Alweer vroeg uit bed ( voor mijn doen althans ). Kwart over 7 loopt de wekker af. Eer we uit bed zijn is het half 8. we nemen slechts thee als ontbijt en bestellen een fles water voor onderweg. ( totaal voor 110 roepies ). Om half 9 vertrekken we met 3 jeeps voor de dagexcursie die Astrid heeft geregeld. Na drie kwartier rijden door landelijk gebied, komen we bij een landhuis aan. Hier staan zes kamelen voor karren gespannen. Eerst krijgen we thee aangeboden, maar wij slaan over.
Rond half 11 bestijgt José de kameel. Ik kruip in het bakje. Makkesh, onze kamelendrijver, is heel aardig. Hij kent een paar zinnetjes Engels. Where are you from? Are you married? Do you have children? Op een sukkeldrafje trekt de kameel door het groene Indiase platteland. Vrouwen werken op het land, terwijl ik in het bakje lig te hotsebotsen. Na 3 kwartier komen we bij een schooltje aan. De kinderen ontvangen ons met een welgemeend “Vader Jacob”. De camera’s maken overuren en de kinderen vinden het geweldig als ze zichzelf op de digitale camera terugzien. Als Jopi een balpen uitdeelt wordt ze bestormd door hebberige kindertjes. Daarom worden de pennen, potloden en kaarten centraal afgegeven. Als we 4 klasjes hebben gehad lopen we naar de families in het dorpje. Lachend in kleurrijke kleding laten de dorpelingen zich op de foto zetten. De kinderen blijven om balpennen schooien. You pen? You pen?
Astrid maakt korte metten. I am Astrid!! Verderop is een 81 jarige man een Hindiritueel aan het opvoeren. We krijgen een rode tika op ons voorhoofd geverfd en een “long life “toegewenst. We lopen nog wat door het dorpje en dan is het mijn beurt om camelboy te bestijgen. Voor het zover is, grijpt Makkesh een stok en slaat er in de berm op los. Het eindresultaat een dode slang. Hij houdt het dode beest triomfantelijk in de lucht, om het aan iedereen te laten zien. Het bleek een giftig exemplaar te zijn. Na dit huzarenstukje gaan we echt verder.
Met moeite hijs ik me op de kameel en als een volleerd drijver stuurt José de kameel door het landschap. Na drie kwartier heb ik behoorlijk pain in the ass. Ik klots steeds met mijn kont tegen het houten zadel. ( Achteraf heeft Phons 2 grote schaafplekken op zijn achterwerk.). ik ben dan ook blij dat Jopi nog even op een kameel wil zitten. We ruilen snel van plaats, zij op de kameel en ik in het bakkie. Rond twee uur zijn we terug bij ons basecamp. Ik bestel een pilsje voor 150 en José een cola. Die zit bij de excursie inbegrepen. Net als het eten. Allereerst worden een soort dimsums geserveerd. Heerlijk dippend in een rode saus zitten we in de schaduw te genieten. De rijst met vegetarische prut is heerlijk. Om het vochtgehalte op peil te houden neem ik nog een pilsje. De liefhebbers kunnen nog even poedelen in een ondiepe bak water. Niet voor ons dus. Rond 3 uur vertrekken de jeeps naar de “apentempel “.
Het is een prachtig complex in de bergen. We betalen 30 entree en 30 voor de camera. We hebben ruim de tijd om de tempel te beklimmen. De apen zijn brutaal, maar niet irritant. Eentje pieste boven op Hermans hoofd. Had hij weer. Bovenin is een natuurlijk meertje waar de locals volop in zwemmen. Oude manen wassen zich er en spoelen daar ook hun pamper schoon.
Ik geef een monnik 50 roepies en wordt gezegend met de Hare Krisjma. Al met al een geweldige excursievoor 650 p.p.als we in het hotel Bissau Palace terug zijn drinken we in de prachtige zaal een pilsje. Marije ( reisleidster in spé ) en Astrid zitten hier ook en later schuift Herman aan. Dan is het tijd voor een welverdiende douche. Om 5 uur is het verzamelen voor het avondprogramma. Met de tuktuk gaan we naar Niro’s. het is een chique restaurant met een zeer gevarieerde keuken. José neemt butterchicken met tomatoes. Ik neem een veilig Chinees gerecht: chop chow mein. Voor de eerste keer deze reis ontmoeten we Nederlandse toeristen. We zaten wat krap met z’n achten aan een tafel voor 6 personen, maar het eten en drinken waren voortreffelijk.
Eindelijk is het tijd voor Bollywood. Astrid, Marije, Daniëlle, Vincent, Jantien en wij willen deze ervaring meemaken. Voor de ingang moeten we eerst op de foto met een Indiaas meisje. Leuk, de omgekeerde wereld. Bij binnenkomst wil ik een foto in de prachtige foyer maken. Dit is helaas niet toegestaan. Er zijn maar erg weinig Westerlingen voor de film. We vallen op. De film “Bunty and Babli “begint spectaculair met een John Travolta dans. Ondanks het feit dat de film in het Hindi wordt gesproken en er geen ondertiteling is, kunnen wij hem volgen. Alles ligt er duimendik bovenop. Zoetsappige romantiek, soms melodramatisch met spectaculaire dans. We genieten van de beelden en van de reacties van het publiek. Na ruim een uur houden we het voor gezien en regelt Astrid tuktuks naar het hotel. Hier nemen we nog een afzakkertje en om half 12 kruip ik in mijn lakenzak. Het licht kan uit. Dit was weer een perfect day.
