5 augustus 2003 Hoi An – Qui Nhon

Vandaag wordt het een lange reisdag van Hoi-an naar Qui Nhon. We vertrekken om half 8. José heeft twee stokbroodjes met smeerkaas gekocht. Het is te vroeg voor een ontbijt, dus eten we later in de bus. We rijden eerst nog door dorpjes, maar dan schieten we autoweg 1 in zuidelijke richting op. Rond half 11 hebben we in een chique hotel een koffiestop.
vcw-68Thuy vertelt ontroerd het verhaal van de massamoord die de Amerikanen op 16 maart 1968 hebben aangericht. 504 onschuldige burgers zijn in koelen bloeden vermoord. Eerst kijken we naar een KRO reportage: Reporter, die in 1993 uitgezonden is. Iedereen is er stil van. Daarna bezoeken we het museumpje en lopen we over de plek des onheils.
vcw-69Kogelgaten in palmbomen zijn het bewijs van het oorlogsgeweld. Ontroerd verlaten we My Lai. Wat een ellende is deze mensen overkomen. Om 12.30 uur gaan we lunchen. We nemen hier de tijd voor. Het smaakt weer voortreffelijk.
Dan de bus weer in. Bijna iedereen slaapt en ik lees verder in mijn vakantieboek Up Country van Nelson Demille. Onderweg hebben we nog een fotostop bij landbouwers die met ossen een pindaveld aan het eggen zijn. Er wordt hard aan de weg gewerkt. Dit is ook wel erg nodig, want op sommige plekken is het wegdek ontzettend slecht. Rond 5 uur rijden we Qui Nhon binnen voor een “technische stop”.
vc35.JPG-for-web-normalDat hier niet veel te beleven valt hebben we snel gezien. We hebben een 3 sterren hotel aan het strand met een flink zwembad. Bijna de hele groep neemt een frisse duik. Thuy krijgt weer duikles en hij duikt steeds beter. Om 7 uur gaan we douchen en kijk ik CNN. We eten in het restaurant van het hotel.
vc36.JPG-for-web-normalHet eten valt tegen. We lopen nog even over een kleine kermis, maar ook daar is niks aan. Bij het zwembad is het barretje nog open. Daar drinken we nog een pilsje, terwijl de ratten er vrolijk rondwandelen. Om 23.00 uur gaan de snaveltjes toe en de oogjes dicht.

4 augustus 2003 Hoi An

Als het 9 uur is piept de wekker. Rotding. We hebben helemaal geen zin om op te staan. Maar we hebben een bus/boottocht naar My Son geboekt, dus met frisse tegenzin uit bed. Het is zonde om zoiets interessants te laten schieten. In de tuin drinken we alleen een glas thee, in meer hebben we geen trek.
Om 8 uur worden we opgehaald door de bus. Onderweg pikken we nog een stel Fransen op. De tour naar My Son is mooi.
vcw-65

Kleine dorpjes en prachtige natuur. Na ruim een uur komen we er aan. De temperatuur lijkt ons aangenaam, maar dat verandert snel. Het wordt gloeiend heet en iedereen loopt bij 38° te zweten en te puffen. Met kleine busjes worden we naar het beginpunt gebracht.
vc33.JPG-for-web-normalDe overblijfselen van de Cham in rood baksteen zijn best vervallen. Jammer genoeg beginnen we bij de mooiste ruïne. Na verloop van tijd worden ze steeds minder mooi. Zo’n 2 uur later, het is dan bijna half 12, zit de wandeling erop. De busjes brengen ons weer terug naar de grote bus. Als het niet zo heet was geweest hadden we er vast en zeker meer van genoten. De bus brengt ons met open ramen, want de airco doet het niet, naar de oever van de rivier. Daar stappen we op bootjes.
vc30.JPG-for-web-normalDe stuurman deelt water uit, maar het is niet te drinken vanwege de chloorsmaak, en lunchpakketjes.
Nou het is niet te vreten. Bijna iedereen geeft de bakjes weer vol terug. De banaan als toetjes was het enige eetbare. De boot tuft verder en het briesje geeft enige verkoeling. We leggen aan bij een houtsnij-bedrijfje, maar voor ons hoeft het niet. Eigenlijk willen we alleen maar terug naar Hoi-an.
vc31.JPG-for-web-normal

Om 2 uur zijn we daar. De verkoeling van het water is meteen weg. Weer bloedje heet. Eerst gaan we naar de kleermaker.
De pantalons zijn nu in orde. Phons rekent de rest af en we stappen op, richting pinautomaat. Het miljonairsgevoel is toch wel leuk. Daarna gaan we naar het hotel. Heerlijk uitrusten en de natte zweetkleren van het lijf stropen. De hitte kost veel energie.
vc32.JPG-for-web-normal

