|
Om tien over zes rijden we weg en pikken bij Grizzly Bear en het dorpje nog meer toeristen op. Onze chauffeur, Martin Brewer, begint meteen door zijn microfoon te vertellen. Hij is erg spraakzaam maar met zijn accent soms moeilijk te verstaan. We rijden via het visitor center, via Savage river, Sanctuary river naar de Teklanika river. Onderweg zien we Mount McKinley. De berg is bijna in zijn geheel zichtbaar. Volgens Martin ziet 20% van de toeristen McKinley, gedeeltelijk. 8% ziet de berg in zijn geheel en 2% ziet behalve de top ook de "buren"van Denali.Bij Teklanika River heeft Martin een verrassing: koffie, thee en snacks. We krijgen een mooie plastic mok met deksel en drinkopening en vullen deze met nescafé. We nemen ook een heerlijke chocolade koek. Het smaakt voortreffelijk.
Na een pauze van zo'n 20 minuten rijden we verder. Dan zien we twee wolven langs de weg lopen. Ze lopen een stuk met ons mee. Een zwart gevlekte en een grijze. Ze lopen onder ons raam van de bus door. Even verder stoppen we weer. Er is een grizzly beer gesignaleerd. In de verte loopt ze op haar gemak bessen te eten. Omdat ze een licht vacht heeft is het een vrouwtje. Ze heeft ook nog een jong bij zich. Iedereen vergaapt zich en omdat we aan de verkeerde kant van de bus zitten is het een beetje dringen. Dit zal jammer genoeg de hele dag zo blijven. Het was dus een waardeloze tip.
Na tien minuten rijden zien we weer een grizzly. Deze is een stuk dicht bij. We hebben nog geen 37 mijl gereden en al drie beren gezien. Elke keer als we wild zien heeft Martin hier een verhaaltje bij. Vragen weet hij ook met humor te beantwoorden. Onder het vertellen en het chauffeuren houdt hij de omgeving in de gaten. Met zijn haviksogen spot hij boven op de rotsen een kleine groep dall sheep. Met de verrekijker zijn ze nog klein! Deze berggeiten komen we nog een paar keer tegen. Telkens stoppen we.
De volgende sanitaire stop is bij Polychrome rest area. Het landschap is prachtig, jammer van de bewolking. Beneden zie Martin drie caribou's grazen. Wat een prachtige beesten. Met 25 mijl per uur rijden door dit prachtige park. We rijden ruim een uur door taiga en toendra. De volgende rest stop is bij Toklat river. Vlak bij de parkeerplaats staat een grote moose te grazen. We mogen van Martin wel uit de bus maar niet de weg oversteken. Het is een prachtig mannetjes exemplaar met een groot gewei. Er wordt volop gefotografeerd en gefilmd.
Als de moose de weg is overgestoken verzamelt Martin de groep en rijden we weer verder. We passeren Wonder Lake en om 12.00 uur komen we in Kantishna aan. Dit is een oud mijnwerkers plaatsje. Hier wacht ons de tweede verrassing. We krijgen een lunch aangeboden. Langs de snel stromende rivier lopen we naar een hele grote blokhut. Hier staan een uitgebreid buffet met thee, koffe, limonade en ijsthee. op ons te wachten. Het smaakt uitstekend.
We hebben ruim een half uur om de omgeving te verkennen. Om kwart over 1 vertrekken twee wandelingen. De eerst door een botanische tuin en de tweede naar het Fannie Quigley huis. Wij nemen de laatste. Een enthousiaste student op geitenwollen sokken en sandalen, een echte milieuactivist, vertelt op amusante wijze het verhaal van Fannie. Een Poolse die rond 1900 naar Alaska is gemigreerd en hier pionierswerk heeft gedaan. Een zeer bijzonder verhaal. We worden lek gestoken door de muggen. Na zo'n drie kwartier zijn we weer terug. Nog vlug een sanitaire stop want om kwart over twee wordt de terugreis ingezet. Als we een half uur aan het rijden zijn begint het flink te regenen. De hoop om nog wildlife te zien geven we op. We stoppen minder dan op de heenreis. Het weer kan hier heel snel veranderen want na de bui schijnt de zon weer. We zien een prachtige regenboog.
Dan stoppen we bij een informatiecentrum met een souvenir shop. We kopen kaarten van de big 5 en een boek over de geschiedenis van het Denali Nation Park ($10). Dan rest ons nog de laatste etappe. Eerst zien we een vos en dan een hele grote mannetjes grizzly beer. Deze is heel dichtbij en is zichtbaar op de foto! Een prachtig gezicht.
Vijf minuten later zien we nog twee grizzly beren. Een mannetje en een vrouwtje. Deze zijn lui en liggen een beetje te rollebollen. Onderweg naar het visitor center ziet Martin nog een hele grote valk. Dit exemplaar is het grootste in zijn soort. Het is kwart voor acht als we bij het visitor center aankomen. We gaan eerst langs het dorpje, dan naar Grizzly Bear en vervolgens naar Denali Cabins. Het is kwart over acht als we terug zijn bij de Denali Morning Hostel.
We kleden ons om en gaan bij het Creekside café eten. José een zalm (de whaler) en ik weer een Mooster burger, dit keer zonder kaas. Een fles Chardonnay mag natuurlijk niet ontbreken. In de ontmoetingsruimte van de hostel drinken we nog een afzakkertje. We zitten in een gemêleerd gezelschap.
