|
|
Japan
30 juli t/m 20 augustus 2010
13 augustus Kyoto (15e reisdag)
 Het ontbijt eten we vandaag op de kamer. Jus, thee en een broodje. Om kwart voor negen stappen we in een klein busje voor de stadstour door Kyoto. Dit is een excursie uit het pakket. Na een kwartier rijden komen we bij de Kinkaku-ji tempel aan. Dit is de beroemde tempel van het gouden paviljoen dat omgebouwd is naar een Zen tempel. Het is een schitterend gezicht, de gouden tempel, het water met de waterlelies enlotusbloemen en de groene tuin.
 We wandelen op ons gemak en volgen de aangelegde route. Het is weer druk bij deze toeristische attractie.
Dan rijden we in tien minuten naar de Ryoanji tempel. Deze bevindt zich in een prachtige tuin. Bij binnenkomst zien we de Kyoyochi vijver. Een plas met gigantisch veel lotus bloemen. We zien ook een verdwaalde eend.
Ook hier is een pad aangelegd dat je langs de hoogtepunten leidt. Een daarvan is de ‘rock garden’.
 Dit is een vierkante tuin met kiezelstenen waarin 15 rotsblokken liggen. Volgens Luc kun je er tegelijkertijd maar 14 zien. Als je er 15 ziet dan bereik je het Nirwana. Nou, Kees en ik bereiken deze staat van verlichting. We wandelen door de meest beroemde Zen tuin van Japan. Dan lopen we naar het restaurant van Mama San. Hier bestellen we onze lunch. We nemen allebei een kipschotel. Dan lopen we naar de Tojiin tempel. Dit is de familie tempel van de Ashikage shoguns. Ook hier is de tempel omringd door een prachtige tuin. We zien de ruimte waar de theeceremonie wordt gehouden. We genieten en om kwart over 12 lopen we naar Mama San voor de lunch.
Mama San spreekt een beetje Nederlands en geeft meteen een show weg. Ze gaat naast Kees staan en komt maar tot zijn middel.
 Haar hand legt ze aan de binnenkant van Kees zijn dij. Kees krijgt een steek op en wordt omgetoverd tot Napoleon. Dit werkt op onze lachspieren. Het eten smaakt voortreffelijk en ik bestel er een biertje bij. Mama San gaat eigen gemaakte cadeautjes uitdelen. Dan pakt ze origami papier en gaat ze kleine “samurais” vouwen. Aan onze tafel leert ze hoe je een kraanvogel moet vouwen.
We zwaaien Mam San en haar zoon uit en rijden naar de volgende attractie: de Fushimi-Inari Taisha. De eerste tempels zijn ingepakt en worden gerestaureerd. Dan zien we rijen met torii gates. Het pad met torii gates is vier kilometer lang en leidt tot de top van de berg. Langs het pad staan meer dan 10000 torii gates. De klim is heftig en de top ligt 150 meter hoger.
 Dit is een flinke klim en het zweet gutst uit onze lichamen.
Als we boven aankomen zien we een ‘ rommeltje’. Een klein doolhofje met allemaal kleine oranje torii’s. Dit is niks bijzonders maar het gevoel is alsof we de K2 bedwongen hebben. Margriet maakt een foto van ons (Kees, Annelies, Corrie, James, Sien, Frits en mij). José heeft last van haar rug gekregen en heeft het laatste stuk niet geklommen.
 Het afdalen gaat een stuk gemakkelijker en om kwart voor vier stappen we weer in de bus voor de laatste etappe van het ‘kerkenpad: de Sanjusangen-do. We zetten onze schoenen weer in een kast en lopen een gang door. Als we de hoek om gaan zien we 1001 gouden beelden. Op het eerste gezicht lijken ze op elkaar maar dat is niet zo. Ze hebben allemaal subtiele verschillen in het gezicht, kleren en symbolen die ze in hun handen hebben.
 Voor deze gouden beelden staan 28 discipelen van Kannon. Aan de uiteinden staan Fujin en Raijin, de gespierde goden van donder en wind. Helaas mogen we geen foto’s maken. Als we de hoek om gaan lopen we langs een gang terug. Hier staan voorwerpen tentoongesteld en de uitleg is in het engels.
Dan komen we in een ruimte waar we allebei een ‘fortune’ soort cadeautje kopen (¥100). Het is een mini amuletje.
Het amuletje van José:
Hoteison:
Hoteison live in Chine in the 9th century and was known for his abilities to fortell the future for good and bad. Hotei ha a round face and big round belly so he was popular for his smaile. He became known as the god of happiness after his death.
 Het amuletje van Phons:
Fukurokujyu:
The god of three blessings: Fuku, Ruku an Jvu. Fuku for prosperity, Ruku for wealth and Jyu for a long life.
Dan rijden we terug naar ons hotel waar we om tien over vijf aankomen. Na het kerkenpad in Rusland, waar we een hoge dosis Russisch Orthodoxe kerken gezien hebben, hebben we vandaag het tempelpad gedaan.
