|
|
Japan
30 juli t/m 20 augustus 2010
3 augustus Naghasaki (5e reisdag)
 Vandaag mogen we uitslapen. De stadswandeling onder leiding van Luc begint pas om 09.30 uur.
Iets over half 8 schuiven we aan, aan de lage ontbijttafel. Gelukkig kan José weer op een lage stoel plaats nemen. Mama San heeft prima gezorgd: geroosterd brood met ei en spek. Voor de liefhebbers een bak Yoghurt en een kom soep. Jam, thee en koffie maken het ontbijt compleet. Het smaakt prima.
 De stadswandeling gaat richting China Town. Als we uit het hotel rechts de trap op gaan komen we een bezwete Japanner tegen. Hij laat ons zijn schuur zien waarin een drakenwagen die nog in elkaar gezet moet worden staat. Hij is zeer vereerd met ons bezoek en als blijk van waardering krijgen we allemaal een presentje: een schub van de draak, mooi verpakt in een plastic zakje.
Als snel gutst het zweet weer uit ons lijf.
 We slenteren door de smalle straatjes steken een rivier over en lopen Chinatown binnen. Dit is weer totaal anders. We kijken onze ogen uit en na wat slingeren bereiken we Dejima, het eiland waar 200 jaar lang 16 Nederlanders hebben gewoond. Ze waren de enige contactpersonen tussen het Westen en Japan. We gaan niet naar binnen maar stappen op de tram.
 Deze brengt ons naar het Atoombom museum. Luc heeft nog geld van Koning Aap voor ons en koopt hier de toegangsbewijzen voor. In de hal hangen vlaggen en tekeningen die allemaal in het teken van de vrede staan. De plattegrond van de omgeving is gratis. Bij binnenkomst in het museum wordt een film van de atoom explosie getoond. Deze is door de Amerikanen vanuit het vliegtuig gemaakt.
 Dan lopen we langs de foto’s waarin duidelijk in het Japans en in het Engels uitgelegd wordt wat er afgebeeld wordt. De geschiedenis die aanleiding voor het atoom geweld is geweest passeert de revue. Ook zien we een replica’s van “Fatboy” en wordt uitgelegd hoe een atoombom werkt, wat de gevolgen van straling zijn, hoe het vredesproces verlopen is en hoe de verdeling van nucleaire wapens over diverse landen is.
 Dit wordt duidelijk gemaakt door foto’s, kleding van de slachtoffers en maquettes. In een kast staat een hand die tijdens de explosie een glas vasthield. Deze is helemaal versmolten met het glas. De hand is nog nauwelijks te herkennen. Er worden ook video’s getoond waarin overlevenden van de ramp hun memoires vertellen. Allemaal zeer indrukwekkend maar het museum van Tuol Sleng in Cambodja heeft meer indruk op ons gemaakt.
 In de folder die we gekregen hebben, wordt alles haarfijn uitgelegd. In de souvenirsshop koop ik een voor ¥ 1500 een mooi T-shirt. We drinken in het restaurantje een heerlijke kop koffie en bezoeken vervolgens de naastgelegen “Nagasaki National Peace Memorial Hall for the Atomic Bomb Victims”. Dit maakt veel indruk op ons. Je loopt door gangen en komt dan in een grote ruimte met glazen pilaren.
 De muren zijn voorzien van cederhout en op het einde staat een kast met kisten met de dossiers met namen van de 150.000 slachtoffers. Als je naar de kast kijkt, kijk je recht op de plek van het epicentrum van de bom. In deze ruimte kunnen nabestaande hun dierbaren herinneren.
Hierna dalen we een trap af naar het Hypocenter Park. Hier staat het Hypocenter monoliet, een vierkante pilaar. 500 meter boven deze plek ontplofte de bom. Dan gaan we naar het vredespark. Hier zien we de ‘fountain of peace’, een mooie fontein in de vorm van vleugels. 100 meter verderop staat het ‘peace statue’. Het staat helaas in de stijgers. Dit standbeeld is een gebed voor eeuwige wereldvrede.
Hele families en groepen Japanners bezoeken dit moment.