Om tien uur gaan we ons bed opzoeken. We zijn moe en voldaan en vallen als een blok in slaap!
15juli Denali NP (6e reisdag)
Tjonge, jonge, wat was dat gisteren een dagpas tegen half 9 waren we echt wakker.. We hebben echt als een blok geslapen. Eerst een heerlijke douche en daarna beneden ontbeten. We hadden nog brood, een beetje kaas, jam en pindakaas. Dat samen met een paar bekers thee was een goede start van de dag. Heerlijk, alles op ons dooie gemak. De standaard zondagse eieren waren er dan wel niet, maar toch.
We besluiten om naar Denali N.P. te gaan voor een lekkere wandeling. Rugzak, kisten en we kunnen er op uit. In eerste instantie rijden we het park voorbij, op zoek naar een supermarkt om brood te kopen. Voor 3 dollar kunnen we even vooruit. Dan naar het park. Maar eerst is het koffietijd. Voor allebei een beker koffie, klein naar Amerikaanse maatstaven. In het zonnetje genieten we van het bakkie.
Als eerste lopen we de Taiga Trail, die op het einde overloopt in de Horseshoe Lake Trail. Het is heerlijk rustig en de omgeving schitterend. Het tweede deel naar het meer gaat flink steil naar beneden. Onderweg word ik op mijn voorhoofd gestoken door een insect. Het wordt een grote vervelende plek. Beneden bij het meer is het warm en het uitzicht geweldig. Op een bankje rusten we wat en kletsen met een stel uit Nieuw-Zeeland. Boven op de berg komt de Alaska Express luid fluitend langs. Het plaatje is compleet. De weg terug was lekker zweten. Een eekhoorn poseerde voor de foto. Aan het einde van de tocht hebben we gepicknickt in de achterklep van de auto. Met een beker koffie en vers brood werden de hongerige magen gevuld.
Na de lunch gaan we voor een tweede wandeling. Het eerste deel over de Taiga Trail, dan de Meadow View TRail, met nog een stukje Roadside Trail. Nu is het andersom en moeten we flink klimmen. De klim wordt beloond met een prachtig uitzicht. Het dal, de bomen, de bergen. Geweldig. Geweldig waren ook hier weer de muggen. Het stikt hier van die rotkrengen. Goed, je moet er wat voor over hebben. Op de weg naar beneden zagen we nog een mooi vogeltje. Terug bij het Visitor Center hadden we 45 minuten gelopen. We lijken wel snelwandelaars, want volgens de kaart was het anderhalf uur. Toch zijn we behoorlijk moe. Gisteren heeft er behoorlijk ingehakt .Om uit te rusten gaan we nog een keer naar de film kijken.
Tot slot gaan we nog naar het Murie Science and Learning Center. De chauffeur van gisteren gaf daar hoog van op, maar ons viel het zwaar tegen. In 15 minuten waren we er klaar. We gaan lekker terug naar de hostel. Hier kunnen we op ons gemak schrijven, lezen, drinken. Phons gooit daar een paar dollar in de flappenhap ( geen tap ) en kan gaan internetten. Het is hier heerlijk rustig.
Pas rond 6 uur komen de mensen binnen. Het is allemaal jeugd. De meiden gaan een voor een naar de kamer naast ons en komen terug om te kokkerellen. Ze horen niet bij elkaar. Ook een stel knullen komt binnen om te koken. Nu zijn we echt in een jeugdhostel beland. Dit wordt de tweede film van vandaag. Blikken worden opengedraaid en weet ik wat al meer. Ik houd even een schrijfpauze, dan kan ik straks vertellen wat ze eten.
Wat staat er op het menu? Brood en wat nootjes, brood met soep, couscous met soep in een steelpan met te grote deksel. Een ding is zeker: ze zijn in ieder geval allemaal rustig. Het is wel te hopen dat het eten beter heeft gesmaakt, dan dat het rook. Inmiddels zijn de Duitsers ook gearriveerd. Ze hebben meteen de halve keuken nodig. Laat ons straks nog maar een keer naar de overkant gaan. Driemaal is scheepsrecht.
Het is er stampvol, maar we hebben geluk. We kunnen kiezen uit een kleine tafel tegen de muur en een vier persoons tafel aan het raam. Het wordt het raam. Voor de derde achtereenvolgende keer bestelt Phons een Moose-burger en ik zalm, maar nu met kokos .Zoals bijna gewoonlijk een flesje Jacob’s Creek Chardonnay 2006 ( oost Australië ) erbij. Het is weer smullen geblazen. Als we tot slot de rekening krijgen is de wijn $3 te duur. Deze keer hadden we het gemerkt.
Om half 10 zijn we terug bij de hostel. Het is nog klaarlichte dag. Hoe leg je dat thuis uit? Om middernacht is het nog gewoon licht. En daarna is het een uur of vier schemerig. ‘s Winters omgekeerd. Onvoorstelbaar. We hebben mazzel met het weer zegt Phons net. En dat is ook zo. Om kwart voor 10 hebben we een blauwe lucht met hier en daar een klein wit wolkje. We zitten nog buiten met een vest aan, gezellig samen met de muggen. Maar om half 11 is het toch echt bedtijd. Over onze jetlag zijn we heen, maar de buitenlucht doet zijn werk. De laatste nacht in de hostel.
Waar komen we morgen terecht?
