op moeten pikken. Gelukkig zijn er maar twee. De tassen hebben we redelijk snel en we volgen de borden “car rentals”. Na een paar honderd meter, lopen we recht op de balie van Hertz. We moeten zo’n tien minuten wachten en dan begint de incheck procedure. Na de administratieve handelingen krijgen we de sleutels en de papieren. Onze auto staat op lot nummer E59, een grote rode Ford Explorer.
Het openen van de voorste portieren gaat vlot. Van de achterklep gaat alleen het bovenste deel open. Dan gaat het alarm af. Snel het contactslot gezocht en de sleutel erin gestoken. De rust is weder gekeerd. Omdat ik de ontgrendeling van de voetbediende handrem niet kan vinden gaan we assistentie vragen. Als al onze vragen beantwoord zijn, rijden we met onze four wheel drive naar buiten. Ons avontuur is nu echt begonnen. Het is inmiddels middernacht en het schemert. TomTom wijst ons de weg naar de Via Balboa. Op nummer 11335, 7 mijlen van het vliegveld, is onze eerst bed and breakfast: Donna’s B&B.
ak109.JPG-for-web

De deur is op slot en er is geen bel. Al snel verschijnt Donna in de deuropening. Ze lag al op bed. We sjouwen de bagage naar onze kamer: “de Iditarod room”. Een kleine kamer, met een groot bed en veel prullaria. We frissen ons nog wat op en ploffen dan neer op het kingsize bed. De eerste vakantie c.q. reisdag zit er op. We zijn 27 uur onderweg geweest en we zijn de ‘spannendste’ dag goed doorgekomen. Voldaan vallen we in slaap. We leven op Standard Pacific Time -1. Dat is tien uur vroeger dan in Nederland.