 Het was geen stadstoer maar een tempeltoer. Als we bij het hotel aankomen lopen we direct naar het postkantoor om geld uit de muur te trekken. Dan schuiven we op het terras voor het hotel aan bij Kees, Annelies, Margriet en Luc. We bestellen allebei een koud pilsje. Ons vochtgehalte moet op peil gebracht worden. We kletsen gezellig en bestellen nog een gerstenat. Dan gaan we naar onze kamer en nemen allebei een verfrissende douche.
 Het was een vermoeiende dag en we hebben geen puf meer om een restaurant te zoeken. Daarom eten we in het hotel waar we een drie gangen menu bestellen: soep, bief of vis, ijs en koffie voor ¥2000.
Dit smaakt voortreffelijk. José drinkt er een witte wijn bij en ik een fles bier.
Na het diner lopen we naar de 7-eleven waar we nog wat drank inslaan. Dan gaan we naar onze kamer om de verslaglegging van de dag te verzorgen. Nog wat lezen en dan is het bedtijd. Ik denk dat ik maar over een tempel ga dromen. Doe ik dat ook maar.
14 augustus Kyoto (16e reisdag)
 Vandaag bepalen we ons eigen tempo. We trekken er met z’n tweetjes op uit. Om half 9 loopt de wekker af, dat is eigenlijk uitslapen. We doen het rustig aan en nemen ons ontbijt op de kamer. Beneden in het hotel kopen we voor allebei een dagkaart voor de bus: ¥500 per stuk. We lopen naar het busstation dat op de hoek van de straat van ons hotel ligt en nemen lijn 202. We stappen uit bij Gion en gaan deze wijk verkennen.
 Bij Starbucks drinken we een americano op het terras. Dan komen Frits en Sien voorbij en zij volgens ons voorbeeld. Het is leuk om naar het straatbeeld van Kyoto te kijken. We zien monniken en vrouwen in geishakledij. We lopen langs de rivier richting Pontocho. Hier dwalen we door de kleine straatjes met prachtige houten huizen. Bij een bakker kopen we vier koeken en koffie en we nuttigen onze lunch in de bakkerij. Dat was super lekker.
 Twee keer warm eten op een dag begint ons tegen te staan.
Dan pakken we bus 17 naar het station. Dit is een prachtig modern gebouw. Eerst gaan we een warenhuis binnen en kijken wat er op elke verdieping te koop aangeboden wordt. Dan verkennen we het stationsgebouw en gaan bij de parkeergarage met een lift naar de 11-de verdieping. Hier komen we op de skywalk, een loopbrug waar je een mooi uitzicht over Kyoto en de mensen in de stationshal hebt.
 Je kijkt ook recht op de Kyoto Tower, een markante toren in de stad. Op de 11-de verdieping van het Isetan warenhuis drinken we een biertje en een witte wijn. We geven onze voeten even rust. Het is druk en naast ons zitten een paar verliefde Japanse tortelduifjes. Leuk om te zien.
Dan nemen we lijn 17 weer richting Gion. We dwalen nogmaals door de straatjes en zien dan een overdekte winkelpromenade.
 Deze is enorm groot en we wandelen op ons gemak en zijn op zoek naar een Yukata. Deze vinden we uiteindelijk. Een mooie met Japanse karakters.
Dan lopen we naar de Kawaramachi Dori waar we bus 10 richting hotel nemen. Op het terras van het hotel drinken we een biertje en roken we een sigaar. Het is inmiddels kwart over 6. Tegen half 8 gaan we naar boven voor een verfrissende douche. We besluiten om weer in het hotel te eten.
 Goed en gemakkelijk.
Kees, Annelies en Margriet schuiven ook aan. Vol trots laten ze hun foto’s als Geisha meisjes zien. Ze hebben zich helemaal als Geisha laten verkleden en schminken. Ze lijken nu helemaal sprekend op elkaar.
Na het diner wandelen we naar het kleine riviertje. Hier worden allemaal blauwe lichtjes op het water gezet en ze stromen langzaam voorbij.
 We zijn hier iets over 9 en vangen nog een glimp van de laatste lichtjes op. We gaan naar beneden en wandelen een stuk langs het water. We lopen via de 7-eleven, waar we jus d’orange en bier inslaan terug naar het hotel. Het is inmiddels 10 uur geweest en tijd om het reisverslag bij te werken.
Het was weer een mooie, warme en droge dag. Tijd om onze vermoeide lijven, en vooral voeten, rust te geven.
15 augustus Kyoto (17e reisdag)
 Om half 9 maakt de wekker ons wakker. We hebben weer uitgeslapen en starten rustig op. Zjuutje, thee en voor de liefhebber een broodje. Om half 10 brengen we de bagage naar beneden. Deze wordt per express naar het hotel in Tokio gebracht. Dan hoeven we die niet morgen met de Shinkansen mee te nemen en vanavond niet pers’s voor 6 uur in het hotel te zijn om de boel af te leveren.