We drinken een Tiger en een cola, zetten de wekker op half 6 , en we zien wel. Jeetje, we hebben geslapen als een blok.
Dan volgt een frisse douche. Vanavond moeten we nog shirtjes kopen. Wat extra verschoning is geen overbodige luxe, want we zijn steeds z…nat. Het was die avond wel even zoeken, maar uiteindelijk vonden we een goede kraam. 2 shirts voor Phons, waaronder een Tigershirt, en 2 voor mij.
vc34.JPG-for-web-normal

Afpingelen was een hele sport. Die Vietnamese muts begon met $ 17. Voor 120.000 VND gaan we er weg, al heeft het veel moeite gekost.
Samen lopen we naar de tuin van Hai. Daar is het erg rustig en de Buena Vista doet zijn best. We bestellen allebei soep en springrols en natuurlijk bier: La Rue. Het smaakt perfect. We kopen nog en extra mes en bestellen nog een pintje. We zitten er heerlijk terwijl het af en toe bliksemt.

Om half 10 stappen we op en slenteren naar het hotel. Daar aangekomen hebben we eerst de boel ingepakt, nog wat geschrevenen lekker gelezen. Om 11 uur gaat het licht uit. Morgen is het vroeg dag.

We vertrekken om half 8.

3 augustus 2013 Hoi An

In deze Vietnamese plaats wordt zij de hele dag gegroet. Een leuke voor een cryptogrammenboekje. Vandaag een dag voor onszelf. Ook wel eens fijn.
Om 8 uur worden we door ijzeren Rinus gewekt. We hebben allebei een droog hoestje. Is de airco de veroorzaker van SARS? We willen in het hotel ontbijten, maar de zaal is leeg, dus besluiten we in het stadje te gaan eten.
Als we de sleutel van suite 2 inleveren wordt meteen kamer 352 aangeboden.
vc21.JPG-for-web-normalDe muizenstront is opgeruimd. José weigert vastbesloten en we mogen kamer 120 inspecteren. Deze ziet er schoon uit en het personeel zal onze bagage verhuizen. Zo dat is geregeld en we kunnen op pad. Het doel is Le Café 22. Dit kunnen we niet vinden en we komen op de markt uit. De stank op je nuchtere maag is minder aangenaam, maar de beelden maken veel goed.
We besluiten bij Dong Phnong te ontbijten. Hier hebben we gisterenavond immers geweldig gegeten. José neemt brood met kaas en ik brood en gebakken ei.
vc22.JPG-for-web-normalAllebei ook een Lipton thee, die in een groot mosterdglas geserveerd wordt. Het smaakt ons voortreffelijk en het uitzicht op de Thu Bon rivier is schitterend. Het zoontje van de uitbater vermaakt zich prima met ons. Na het ontbijt is het tijd om kaarten te schrijven. Eerst schrijven en dan postzegels plakken was achteraf niet zo slim. De postzegels waren nogal groot uitgevallen. Het meisje dat de excursie naar My Son aan onze groep verkocht heeft, komt gezellig haar Engels bij ons oefenen. Een heerlijke start van de dag.

vcw-55We gaan eerst kleren uitzoeken en aan laten meten bij Thu Thuy.
Daar zijn Liesbeth, Marieke, Mart-Jan en Ferry al volop bezig. José bestelt 3 blouses en ik 2 pantalons en 2 overhemden. Mevrouw de boss meet de maten op en aan haar sieraden te zien doet ze goede zaken. Vanavond na 19.30 uur kunnen we komen passen.
Dan lopen we naar het postkantoor waar we de kaarten op de bus gooien. Dan door naar de pinautomaat, maar deze is wegens onderhoudswerkzaamheden buiten gebruik.
vcw-57Gelukkig zitten we niet helemaal zonder geld en kunnen we bij het ticketoffice 2 strippenkaarten kopen ( 2×50.000 VND). Hiermee kunnen we een aantal bezienswaardigheden van Hoi-an bezoeken. Bij het kantoortje slaan we linksaf richting Tan Ky huis. Eerst nog de Japanse brug bezichtigen, en dan komen we via de rivier bij de achterkant van het Tan Ky huis. Even omlopen en dan stappen we door een grote zware deur het huis binnen. Van een opoetje krijgen we uitleg en een kopje groene thee.
vcw-58We bekijken het antiek en de prullaria en komen aan de achterkant bij de rivier weer op straat te staan. Linksaf, want het is tijd voor een lunch en een drankje.
We ploffen neer bij Hai’s Scout Café. Eerst binnen, maar als er buiten een plaatsje vrijkomt , snel de spullen gepakt en verkast. De stoelen met kussens zitten heerlijk.
Het is 35°C in de schaduw, dus de 640 ml koude Tiger Beer fietst er wel in. Ik ben weg van de muziek. Miss Hoi-an kent de artiest niet, mar even later komt een andere lieftallige dame met en briefje:”Nick Drake: Time has told me lyrics.” Die zoeken we op. José vindt de soep goddommes lekker, maar wel peperig.
DSCF1904.JPG-for-web-normalDan lopen we naar Phuc Kien Assembly Hall en vervolgens naar het cultuur historisch museum. De strippenkaart is op en ons vochtgehalte moet bijgevuld worden. We komen op de markt uit en lopen eerst nog over de vismarkt. Geweldige plaatjes en het fototoestel maakt overuren. Dan zien we de voetbalshuttles die José met haar verjaardag aan de klas wil uitdelen. 40 stuks voor 120.000 VND. Na wat afpingelen nemen we ze voor 60.000 Dong mee. De shuttles worden van alle kraampjes in de buurt afgehaald.
vc23.JPG-for-web-normalMet een vuilniszak vol ploffen we even later op 2 “Jelle” stoeltjes neer met uitzicht op de rivier.
We drinken allebei een cola en genieten van de omgeving en de bedrijvigheid van de Vietnamezen. Wat later lopen we terug naar het hotel en pikken de was op. Een hele zak vol voor 50.000 Dong. José gaat zwemmen en ik werk ons reisverslag bij. Om 18.00 uur zijn we bij Hai’s Scout Café voor de kookles. We zijn met z’n elven plus Pauline. Hai vertelt op een grappige manier hoe je gegrilde vis in bananenblad kunt maken.
DSCF1899.JPG-for-web-normalFerry is bij dit gerecht zijn assistent en maakt ook een visje klaar. Ferry is lekker scheutig met de rum. Geeft niks. Dan maakt Hai met José een sprinrol klaar. Dit gaat voortreffelijk. Daarna mag iedereen zijn springrol in elkaar knutselen. Tenslotte maken Hai en Liesbeth een inktvissalade klaar. Wil je geen taaie inktvis dan volgt hier het geheim van de chef: geen water toevoegen en niet langer dan 2 minuten roerbakken. Anders wordt de vis rubberig. Om 7 uur gaan we naar de eetzaal achterin.