 Een vriendelijk Jap maakt een prachtige foto van ons met het vredesbeeld op de achtergrond. We lopen naar de Urakami kathedraal. Alle hoogtepunten zijn gemakkelijk te vinden door de bewegwijzering. De kathedraal is gerestaureerd. We gaan naar binnen maar er is een rood koord gespannen. Je kunt de binnenkant dus alleen van afstand zien. De voeten beginnen zeer te doen. We kopen in de supermarkt een 7-up en een blikje bier.
 Deze drinken we op een bank in het hypocenter park op. We hebben contact met de lokale bevolking, heel bijzonder. Een klein Japannertje krijgt van José een halve sultane en loopt feestvierend naar zijn moeder. Een bioloog filmt met een professionele camera op statief de insecten op de bomen. Ik geef hem nog een tip waar hij 10 minuten op gaat filmen, want op de boom naast ons zat een joekel van een cicade.
 Dan lopen we naar tramhalte Matsuyama-Machi en nemen lijn 1. De tram zit hartstikke vol en het is leuk om naar de mensen te kijken. We rijden van halte 19 tot halte 34: Shianbasi. Dit is op de plek waar we gisteren uit de bus gezet zijn. We lopen naar het hotel en kopen bij Lawson een Smirnoff Ice en een biertje. Op de kamer trekken we zeiknatte kleren uit en vallen puffend in de stoel.
 Ons mooie bed op de titami mat is weer opgemaakt.
Zo een verfrissende douche hebben we wel verdiend.
Na wat gerust te hebben gaan we op zoek naar een bank. Deze vinden we gemakkelijk want de handgemaakte plattegrond die we van mama San hebben gekregen is erg duidelijk. Echter, de pinautomaten in de banken accepteren onze betaalpas niet. We geven de moed op en gaan bij Kouzanrou eten.
 Dit is een tip uit de Rough Guide en het eten is niet duur en smaakt uitstekend. We nemen allebei een noodles chop choey met een halve liter Asahi bier ¥3885 .
Het bier is in Japan flink aan de prijs. In de supermarkt ¥285 en in een restaurant vanaf ¥500 voor een halve liter. We lopen via Lawson naar het hotel (bier + water) en gaan onze vermoeide ledematen rust geven.
Tijd voor het bijwerken van het reisverslag en voorbereiden voor morgen. We hebben een vrije dag die we geheel naar eigen wensen in kunnen vullen. De Rough Guide is morgen onze vriend.
4 augustus Naghasaki (6e reisdag)
 We hebben vandaag nog een ‘vrije dag’ maar we staan desondanks op tijd op. Om 08.30 uur zitten we al aan het ontbijt. Eddie, Swaantje en Luc zitten al te eten. Dit keer een roerei met spek, fruitsalade en een of ander prutje. Het smaakt prima maar het prutje is aan ons niet besteed. Het is wel behelpen aan zo’n laag tafeltje. Maar ja dat moet je ondergaan als je het ‘Japanse gevoel’ wil krijgen.
 Om half tien lopen we naar de 7-eleven. Hier kunnen we volgens de Rough Guide met onze pin-pas pinnen. Tot onze teleurstelling is de service van het maestro logo vanaf 14 december 2009 beëindigd.
We besluiten met de tram naar het station te gaan. Hier kopen we een dagpas en de ATM’s ondersteunen onze passen niet. Dan maar naar het postkantoor. Het is vlakbij en hier trekken we genoeg yennen uit de muur om de portemonnee te vullen.
 Dan lopen we naar het monument voor de 26 martelaren. De 26 christenen zijn door de shogun geëxecuteerd omdat hij bang was voor de opkomst van het Christendom. Pal naast dit monument staat een met mozaïek beklede kerk. Deze is ook een eerbetoon aan de martelaren. Het is een kerk in ´Gaudi stijl´. Dan lopen we verder en zien we een 18 meter aluminium Buddha beeld op een schildpad.
 Dit vervangt de Fukusai-ji temple die door de atoombom verwoest is.
