Het is vroeg opstaan geblazen. De wekker staat op 10 voor half 6. Help! Om half 6 zijn we eruit en een kwartier later staat meneer Wake-up-call voor de tent. Tegen zessen gaan we de berg af. Het is al een beetje licht. In het restaurant staan de thee en koffie al klaar. Lekker, dat smaakt. Het ontbijtpakket bestaat uit twee hele dikke boterhammen. We zijn er klaar voor: op naar Etosha N.P. en laat de dieren maar komen.
Als eersten laten de springbokken en zebra’s zich zien, nog voordat we door de poort waren. Eenmaal in het park zien we bergen van deze beesten. Het springbok en zebragehalte is hoog. Het landschap is afwisselend vlak, dor, uitgestrekt of bossig. In het westelijke deel is niet zoveel te zien. Om 11 uur stopt Aldo binnen een hek. Het is plas en koffiepauze. Daar hadden we wel trek in, in die koffie dus. Even een half uurtje uit de bus. Als we weer verder gaan zien we nog wat gemsbokken ( ook wel spiesbokken of oryx genoemd ) , maar veel soeps is het nog steeds niet. Het is net of er hier naast de vogels, zoals de Cori Bustard en wat kleiner spul, maar drie soorten dieren rondlopen.
Om half 1 zijn we weer bij de ingangstoren van Oukakuejo. Eerst gaan we picknicken. Het brood is zo droog als wat, maar er zijn hier niet zoveel bakkers. We spoelen het met water weg. Na de picknick hebben we tot 3 uur de tijd om rond te wandelen. Als eerste gaan we naar de poel. Natuurlijk zijn daar springbokken, maar ons geduld wordt beloond. In de verte uit het bos komt een kolos van een olifant aansjokken. Op zijn dooie gemak komt hij onze kant op. Bij de poel aangekomen gaat hij eerst drinken. Het geslacht is snel duidelijk. Als we zijn ‘vijfde’ been ontdekken. Dan stapt hij de poel in en gaat zich besproeien met modderwater. Het is een geweldig gezicht. Na een poosje komen er zebra’s aan. De stoet is eindeloos lang. Wel een paar honderd. Ze gaan ook drinken en dringen om een plaatsje in het water, intussen de olifant goed in de gaten houdend. Het is een spel.
Maar dan is het 3 uur en moeten we de bus in. Die staat bij de toren. Dat wisten we van Aldo. Miss A. had weer eens niks gezegd. Ook Aldo heeft zijn zakken vol van haar. Als we het park uitgaan gaan we de linkerkantse of rechterkantse richting uit. Links of recht weet ik niet meer, maar in ieder geval de andere kant op dan vanmorgen. Het is weer hetzelfde beeld, tot we tot onze grote verbazing leeuwen zien. Een stuk of 8 leeuwen liggen op een rots en ernaast in het gras. Wie had dat verwacht? Een supergaaf gezicht. We nemen er alle tijd voor. In de verte wandelen 5 giraffen. Ze letten goed op en blijven uit de buurt van hun vijanden. Maar dan gebeurt het. Er komt een grote kudde springbokken aan en dat is de leeuwen niet ontgaan. De poezen komen in beweging en verspreiden zich. Ze lopen, kruipen, sluipen door het gras. De achterblijvende bokken worden omsingeld en de leeuwen lijken een kill te gaan doen. Helaas hebben ze blijkbaar geen honger genoeg en gaat voor ons het grote spektakel niet door. Jammer, maar je kunt niet alles hebben. We hebben leeuwen gezien op jachtoefening. Onze dag kan niet meer stuk.
Terug bij de toren in- en uitgang gaan we nog een half uur bij de poel kijken. Ook nu staat er een olifant. Het is een rustig en oud beest. Dan gaan we terug naar Etosha Safari Camp. Het schemert al als we er aankomen. Aldo rijdt de bus meteen naar de camp-site voor de braai. We krijgen amper tijd om de drankjes in onze tent te gaan halen, want ze willen om half 7 beginnen. Als we arriveren fikken de twee braaibakken al goed, maar het duurt nog tot half 8 voordat het eerste vlees erop gaat. We starten met kudu, gaan verder met speklappen en besluiten met schapenworst. De kudu en het spek zijn goed te eten en we laten de worst voor wat die is.
Met een blikje bier en een fles wijn was het goed te doen onder de stralende sterrenhemel. Samen hebben we geholpen met opruimen. In het stikdonker viel dat niet altijd mee. Toen zijn we met Aldo en zijn bus meegereden naar boven om bij de receptie alvast af te rekenen. Het kan maar gebeurd zijn. We slenteren naar boven en besluiten om voor ons tenthuis op de kleine veranda nog een afzakkertje te nemen. In stilte genieten we van de geluiden om ons heen. Plotseling fladdert er iets rakelings langs onze hoofden. In de boom tegenover ons landt een uiltje. Het beestje van zo’n 15 cm zit recht tegenover ons op 3 meter afstand. Gewoon geweldig. Hij staat op de foto, alleen niet scherp. Dat is jammer. Na 5 minuten fladdert hij weg en gaat iets verderop zitten. Dan wordt het voor ons toch bedtijd. Om kwart over 10 gaan we slapen. Ook morgen is het weer vroeg dag.