19 juli Jaipur (5e reisdag)
Jammer, maar helaas, we kunnen weer niet lang blijven liggen. Om 8 uur vertrekken we met z’n allen met 3 of 4 auto’s voor alweer een excursie. We rijden eerst door een nog rustige stad. Onderweg was het weer een kleurrijk geheel. Bij het Amberfort aangekomen zijn we voor 130 roepies p.p. op een olifant naar boven geschommeld. Op Jumbo 70 gezeten liep er een manneke mee om kleine olifantjes te verkopen. Na lang aanhouden en veel afpingelen hadden we er 36 voor 1100 INR. Achteraf veel te duur, maar goed. Op het Amberfort kregen we een rondleiding van een oude man met harige oren. Hij vertelde veel interessante dingen. We zagen prachtig mozaïkwerk en konden genieten van geweldige uitzichten. Via de trap lopen we weer naar beneden, waar we ons nog 10 olifantjes voor 200 en een sandelhouten Ganesha beeldje voor 200 lieten aansmeren. Eenmaal weer in de auto gingen we naar het Waterpaleis. In het meer lag een mooi en vervallen bouwwerk. Na 5 minuten weer verder naar de tombes van weet ik niet meer.
Een van de chauffeurs gaf tekst en uitleg. Het was er bloedheet. Een vrouwtje zette henna tattoos op de handen. Astrid, Irma, Daniëlle en ik lieten ons overhalen en in een supertempo waren onze rechterhanden versierd. En dat voor maar 100 roepies. Het prutje moest wel 20 minuten drogen. Voorzichtig zijn we in de auto gestapt en naar een restaurantje gegaan. Daar dronken we cola en bier en aten we groente-noodlessoep. Dat fietste er wel in. Na het afrekenen lieten we ons bij het hotel afzetten. Daar konden de 46 fantjes gelost worden.
Met z’n drieën ( Daniëlle ging met ons mee ) gingen op pad naar het Paleis van de winden. Het was een hele tippel, die we vanwege de hitte grotendeels onder de galerijen door maakten. Daar hadden we tenminste wat schaduw. Als we vlak bij het paleis zijn zie ik een bank, wat dus alleen maar reclame is, maar er is daar wel een bazaar met stoffen. We besluiten daar later naar terug te gaan, want eerst moeten we een foto van het paleis zien te maken. Omdat we bomen zien denken we op de middenberm te moeten zijn, maar ze staan op het trottoir.
Jammer genoeg past de hele gevel niet op de foto. Maar geen nood. Een aardige man neemt ons mee naar zijn dakterras. Dat gaat daar prima, het hele gebouw past op de gevoelige plaat. Als dank moeten we in zijn winkeltje kijken en natuurlijk ook wat kopen. Het wordt een mooi enkelbandje voor 400 roepies. Het liefst sleurt hij ons ook nog naar zijn stoffenzaak. Nee, dank je, we hebben meer behoefte aan een drankje.
Op en binnenplein ploffen we op de plastic stoelen tussen de locals. We bestellen een koude cola en krijgen een Indiase versie van Coca Cola. De eerste 5 minuten hebben we veel bekijks, maar daarna zitten we op ons gemak en ongestoord. Als de cola op is gieten we er ook nog een liter water in en gaan dan op weg naar de stoffenbazaar. Op weg daarheen laten we ons overhalen om naar kussenovertrekken te kijken. Ze zijn echt heel mooi. Lekker binnen zitten, zingen, lachen en afpingelen. We gaan echt heel ver. 250 roepies voor 8 stuks is echt het uiterste.
De koop wordt gesloten en voor 65 eurocent per stuk zijn we helemaal gelukkig. Daniëlle blij en ik ook. En prima deal samsam. Net buiten de bazaar wordt ook van alles en nog wat verkocht. De tweedehands kunstgebitten zijn in de aanbieding. Met gratis stof. Dat doen we maar niet, we hebben al kussenslopen. De bazaar zelf is geweldig. Het is een groot kleurenspektakel en we worden heerlijk met rust gelaten.
Iedereen is erg vriendelijk. Bij een van de winkeltjes hebben we veel lol met een oma en een vingerpoppetje. De hele familie lag in een deuk en wij ook. Maar ook aan deze kleurenexcursie komt een einde. Buiten gekomen lopen we naar de grote stadspoort, waar we een bromriksja regelen, die via een ATM bank naar het hotel rijdt. Terug in Bisau Palace nemen we eerst een lekkere pint en daarna een douche. Heerlijk opgefrist gaan we op het dakterras eten. Het wordt een groentencurry met nahm en bier. Om een uur of elf gaan we slapen en dromen van Jaipur. Het zal de laatste nacht in het hemelbed worden. Morgen gaan we Jaipur verlaten en zal de bus ons naar Agra brengen.