vcw-61

De gerechten smaken echt heel erg lekker en we krijgen ook nog gefrituurde wontons. José koopt voor 10.000 VND een dun-snij-mesje. Heel handig. De recepten krijgen we in het Nederlands. Dan gaan we eerst onze kleding passen. Het is een drukte van jewelste. Alles en iedereen loopt door elkaar. De bloesjes passen meteen goed. De overhemden waren ook oké. Een broek is iets te lang. Broek 2 leek goed te zitten, totdat dat ding plotseling van m’n kont afschoof. Daar stond ik in mijn boxer. De meiden kwamen niet meer bij.
vcw-62Met de jeugd lopen we naar de rivier en drinken op een drijvend terras een afzakkertje. Rond 11 uur zijn we terug in ons hotel en vallen als een blok in slaap.

2 augustus 2003 Hué – Hoi An

We gaan op weg naar Hoi An en doen eerst Danang aan. We rijden langs een heuvel, die in de oorlogsjaren ‘hamburgerhill’ genoemd werd, verwijzend naar de vele Amerikanen en met hen meevechtende Koreanen die er gesneuveld zijn.
Langs de kust van centraal Vietnam was van de 7e tot de 15e eeuw het Champarijk gevestigd, gebaseerd op de Indiase Hindoecultuur. In dat gebied zijn overal zijn nog Cham-tempels te vinden. Het Cham-museum in Danang toont een prachtige collectie bronzen en zandstenen beeldhouwwerken.
vc20.JPG-for-web-normalVeel objecten beelden de Cham-goden Shiva, Brahma en Vishnu uit.  Ook de vogel Garuda is vaak afgebeeld.  Door de open vensters en de fraaie tuin lijkt het wel een openluchtmuseum. In  en rond Danang zijn veel steenhouwers en marmer- en kalksteenbedrijven. Geen wonder, want de Marmerbergen, vijf heuvels van kalksteen of marmer, liggen aan de zuidkant van de stad. Het materiaal ligt als het ware voor het oprapen. Wij bezoeken een steenhouwerij, die bij ons ogenblikkelijk door de arbeidsinspectie gesloten zou worden.
DSCF1835.JPG-for-web-normalZonder beschermende brillen of oordoppen hakken en slijpen de steenhouwers er lustig op los.
Van het witte, rode en groene marmer zijn prachtige beelden, vazen en andere objecten te maken.
In de marmerbergen bevinden zich verschillende grotten, waarin tempeltjes zijn gemaakt. De Vietcong had er een hospitaal en schuilplaatsen in de oorlog. Er is zwaar gevochten in deze contreien en de schade is op veel plaatsen nog zichtbaar.
DSCF1841.JPG-for-web-normalVanaf een van de Marmerbergen kijken we uit op China Beach, een schitterend strand, waar de Amerikaanse soldaten hun verlof konden doorbrengen. De oorlog komt steeds dichterbij.
In Hoi An hebben we een mooi hotel. We dumpen de bagage op de kamer en gaan een restaurantje zoeken.