27 juli Etosha NP (14e reisdag)
We moeten weer vroeg opstaan: kwart voor 6. Om 6 uur is het verzamelen in het restaurant. De koffie en thee staan klaar en voor José is een ontbijtpakket gemaakt. Klokslag half 7 rijden we naar het park, uitbundig nagezwaaid door de eigenaresse en Bernadette. We hebben ons “tented camp”helaas niet bij daglicht gezien. Jammer. Bij de poort betaalt Aldo 2000 N$ entree en we rijden door naar Aukakuejo, waar we om 5 over 7 zijn. We krijgen tot 8 uur de tijd om bij de poel te kijken, maar er is geen groot wild te zien. Daarom trekt een rood-zwart vogeltje alle aandacht. We besluiten om half 8 onze game-drive voort te zetten. Het sprinbokgehalte is weer erg hoog. Verder zien we gemsbokken, Cori Bustards, secretarisvogels en jakhalzen. Dan komen we bij een poel aan, waar tussen een kudde olifanten zebra’s en springbokken lopen. Een prachtig gezicht. Op weg naar Halali Rest Camp komen we nog leguanen en gnoes tegen.
Rond half 12 zijn we bij Halali, maar de huisjes zijn nog niet klaar. Daarom gaan we eerst picknicken. Als het eten op is en we nog niet naar de huisjes kunnen, vertelt Anneke op amateuristische wijze wie in welk huisje logeert. Dat doet ze buiten op de stoeprand, terwijl tweederde deel van de groep in de bus zit. Prima geregeld weer.
Wij delen samen met John en Wilma huisje 45. als we daar aankomen, lijkt het of er een bom ontploft is. De vorige gasten hebben een puinhoop achtergelaten: vuile afwas, afval op de grond, troep op en in de wastafels en een plé vol stront. Dit is dus echt niet acceptabel en we vragen Anneke om een ander onderkomen te regelen. Dit lukt en we verkassen naar nummer 47. dit ziet er spik en span uit.
We kletsen eerst wat met z’n vieren op ons terrasje en lopen dan naar het zwembadterras voor een cola en een Tafellager. Hans en Ada zitten hier al en we schuiven bij. Later komen Arno, Esther, John, Wilma, Linda en Robert ons ook gezelschap houden. Zij zijn naar de poel , die bij het park hoort geweest. Ze hebben er niets gezien. Waarschijnlijk is het nu veel te warm.
Om half 4 vertrekken we voor de tweede game-drive van deze dag. Jan moet Anneke bij het zwembad waarschuwen. Ze is de tijd vergeten!!! De drive gaat naar Etosha Pan, een grote uitgestrekte zoutvlakte, waar het park naar genoemd is. Onderweg verloot Aldo de DVD van Wijnand Windpomp. Degene die het aantal afgelegde kilometers tot nu toe raadt is de gelukkige. Ik ben die gelukkige met 3500 km. Slechts 27 km teveel geschat.
Etosha Pan is geweldig. Een grote eindeloze witte vlakte. Supergaaf.
Op de terugweg naar Halali zien we nog giraffen en kudu’s. als we om half 6 bij het Rest Camp aankomen lopen we gelijk door naar de poel. Maar er is nog steeds geen beest te zien. Wel heel veel nieuwsgierige mensen. Daarom houden we om 6 uur de poel voor gezien, want we zijn toe aan een lekkere douche. Tegen 7 uur lopen we naar het restaurant. Vanavond geen groepsbuffet, want op verzoek van iedereen op een eigen gewenst tijdstip. Als we binnen komen zitten er een aantal reisgenoten. Bertus is er ook met zijn OAD groep. We hebben hun optreden gemist. Van horen zeggen was het best een gênante vertoning. Gelukkig wilde onze groep hier niet aan meedoen. We hebben samen een tafeltje en drinken van armoede allebei bier, omdat er geen wijn meer was. Ik heb deze keer gelukkig een mals stuk vlees. De rest van het eten was niks bijzonders. De laatste die binnen kwamen vonden de hond in de pot. Iedereen klaagt over het buffet, behalve ik. Moet gezegd worden. Halali Rest Camp maakt de hoge verwachtingen, die door de Lonely Planet geschapen zijn, bij lange na niet waar.
We missen het Etosha Safari Camp. Ik reken 240 N$ af voor 2 buffetten en 2 bier. En dan gaan we op ons terras nog een afzakkertje drinken. John en Wilma schuiven gezellig aan. Terwijl we zitten te kletsen komt Hans langs gelopen. Hij gaat zijn camera halen. Bij de poel staan een kudde olifanten en een neushoorn. We geloven hem niet, maar als hij werkelijk met zijn camera terugkomt, gaan we met hem mee. Bij de waterplaats aangekomen tellen we 23 olifanten, inclusief een aantal kleintjes. De neushoorn is echter door de olifanten verdreven. We zien het voorspel van een paar olifanten. Een grote bul is aardig opgewonden en zijn genotsknots raakt bijna de grond. Helaas voor ons loopt hij een blauwtje. We genieten van het gepoedel en het spelen van de kleintjes. Dan hebben de dikhuiden er genoeg van en stappen op. Als ze verdwenen zijn in het bos, wachten we nog 10 minuten op de neushoorn. Maar die komt niet meer terug, dus lopen we naar ons huisje. Het is 11 uur als we gaan slapen. We kunnen weer dromen van een hele bijzondere en mooie dag.