 Deze service is onderdeel van de excursie die we geboekt hebben. We kopen weer twee dagkaarten voor de bus en trekken er op uit.
Onze eerste bestemming is het ‘Imperial Palace’. Het regent dus we lopen met de paraplu door het keizerlijk park.
We hebben pech, het paleis is op zondag gesloten en dus niet op visite bij de overkant. We lopen het park uit op zoek naar een bushalte. We willen het ‘filosofenpad’ gaan lopen.
 Dit is een tip van Luc, die dit gisteren gedaan heeft. We stappen op bij Kawaramachi Imadegawa en wachten bus 102. Bij halte Ginkakuchi-michi stappen we uit. We volgen de mensenmassa en lopen door een straatje met allemaal souvenir winkeltjes. We hebben zin in koffie en bij café en bar Bear drinken we allebei een heerlijke americano. Dan lopen we naar de eerste tempel: de Ginkaku-ji, ook wel het zilveren paviljoen genoemd. We betalen ¥500 per persoon entree en volgen het aangegeven pad. We zien meteen de tempel die in een prachtige tuin ligt. Het is erg druk maar dat stoort ons niet. Op ons gemak wandelen en klimmen we door de tuin. Op het hoogste punt hebben we een mooi uitzicht op Kyoto. Als we de tempel verlaten komen we Kees, Annelies en Margriet tegen.
 Zij hebben het hele stuk van het hotel af gelopen.
We lopen weer langs de weg met souvenirwinkels. Het is een drukte van belang. Bij een tent verkopen stukken open haard hout. De Japanners staan te dringen om zo’n stuk hout te kopen om het vervolgens van Japanse karakters te voorzien. De beschreven stukken hout worden bij het tentje weer ingeleverd. Het is Obon, de dag dat men overleden verwanten herdenkt.
 Bij een leuk winkeltje nog een tasje gekocht.
We volgen het grinten pad langs het riviertje. Een schitterend gezicht. Het is inmiddels half 1 en we krijgen trek. Bij een café gaan we lunchen. José bestelt een mixed sandwich en ik een ham sandwich met een Sapporo biertje. We moeten lang op onze bestelling wachten. De logistiek kan heel wat verbeterd worden.
 Als we de drank en de sandwich krijgen dan blijkt het het wachten waard geweest. Het smaakt voortreffelijk. We vervolgen onze filosofische toer en wandelen op ons gemak langs de tempels. Bij de Nyakouji-jinja, een tempel met schrijn, nemen weer rust. We trekken een Cola uit de automaat en drinken deze op een bankje op. We genieten van de prachtige tempel. In het kleine tempeltje staat een groot beeld van een krijger.
 We lopen langs de Eikan-do naar de Nanzen-ji. Dit is de laatste tempel van de tocht en wat ons betreft ook de mooiste. Een grote tempel, met kleine tempels, die aan het begin van de Japanse Zen geschiedenis heeft gestaan. Het is weer bloedheet maar we nemen toch de tijd om de tempels te bezichtigen.
Dan lopen we richting centrum . We zijn weer aan een rustpauze toe en bij de Kyoto Traveller’s Inn drinken we een bier en een ice koffie.
 Hier hebben ze gratis wifi dus neem ik met mijn iphone het laatste wereldnieuws door.
Dan lopen we verder naar de Kawaramachi dori. We komen veel tempels tegen, maar deze laten we links liggen. Ons tempelgevoel is geheel bevredigd. Bij de Kawaramachi slaan we rechts af. Dit blijkt achteraf een verkeerde keuze te zijn geweest. Daarom nemen we de bus richting Gion en lopen we naar het winkelcentrum.
 Onderweg vraagt José de weg en de Japanner vertelt vijf keer met handen en voeten waar we naar toe moeten. De sluitspier van José moet hard werken. Het was een ware one-manshow, een giller. Maar hij bedoelde het goed.
Na wat zoeken vinden we de bewuste winkel. José zoekt tussen de afgeprijsde yukata’s, maar kan niet slagen. Ik ben weer aan rust toe en we gaan op een pleintje mensen kijken.
 José gaat terug naar de winkel en komt met een mooie yukata terug. Niet afgeprijsd maar wel goede kwaliteit en een hele mooie.
Dan nemen we bus 10 terug naar Karasuma Manatumachi. Bij McDonalds eten we een menuutje en bij de 7-eleven kopen we nog een koek voor het ontbijt en een biertje.
Als we bij het hotel aankomen zitten Kees, Annelies, Margriet en Luc op het terras. We kletsen wat en als zij gaan eten, gaan wij naar de kamer.
 Lekker douchen en onze vermoeide voeten rust geven.
Het was een prachtige dag en we hebben het gevoel dat we alles uit Kyoto gehaald hebben. Een goede nachtrust hebben we wel verdiend. Morgen de laatste stad op ons lijstje. Met de Shinkansen op naar Tokio.
 
|