We drinken bij eye-coffee een heerlijk bakkie troost. Even bijkomen in de koelte. Dan vervolgen we onze weg naar de Shofuku-ji tempel. Een must-see volgen the rough guide, maar wij vinden de tempel niet bijzonder. Dan hebben we intussen ook nog een hele kleuterklas onrustig gekregen door te zwaaien. We lopen naar tramstation Sakura-Machi en nemen de rode lijn naar het station (1 halte). Hier stappen we over op de blauwe lijn naar Tsuki-Machi. Dit is ons knooppunt naar de groene lijn die ons naar Oura-Tenshudo-shita brengt. Het is inmiddels 1 uur geweest en we krijgen trek. In een groot restaurant eten we allebei noedelsoep. José met een cola en ik met een biertje.
 Het smaakt uitstekend maar is wel erg veel voor de lunch. We rekenen ¥ 2330 af. José wil het kleine Asahi bierglas kopen, maar we krijgen het van de eigenaar als souvenir gratis mee. Wat zijn de Japanners vriendelijke, sociale en hartelijke mensen.
We lopen de trappen op en bezoeken de Oura katholieke kerk. De entree is ¥ 300. Dit is de kerk niet waard. Een flinke tegenvaller. We lopen door naar Glover Garden waar we een mooi uitzicht hebben.
 Eenmaal boven moesten we 500 p.p. betalen om het park in te komen.
Hebben we maar overgeslagen. Via allerlei souvenirwinkeltjes gaan we weer naar beneden en zoeken de weg naar de haven. Da’s niet zo moeilijk, want een joekelgroot passagiersschip uit Nassau steekt met kop en schouders overal bovenuit. Via een drankautomaat gaan we naar een parkje aan het water, genaamd Sea Side Park.
 Daar drinken onder een boom onze cola. Het is er een gezellig gedoe, spelende kinderen, wandelende Jappen en een opa die aan het vliegeren is. Als alles op is gaan we naar de Portugese driemaster, die gisteren is aangekomen. Een prachtig schip met in wit geklede bemanning. Helaas zijn we hier morgen al weg, anders hadden we de boot kunnen bezoeken. Intussen is het ook nog gaan regenen, maar de bui was gelukkig van korte duur.
 We slenteren langs de waterkant naar Nagasaki Dejima Wharf. Tot onze verrassing zijn er terrassen, dus ploffen we daar in de schaduw neer. We bestellen een Saporro bier en een ice coffee, waar we op ons gemak van genieten. Na zo’n drie kwartier houden we het daar voor gezien en zoeken de tram weer op. Met een overstap gaan we naar de Spectacle Bridge.
 Het ziet er leuk uit en ook wij zijn niet te lui om af te dalen en over te steken via de grote stenen blokken. Intussen bewonderen we ook de prachtige Koikarpers. Na dit gezien te hebben, is er voor vandaag nog een doel: de Sofuku-ji tempel. Na wat dwalen in leuke kleine straatjes, waar kleine altaartjes verstopt zijn komen we daar aan. Dit is echt de moeite waard.
 We zijn er helemaal alleen en in alle rust kunnen we van alle tempels genieten. Helaas begint de vermoeidheid nu parten te spelen en ook de insectenbeten. Daarom gaan we terug naar Mama San om lekker te douchen en bij te komen.
We besluiten om vanavond dicht bij de deur te gaan eten. We hebben vandaag genoeg gelopen. De bruggen met de lichtjes laten we voor gezien.
 De Sushi bar is vlak bij ons hotel. We worden zeer vriendelijk ontvangen en krijgen een plaats aan de toog. We hebben prachtig uitzicht op de Japanners die de gerechten maken. We bestellen allebei een Asahi bier en een Sushi schotel met 11 hapjes en een bak soep. We nemen om en om een hap rauwe vis met rijst. Sommige zijn overheerlijk maar ik heb een paar taaie stukken.
 De inktvis is als rubber maar ik krijg hem bijna helemaal naar binnen gewerkt. Omdat we de schotel lekker vinden, bestellen we er nog een. José vindt de inktvis ook niet lekker maar de overige hapjes zijn overheerlijk. Een zeer bijzondere ervaring.
We rekenen af en gaan naar ons hotel om de tassen te prepareren. Morgenvroeg worden we om 07.00 uur bij het ontbijt verwacht. Ik ben me nu al hierop mentaal aan het voorbereiden.
Welterusten en goodbye Nagasaki: make love not war!
 
|
